Che Guevara چه گوارا

2009-12-06T09:57:00.005+03:30

فراخوان وبلاگ نویسان برای متوقف کردن حکم اعدام برای پنج متهم به حوادث پس از انتخابات

اعدام جنایتی است که با آگاهي صورت می‌گیرد. .حکومت ايران اعدام را به مثابه اهرم کنترل و فشار در جامعه اعمال می‌کند و به اشکال مختلف شهروندان ایرانی را به قتل می‌رساند. نه تنها بسیاری از زندانیان سیاسی و کودکان در خطر مرگ قرار دارند بلکه افراد عادی نیز از ماجراجویی های نیروهای انتظامی و بسيج ایران در امان نیستند.اعدام های بدون دلیل , اعدام های شتاب زده و اعدام های خیابانی در ایران روز به روز شدت می‌گیرد.هم‌اکنون از سوی دادگاه انقلاب، برای پنج متهم به نام‌های محمد رضا علی زمانی _ آرش رحمانی‌پور _ رضا خادمی _ حامد روحی‌نژاد _ ناصر عبدالحسینی _حکم اعدام صادر شده است این متهمین را به اتهام شرکت در اغتشاشات و تبلیغات علیه نظام و عضویت درسازمان‌های مسلح و حتی بدون برخورداری از داشتن وکیل و حق دفاع قانونی، و بعد از آزار و شکنجه و اعتراف ‌گیری اجباری، در دادگاه‌های نمایشی به اعدام محکوم کردند و حالا به پای چوبه دار می‌برند. شواهد متعدی در دست است که این پنج متهم در زمان انتخابات در زندان بسر می‌بردند و در نتیجه نمی‌توانسته‌اند در تظاهرات و اعتراضات مردمی پس از انتخابات شرکت و فعالیت داشته باشندما وبلاگ نویسان امضا کننده این بیانیه خواهان توقف فوری مجازات اعدام محمد رضا علی زمانی, آرش رحمانی پور؛ رضا خادمی, حامد روحی نژاد و ناصر . عبدالحسینی هستیم. ما به همه فعالین حقوق بشر؛ انسانهای آزادیخواه و سازمانهاي مدافع حقوق بشر هشدار ميدهيم که خطر تکرار فاجعه خونين قتل عام سال 67 بسيار جدی است و بر ما است که با جلوگیري از اجراي احکام اعدام از تکرار تلخ تاریخ و از قتل عام دستگیر شدگان جلوگيري کنيم... ,با توجه به تایید حکم اعدا م محمدرضا علی زمانی و با توجه به تهدیدهای دولتی بخصوص سخنان آقای اژه ای در باره اعدام قریب الوقوع مخالفان ما یک بار دیگر همه انسان دوستان و فعالین حقوق بشر را به نجات جان این پنج نفر فرامی‌خوانیم .. ما از سازمان ملل ؛ صلیب سرخ بین المللی ؛ سازمان عفو بین الملل و همه سازمان های حقوق بشر می‌خواهیم که با فشار به دولت ايران مانع اجرای اين احکام اعدام شوند. ما از آقاي بان کی مون به عنوان رییس سازمان ملل متحد می‌خواهیم که به دولت ایران مسئوليت های خود در قبال قوانين حقوق بشر را گوشزد کرده و برای نجات جان شهروندان ايرانی همه اقدامات لازم حتی تعلیق عضويت ایران در سازمان ملل تا زمان التزام به قوانين حقوق بشر را به عمل آورند.. ما همه وبلاگ نویسان و همه فعالين حقوق بشر و سازمانهاي حقوق بشر را به پیوستن به این کمپين و به اقدام فوری برای توقف مجازات اعدام در ایران به طور کلی و توقف مجازات اعدام محمد رضا علی زمانی, آرش رحمانی پور؛ رضا خادمی, حامد روحي نژاد و ناصرعبدالحسینی به طور اخص فرا می‌خوانیم . .وبلاگ نويسان علیه اعدامپی نوشت :دادگاه انقلاب روز شنبه 7 آذر یک فعال سیاسی دیگر را به اتهام عضویت در گروه محارب به اعدام محکوم کرده است .پور عباسی قاضی شعبه ی ۲۶ دادگاه انقلاب آقای ایوب پرکار را به اعدام محکوم کرده و به زندانی گفته است که خودم طناب دار را بر گردنت می اندازم. در واقع قاضی های دادگاه انقلاب،همزمان مسئولیت اجرای حکم را نیز بر عهده گرفته اند! ایوب پرکار زندانی سیاسی بازداشت شده در نيمه دوم سال 1387 را هم پس از حدود يکسال بازداشت به اتهام هوادارى از سازمان مجاهدين خلق ايران به اعدام محکوم کردند .وبلاگ‌های ذیل از فراخوان حمایت کردند

وبلاگ‌های ذیل از فراخوان حمایت کردند
1- وبلاگ شاهین شهر2- اشترک 3- گمنام 4- لج ور5- یاس سبز6- کاوه آهنگر 7- پندار نیک8- یوهو9- خانه شاعر10- ایران آزاد 11- سمیر احمد12- تلاش 13- برای یک لحظه آزادی 14- مبارز ایکس 15- 16Rotten Gods مبارز کوچک17-هیس قریاد سکوت 18- سایت خبری راه کارگر 19- تا آزادی 20- ارژنگ بامشاد 21- می مکران 22- سبز نباشی ضرر کردی 23- آینده ما 24- بادبان 25- مرگ اهریمن 26- نگهبانان ایران جاوید27- شاهکار آریایی 28- به سوی آزادی 29- سودا 30- دختر همسایه 31- هوشنگان 32- جهانی دیگر 33- سیم34- سیاسى اجتماعى نسیم دریا35 - خُسن آقا36- Aleborzma's Blog37- بهناز مهرانی38- شورشگران39- مونس 40- حقوق بشر در افغانستان 41- luna42- علی ایرانی43- پیمان44- یک کانادایی45- بلوا46- کوله بار47-پویندگان راه آزادی48- دفترها49-روزنه50-دفاع از آزادی بیان و قلم51-دختری از ایران52-آزادگان53- نگاهی به آنچه گذشت و میگذرد54-باز آفرینی واقعیت ها55-کاک هیوا56-رسوای زمانه57-میرحسین 58- گل کو 59- من بدم میاد از عاملان رژیم خمینی 60- ني لبك هايي كه انسان را سرودند61- فرید صلواتی62- زیتون 63- مادستانی64- مهدی یعقوبی 65- قانقاریا 66- منوچهر مرعشی67- کانون حقوق بشر ال یاسین68- وبلاگ مینا زرین69- حقوق بشر ایران 70-
سایت های حامی:

هرانا
سازمان فدائیان( اقلیت )
Twitt(url )y
در داخل ایران
دیدگاه ها
روشنگری
گزارشگران
فیس بوک
بالاترین
پویندگان راه آزادی
Twittert
نسیم فردا
آفتابکاران
پژواک ایران
ایران تریبون
پیک ایران

قسمتي از يك مقاله

2009-08-24T10:50:00.005+04:30

قسمتي از مقاله ( اصولآ اسم نويسنده اش مهم است؟!)

"هيچ چيز در دنيای مبارزه و انقلاب، مهوع تر از دگرديسی مدعيان سابق انقلاب نيست . هيچ کس حقيرترازسياستبازی نيست که ازموضع ترقيخواهی عصای دست ارتجاع می شود . هيچ کس ابله تراز شارلاتانهايی نيست که به خيال شراکت در قدرت به حمايت تاکتيکی ازجتايتکاران می پردازند ، با اين اميد واهی که روزی آنان را به کناری انداخته و خود ، قبضه قدرت کنند . در مورد خمينی چنين می انديشيدند و با خاتمی هم همينگونه می خواستند به جامعه مدنی برسند وامروز نيز قراراست سوار بر موج سبز موسوی انقلاب کنند ! می گويند که موسوی ابزار است و نمی دانند که خود ، هدفشان هر چه که باشد ، عمله ارتجاع سبز گرديده اند . برايشان نفس جنبش مهم است و نه آنچه که قرار است از آن بيرون بيايد ."

ابطحي و حسين درخشان در يك سلول !

2009-08-01T20:40:00.004+04:30

ابطحي و حسين درخشان در يك سلول !

بازجو داشت از توي مونيتور آنها را نگاه ميكرد . از زماني كه ابطحي و حسين درخشان را توي يك سلول انداخته بودند مهمترين كارش همين بود : نگاه كردن به بحث هايي كه ناخواسته بين اين دو نفر توي آن سلول كوچك پيش مي آمد . هم فال بود و هم تماشا. ابطحي داشت زير چشمي به واكمن و گوشي درخشان نگاه ميكرد. صدا از گوشي ها به بيرون درز ميكرد.

ابطحي: پينك فلويد گوش مي ديد؟

درخشان نگاه تحقير آميزي به ابطحي مي اندازد : نه خير حاج آقا پينك فلويد كه ديگه مد نيست . اين يك آهنگ از يك خواننده اسراييليه .

ابطحي چپ چپ نگاه ميكند و ميگويد: كپي اش را براي رييس جمهور محبوبتان هم بفرستيد.

درخشان : بهتر است بگوييد محبوب ملت ايران . ضمنآ انگار شما به قوانين كپي رايت متعهد نيستيد حاج آقا !
و انگار يادتان رفته دوستان فالان‍ژيست تان توي لبنان هم قديمها آهنگ اسراييلي گوش مي دادند.

ابطحي: فالانژيست ديگر چه صيغه ايست؟ منظورتان حزب امل است؟

درخشان مي بيند كه ابطحي يا از مرحله پرت است و يا خودش را به نفهمي مي زند و يا انگار توي دروازه خودشان گل مي زند ، شك مي كند و جوابي نمي دهد. در اين بازي قرار بر اين است كه او نقش خبر چين را بازي كند و از ابطحي اطلاعات در بياورد ولي انگار اين آخوندك براي اين نقش مناسب تر است و شايد به ابطحي هم همين نقش در برابر او داده شده است. بايد حواسش جمع باشد وگرنه اگر بي عرضه گي كند يك پرونده جاسوسي براي اسراييل مي بندند به خيكش و رنگ آزادي را نمي بيند. يادش ميافتد اين ابطحي تجربه سالهاي دهه 60 را هم داشته و بايد مواظب اين مار خوش خط و خال باشد.

ولي انگار ابطحي ول كن نيست : من را اشتباهی گرفته اند . من نه سر پيازم نه ته پياز . همش تقصیر خاتمی است . من اصلا دلم نمیخواست آخوند بشوم. ترجیح مي دادم مجری تلویزیون باشم. من گول اين خاتمي را خوردم و زندگي ام را تباه كردم.

درخشان با نواي آهنگ سرش را تكان مي داد. ابطحي هم بدش نمي آمد ببيند اين آهنگ اسراييلي به خوبي آهنگهاي عربي هست يا نه. ياد رقص عربي مي افتد و دلش غيژ ميرود.

درخشان : بله همه توي ايران حداقل يك بار گول خاتمي را خورده اند
ياد تركيب " شياد اردكان" مي افتد.با خودش فكر ميكند كه "شياد اردكان" صفت و موصوف است و يا مضاف و مضاف اليه .

نگهبان درب را باز ميكند و ابطحي را براي بازجويي مي برند. درخشان دلش نمي خواست كه جاي ابطحي باشد . دوران بازجويي خيلي سخت است هر چند كه پارتي اش خود احمدي چاخان بود ولي باز هم بازجويي ، بازجويي است. البته اين قسمت از زندان مخصوص از ما بهتران است و بازجو ها زياد از روش هاي فيزيكي استفاده نمي كنند ولي همين هم سلول كردن او با ابطحي براي هر دو آنها عذاب آور است. دو بازجو در يك سلول.معلوم نيست چه كسي چه كسي را بازجويي ميكند.

بازجو مونيتور را خاموش ميكند و ميرود تا از ابطحي بازجويي كند.

نامه سايه سيرجاني

2009-07-30T14:22:00.003+04:30

نامه سايه سيرجاني

به خرد جهانی که در برابر اینهمه ریاکاری سردرگم گشته

نمایش سی ساله ای که نشان داده اند همواره روپوشی از انفجاری داخلی بوده و بس. اعدام های دسته جمعی صورت می گرفت و در صحنه خارج به ایجاد مدارس اسلامی بودجه ها سپردند. گرفتن نوجوانان از مدارس صورت می پذیرفت و کشتن آنها حزب الله به ندای نوچگان حزب توده به اعترافات تلویزیونی رو آورد باب پرسش و پاسخ به جدل و حذف اساتید صورت پذیرفت. در دانشگاه بسته شد و روزنامه ها تعطیل شد. همزمان گسیل گشتگان انقلاب فرهنگی در مقابل خشم ممنوع القلمان ممنوع السخنان ممنوع التدریسان و ممنوع الصدا ها قد علم کردند و تاختند و تاختند. افسران دلیر ارتش ایران را کشتند و از آنطرف یکباره هجوم به نوجوانان آوردند که بایست طلب شهادت کنند و جبهه های جنگ مملکت سوز را نیرو بخشند. قلم ها را شکسته اند، روزنامه از معنی تهی گشته فقط با عنوان روزنامه چاپ مشود انباشته از دروغ و تهمت، دانشگاه که تحت نظارت حزب الله درآمده دیگر از دانشگاه تنها نامی بر خود دارد، بایستی پیران خرد کشته شوند و قتلها دیگر به راحتی اعدام دسته جمعی تحت عنوان منافق و افسر سابق و ساواکی بعد از ده سال نمی تواند صورت گیرد پس صحنه های تصادف ساختگی ایجاد شد هسته های قتل و ترور ایجاد شد سر به نیست شدن ها و خمیر کردن کتابها و بازار تهمت ها داغ تر شد. در این میان بازوهای " شناسایی " چنین رژیمی در خارج از ایران فعال تر گشتند. نخست با داعیه حقوق بشر اسلامی و بعد با نفود به خود کمیسیون حقوق بشر سازمانهای دولتی. صادراتیان امام جعفر صادق ( هاروارد سابق) به عنوان نماینده و سفیر به این کشور و آن سازمان راه پیدا کردند.
اینجا صدایی که شنیده نشد صدای ملت ایران بود.

بازی رهبر تراشی پس از مرگ خمینی، بازی اصلاح طلب سازی برای بازاریابی خارجی و چهره شیادی چون محمد خاتمی را با عنوان رییس جمهور منتخب بزک کردن، همه و همه برای سرکوب آن انفجار داخلی جامعه ایران صورت گرفت وبس. با هر روشی که امکانش برایشان بود: تبلیغات ، قتل، افترا و تفرقه انداختن در جامعه، همزمان گسیل داشتن نمایندگان به عنوان البته کارگردان سینمایی و فعال البته فرهنگی... آمدن خاتمی اوج این شیاد بازار بود. نمی دانم این " خرد جهانی" چطور آمادگی این فریب خوردن را داشت. نامه های سرگشاده بین دایره دوستان داشت پخش می شد بیدار شدن جامعه ای زخمی و در خفقان نگاه داشته از هر روزن کوچکی امکان پذیر می توانست باشد که آمدند تا زمزمه ها کمکی علیه خاتمی شروع شد بازی روزنامه خود ساخته رژیم به نام سلام را راه انداختند و با استفاده از معاون همیشگی طرح ها : نهضت البته آزادی! شروع به حرکت جامعه را مهار زدند. یادمان باشد برای خوراک تبلیغاتی خارجی استفاده از نام روزهای خوب اثر بخش هست مثل بیست و دو خردادی که ساختند این بار هم هیجده تیر را ساختند.
اینجا صدایی که شنیده نشد صدای ملت ایران بود.

یکباره با استفاده از بازوهای البته دیگر حقوق بشری این سمت گسیل داشته آقاجری را مطرح کردند و اکبر گنجی را.... انگار نه انگار جوانها و خانواده هایی بودند که سر به نیست شدند هنوز در کنج زندانها هستند و انگار نه انگار حرکت مردم ایران در برچیدن ریا کاری با عنوان پر دغل جمهوری اسلامی وجودی داشته. حرکت فقط این حرکتی است که اینها می خواهند دنیا باور کند و بس.
پرونده تصفیه وزارت اطلاعات را راه انداختند. کمیسیون شکایت مجلس را ساختند و دادندش دست تروریست سابقه دار بازجو. البته دفاتر حقوق بشر داخلی هم ساختند. تا جایی پیش رفتند که جایزه صلح نوبل را هم بدست آوردند!
اینجا صدایی که شنیده نشد صدای ملت ایران بود.

این چند سال تلویزیون ها در خارج از ایران زدند، اگر رادیو و تلویزیونی در بزنگاه از خط رژیم تبعیت نمی کرد محکوم به نابودی می شد. دیگر نیازی به کیهان هوایی و اطلاعات خارجی چاپ کردن نبود چون در مقابل موج روزنه های اینترنت و دنیای کامپیوتری جدید مگر چند تا روز آن لان، و امضا جمع کن در حمایت فلان اطلاعاتی رژیم می تواند اثر گذار باشد که بسیارند مردم ایرانی که می توانند صدای خود را از لابلای ایمیل یا رادیو و تلویزیونی برسانند. مهم نشان کردن این صداهاست و نابودی آنها. بدترین و پیشرفته ترین نوع سانسور را نسبت با اینان اعمال داشتند. اما باز " صدای راست و حقیقت" هر چند کوتاه و نادر باشد به گوش مردمان ایران آشناست.
اینجا صدایی که نبایست گذاشت شنیده شود صدای ملت ایران است.
این بار هم بازی موسوی را راه انداختند . حیف است این خوراک رنگ بازی که مصرف خارجی خوبی دارد را ندیدن گرفت. رنگ سبزی هم بهش داده اند که بیا و ببین. در هر شهری در خارج از ایران عکس بدستان موسوی را گسیل داشتند. مبادا صدای آزاده مرد ایرانی یا آزاده زن ایرانی شنیده شود که می گوید نه موسوی نه کروبی نه خاتمی نه رفسنجانی نه کنی نه ابراهیم یزدی. نه به سی سال جنایات جمهوری اسلامی و خواست نشان دادن چهره ایران ستیز جمهوری اسلامی را دارد.

شما خردمندان متولد دیار آزاد هم مانده اید که عجب این چه رژیمی است که در خودش " اپوزیسیون" خودی ساخته و کجا رفت صدای این همه قربانی جنایات. وقتی رادیو تلویزیون بی بی سی فارسی زبان ورادیو تلویزیون فارسی صدای امریکا پناه جماعت رژیم جمهوری اسلامی بوده تعجب نکنید. دنبال صدای واقعی ملت ایران باشید اما نه از این رسانه ها. نه من فرد ایرانی که هر دو چهره دغل باز لبخند بر لب البته! اصلاح طلب این شیاد ها را دیده ام و هم کریه ترین چهره قاتل فتوا صادر کنش را، در همین امریکا با تیغ سانسور نوچه های جمهوری اسلامی روبرو هستم.

صدای حقیقت و صدای راستی بلندترین صداست حتی اگر هزار و اندی بلند گو و منبر برای نگاهبانان جمهوری اسلامی علم شده باشد. صدای ملت ایران نشانه گرفتن ضدایرانیانی است که در این سی سال و اندی بر سرمایه بر قدرت سیاسی ایرانیان پنجه انداخته است. من ایرانی نه به جمهوری اسلامی رای داده ام نه به هیچ یک از البته نخست وزیران یا رییس جمهورانش.

حافظه را از دست ندهیم. اگر رهبران ایران را این جماعت کشته اند جوانان خوش حافظه هستند که دیگر فریب این چهره نمایی ها را نخورند. این صدای واقعی ملت ایران را بشنوید. صدای جوانانی که بیش از ده سال در زندانها هستند صدای بیداران کشته شده ای که این رژیم می خواهد " ملا خور" کنندشان. فریب خوردن دیگر بس است. دیگر سردرگم نخواهید شد.

سایه سیرجانی

ازپانزده خرداد 42 تا پانزده خرداد 88

2009-07-06T18:01:00.009+04:30

ازپانزده خرداد 42 تا پانزده خرداد 88

وقتي كه توده هاي خرده بورژوازي پاي كوبان و دست افشان در 15 خرداد 1342 به ميدان آمدند و رژيم شاه به دستور اعلم نخست وزير وقت دست به اسلحه برد و سركوبشان كرد هيچكس گمان نميكرد كه طيب حاج رضايي از عوامل كودتاي ننگين 28 مرداد 32 در ميان سازمان دهندگان تظاهرات باشد. همانكه گفته بود "هركسي كه شتر را بروي بام برده همان هم بزير مي آوردش" . اما اين بار نقش طيب حاج رضايي به مير حسين موسوي سپرده شده است. او نيز بعنوان يكي از افراد اصلي حزب جمهوري اسلامي و سردبير روزنامه جمهوري اسلامي و از عوامل كودتاي 30 خرداد 60 بر عليه ابولحسن بني صدر بوده است. نقش ميرحسين موسوي در بالاي بام بردن شتر استبداد ، كم نبوده است . ولي سئوال اصلي اينجاست كه آيا مير حسين موسوي قصد دارد كه شتر استبداد را همچون سلف خود طيب حاج رضايي بزير بكشد؟

پاسخ اين سئوال نقش مهمي در شرايط تاريخي فعلي ايفا ميكند . من نمي خواهم نقش تعين كننده براي اين پاسخ قائل شوم همانطور كه از نظر من نقش تعيين كننده را شورش هاي توده هاي عاصي خرده بورژوازي با شعار "رآي من كو" در اين بين بازي نخواهد كرد و همينطور نقش تعيين كننده فعل انفعالات اتفاق افتاده در غرب و سازمان ملل مانند مذاكرات اوباما در روسيه و يا تعويض البرادعي هم نيست. هرچند هر يك تاثير گذار و به همين واسطه هر يك تعيين كننده است. نقش اصلي تعيين كننده را نحوه گذار اين قيام به شرايط پيش رو كه با توجه به ماهيت طبقاتي جنبش براي همه غير قابل پيش بيني است بازي مي كند. شرايطي مبهم همانند نقش مبهم خرده بورژوازي در تحولات اجتماعي.

برگرديم به سئوال اصلي : آيا مير حسين موسوي مي خواهد و مي تواند شتر استبدادي را كه به كمك ديگران 28 سال پيش بروي بام برده به زير بكشد؟ مسلمآ نه ولي حتي نقش موسوي نيز در اين بازي براي خود موسوي مبهم است . توده هاي عاصي خرده بورژوا حتي تكليف او را نيز كاملآ روشن نكرده اند. البته سناريو نويس هاي ماهري مثل محسن مخملباف قصد تبديل موسوي به رهبري اپوزوسيون حكومت را دارند ولي طرفداران اصلاح طلب موسوي مانند الهه كولايي هنوز بر راه هاي قانوني !! بازگشت به آرمانهاي انقلاب اسلامي تاكيد مي كنند. هرچند قانون نيز مانند تمام مصوبات جمهوري اسلامي نقشي دوگانه و ابهام آميز دارد ولي اين موضوع كاملآ مشخص است كه سازمان دهندگان تظاهرات كه طرفدار موسوي بوده اند مي بايست بدانند كه در كنار مناطق نظامي مانند مقر هاي سپاه تظاهرات قانوني نيست . تظاهراتي كه موجب كشته و زخمي شدن ده ها تن شد با اين اميد واهي كه سپاه به طرفداري از موسوي بر مي خيزد و تنها نتيجه اش استعفا و دستگيري سردار علي فضلي فرمانده سپاه تهران شد(البته ظاهرآ همين نتيجه را هم نداشته يعني حتي موجب استعفا و در نتيجه دستگيري فاضلي هم نشده است و احتمالآ شايعه بوده است). اين نكته بازگو كننده اين واقعيت عيني است كه استفاده از ابزار كودتا حتي براي اطرافيان موسوي نيز آلترناتيو قابل قبولي بوده است و در صورت حمايت سپاه از موسوي از اين اهرم به خوبي استفاده مي شد . به قول معروف "بي بي از بي چادري خونه نشينه" !!

باز ميگردم به 15 خرداد 1342 :هرچند سركوب قيام پانزده خرداد از نظر اپوزوسيون وقت حكومت پهلوي شامل نيروهاي ملي گرا و طيف هاي مختلف چپ چندان با اهميت نمي نمود ولي اين سركوب دستاورد هاي مهمي براي روحانيت (بخوانيد آخوندها) و بازار داشت. دستاورد مهم اين سركوب براي آخوند ها و بازار كسب قدرت سياسي به عنوان يك اپوزوسيون بود. در واقع طي فعل انفعالات داخلي و خارجي اتفاق افتاده در نتيجه سركوب اين قيام بود كه خميني طي سال 57 توانست رهبري قيام بر عليه شاه را كسب كند هر چند كسب اين رهبري حتي تا پايان بهمن 57 نيز كامل نشد .

-
حال به سال 88 يعني اكنون بر ميگرديم : در شرايط فعلي اصلاح طلبان و متحدان توده اي -اكثريتي شان نتوانسته اند با جنبش سبز خود قدرت سياسي دولت را كسب كنند . دستور كار سياسي جنبش سبز و همچنين كروبي تسخير دولت بوده است كه متاسفانه و يا خوشبختانه شكست خورده است . از نقطه نظر سياسي سخنراني ها و مصاحبه هاي رفسنجاني و خاتمي بعد از انتخابات تلويحآ اين شكست را اعلام نموده است ولي آيا از نظر عقبه خرده بور‍ژواي نيز، اين جنبش به پايان رسيده است؟ نمي توان صراحتآ در اين مورد نظري را بيان نمود شايد بهتر باشد تا تظاهرات 18 تير 1388 كه در پيش رو است صبر كنيم تا به يك نتيجه گيري منطقي برسيم ولي ذكر يك نكته مهم در اينجا ضروري است و آن روانشناسي كساني است كه در انتخابات شركت كرده اند و به موسوي رآي داده اند. انتخاباتي كه به گفته هر دو جناح حكومتي در آن 40 ميليون نفر شركت كرده اند كه از نظر من يك دروغ محض است . كافي است شلوغي حوزه هاي انتخاباتي را با چند دوره پيش مقايسه كنيم. از نظر من بيش از 25 ميليون نفر شركت كننده نداشته است. اگر قرار باشد در اين دوره 40 ميليون نفر در انتخابات شركت كرده باشند پس با مقايسه شلوغي حوزه ها نسبت به دوره اول انتخاب خاتمي ميبايست در دوره اول انتخاب خاتمي، 100 ميليون نفر رآي داده باشند كه مسلمآ اين تعداد رآي دهنده در ايران وجود ندارد. از نقطه نظر روانشناسي اجتماعي ، شهروندان عادي و غير سياسي كه به موسوي رآي داده اند بر اين موارد تآكيد داشته اند :
اول اينكه موسوي فردي از درون حكومت است به همين دليل دستش در اعمال نظرش باز است.منظورم اينست كه رآي دهندگان به موسوي مي دانستند كه موسوي از جنس همين حكومت است . دوم اينكه موسوي سالها نخست وزير خامنه اي بوده است پس اين دو ميتوانند با هم كنار بيايند و خامنه اي دست موسوي را درپيشبرد خواست هاي موسوي بيش از خاتمي باز مي گذارد. سوم اينكه موسوي آدم معتدلي است در نتيجه تنش مابين دو جناح را تشديد نمي كند. اما اتفاق پيش آمده در بعد از انتخابات تمامي اين توهمات را منتفي كرد. اول اينكه خامنه اي ظاهرآ بازي در نقش رهبر اپوزوسيون را براي موسوي در نظر گرفته و ترجيح مي دهد حكومت يك كاسه شود. دوم اينكه موسوي چندان هم آدم معتدلي نيست چون يك آدم معتدل كنار مركز نظامي تظاهرات راه نمي اندازد تا به خيال خودش سپاه را با خود همراه كند و در اين بين دهها نفر را به كشتن دهد تا با خون آنها با بخش ديگر حكومت وارد معامله و مذاكره شود و همچنين براي خودش نقش تاريخي تعيين كند.در نتيجه موسوي به هيچ وجه همراهي آن شهروندان عادي و غير سياسي كه به دلايل بالا به او رآي داده است را به همراه ندارد پس مي ماند بخش سياسي طرفداران او كه از طيف هاي مختلفي تشكيل شده است .

اما در بخش آخر روي سخن ام با تمام كساني است كه خواهان ايراني آزاد و دموكراتيك هستند فارغ از نوع نگرش سياسي و عقايد فلسفي شان. به نظر من مي بايست در مقابل كسب رهبري اين تحولات توسط موسوي متحد شد. از نماد ها و شعار هاي مذهبي مانند الله اكبر و اعتكاف كه موجب متشكل شدن جناح موسوي كه خواهان بازگشت به آرمانهاي انقلاب اسلامي است ، دوري كرد.به هر طريق ممكن ليدر بودن موسوي در تحولات را بزير سئوال برد . نقشي كه قرار است موسوي پس از سركوب بعهده گيرد همان نقشي است كه قرار بود اكبر گنجي عهده دار آن شود و آن بدست گيري ابتكار عمل اپوزوسيون است. تحولات سياسي اخير از نظر آگاهي بخشي به جامعه نقش مهمي داشته است . بايد سعي كنيم از اين آگاهي حراست و حفاظت كنيم و اين ممكن نيست مگر با نفي فاشيسم سبز موسوي .

عباس معروفي - فرج سركوهي - الاهه بقراط

2009-06-26T14:43:00.004+04:30

عباس معروفي - فرج سركوهي - الاهه بقراط

بررسي نظر روشنفكران در مقاطع حساس تاريخي بسيار مهم است . من در اين پست قصد دارم نظرات سه روشنفكر مستقل ايران را در پيش از انتخابات و پس از آن مطرح كنم. انتخاب اين سه نفر فقط به واسطه دسترسي آسان تر به مطالب آنها بوده است و هيچ هدف خاصي در بين نيست.
"عباس معروفي" در اين مقايسه نماينده طيف راست (البته در اين مقايسه و نه عمومآ) است. "فرج سركوهي" كه بعنوان يك سنتريست و يا ميانه رو مد نظر است و "الاهه بقراط " كه دراين مقايسه طيف چپ را نمايندگي مي كند. شايد بهتر بود از نظرات ايرج مصداقي و همچنين حميد تقوايي نيز استفاده شود. البته حميد تقوايي بعنوان يكي از روشنفكران طيف چپ ليدر حزب كمونيست كارگري است و در نتيجه بازگو كننده نظرات حزب خود مي باشد و از او بعنوان يك روشنفكر مستقل نميتوان نام برد.

عباس معروفي قبل از انتخابات ميگويد:
در ايران آنچه من در اين سی سال ديده‌ام، جامعه همواره ناچار به انتخاب بين بد و بدتر بوده است. يعنی در مسير دلخواهش حرکت نمی‌کند، و چون صغير و عليل است، بزرگان بايد برايش تصميم بگيرند، اما همين جامعه‌ی صغير و عليل چون سهامدار ناچاری است، پس تنها سهمی که از انقلاب و حکومت و دولت می‌برد همين ناچاری است؛ حق ناچاری. که بدترينش را در سال 1384 تجربه کرد.
من هم عضو اين جامعه‌ی ناچار هستم، دلم می‌خواهد در انتخابات شرکت کنم، دلم می‌خواهد در سرنوشت مملکت تأثير داشته باشم، اما نمی‌توانم، چون با پاسپورت پناهندگی اجازه ندارم به سفارت ايران بروم.
با چنين وضعی، آيا لازم است که ساختار حکومت (اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب) چنين بی‌رحمانه از نويسنده و فيلسوف و هنرپيشه استفاده‌ی ابزاری کند؟ مگر چند تا از اين آدم‌ها دارند که پيرترين‌شان را خرج سياست ‌می‌کنند؟ چرا اين حکومت همه‌ی ارزش‌ها را می‌فرستد روی مين؟ و بعد فکر کردم فيلسوفی که به هر قيمتی خود را بسيج ‌کند و ابزار تبليغات شيخ شود، و مجلس نويسنده‌ای را به توپ ببندد، مسلماً در ساختار همان حکومت قد و قامت کشيده و از همان فرهنگ سيراب شده، وگرنه بر اين دوراهی نکبتی، حرمت قلم را نمی‌شکست و به شيوه‌ی آدم فروشان دهه‌ی شصت دوبار تأکيد نمی‌کرد: اين نويسنده استالينی است (لابد برويد بگيريد دارش بزنيد!)

معروفي بعد از انتخابات مي نويسد:
حالا دولت کودتا باز هم بر سر دوراهی مانده است: مردم يا به قول محمود احمدی نژاد "اراذل و اوباش" را به رگبار ببندد و از روی نعش و خون بگذرد؟ يا با خفت در برابر خواسته‌های مردم تسليم شود؟ در هر دو راه شکست خورده است.
کودتاچيان آنقدر ناشيانه تا اينجا پيش آمده‌اند که نشان می‌دهد مغز متفکر ندارند، و در ادامه‌ی همين کارزار دچار خطاها و غلط‌هايی می‌شوند که خود در دامش گرفتار خواهند آمد. آنها آنقدر ناشيانه چاه می‌کنند و ناشيانه راه می‌روند که خود در چاه خواهند افتاد. اين مثل روز بر من روشن است، و دولت قانونی ميرحسين موسوی می‌تواند از همين زاويه هوشمندانه راه مردم را روشن کند.
حالا بعد از اين تجاوز و دزدی رأی، خيلی چيزها برای ما مهم شده: يکی اين که اجازه ندهيم آسوده حکومت کنند و به ما بخندند. اين بار بايد حکمرانی را به کام‌شان تلخ کنيم. از هر راهی که بتوانيم، با نافرمانی مدنی يا افشاگری‌های مداوم.

فرج سركوهي قبل از انتخابات ميگويد:
تفاوتی معنا دار بین تحریم، مشارکت و طرح مطالبات نیست .تحریم انتخابات تاکتیکی است منفعل و منفی و در انتخابات کنونی به احتمال به سود رئیس جمهوری منجر می شد که اغلب هواداران او رای خود را به او خواهند داد. اما امکان حضور حمایتی منفعل در رقابت جناح های حکومتی، آرزوی ناممکن تاثیرگذاری در سیاست عملی و احتمال یاری به رقبای احمدی نژاد به امید چشم اندازی «کمی تا قسمتی بهتر» از ۴ ساله گذشته، در موقعیتی که محورهای اصلی سیاست داخلی و خارجی، با هر رئیس جمهوری، برآمده از برآیند تضادها و وفاق های نهادها و جناح های حکومتی و موقعیت بین المللی است و نه اراده و خواست روسای جمهور به تنهائی، برای من چندان جذاب نیست که با شرکت بی تاثیر و منفعل در انتخابات، حذف اقلیت ها را فراموش کرده، با نفی هویت خود به هوادار جناحی از حکومت بدل شده و بر این ادعا صحه بگذارم، و مردم را نیز متقاعد کنم، که راهی جز آن چه هست، نیست و چشم انداز دیگری را، حتا در خیال و آرزو، نفی کرده و در انتخاباتی که مهم ترین شاخص فرهنگی آن غیبت حافظه دور و نزدیک است، شرکت کنم.

سركوهي بعد از انتخابات 5 چالش پيش رو را بازگو مي كند:
1 ـ چالش بین لایه هائی گسترده ای از مردم، که خواستار آزادی های سیاسی و اجتماعی هستند و حکومتی که این آزادی ها را در سی سال گذشته از آنان دریغ کرده است.
2 ـ چالش بین جبهه گسترده فقرا و تهی دستان شهری و روستائی که رهائی از فقر را در کشوری که اقتصاد آن نه بر تولید که بر توزیع درآمدهای ارزی نفت و گاز شکل گرفته است، در توزیع عادلانه تر این درآمدها و مبارز با غارتگران قدرتمند می جویند و به کسی چون محمود احمدی نژاد و امثال او امید بسته اند و سرمایه داران نوکیسه رانت خوار و طبقه متوسطی که خواهان آزادی های اجتماعی، و نه لزوما سیاسی، است و به موسوی رای می دهند.
3 ـ چالش بین قرائت رفرمیستی و بنیادگرایانه اسلام.
4 ـ چالش بین رهبران محافظه کار نسل اول انقلاب و رهبران نسل دوم که از دل نهادهای امنیتی و نظامی سر بر کرده اند.
5 ـ چالش بین دو گروه نفوذ قدرتمند اقتصادی رانت خوار که یکی را خانواده رفسنجانی و دیگری را فرماندهان عالی رتبه سپاه و نهادهای امنیتی نمایندگی می کنند،
این 5 چالش، موضوع مقاله تحلیلی است که نوشتن آن را هر روز به روز بعد موکول می کنم چرا که در هر تلاشی برای نوشتن تحلیلی عینی و به دور از احساس مار تبعید نیش دردناک آن جا نبودن را در قلبم فرومی کند.

الاهه بقراط قبل از انتخابات با شعار تحريم انتخابات چنين ميگويد:
راستش را بخواهید من آنهایی را که در ایران زندگی می کنند و هر یک به دلیلی، از اعتقاد صمیمانه تا منافع صادقانه و با آگاهی یا نا آگاهی به پای صندوق های رأی می روند تا به ادامه غارت اقلیت و فلاکت اکثریت و ویرانی فزاینده مملکت رأی دهند، نه تماما لیکن تا اندازه ای درک می کنم. می گویم تا اندازه ای، چرا که خود تا پایان سال 67 که در ایران بودم، در هیچ انتخاباتی (بجز آزادترین انتخابات پس از انقلاب که همه گروه ها در آن نامزدهایی را معرفی کرده بودند) شرکت نکردم و می دانم و آمار نشان می دهد میلیونها نفر که هر بار بر شمارشان افزوده می شود، در انتخابات سالهای اخیر شرکت نکرده و نمی کنند. بنا بر این خیلی های دیگر هم که پس از هر انتخاباتی پشیمان می شوند، با خیال آسوده می توانند از خیر شرکت در آن بگذرند چرا که این نه «تمرین دمکراسی» بلکه همکاری برای ادامه خودکامگی است. لیکن هر چه فکر می کنم نمی توانم از تشویق و تأیید و مشارکت از راه دور برخی تبعیدیان خودخواسته که در خارج کشور لم داده و از موهبت آزادی و تأمین اجتماعی و اقتصادی کشورهای غربی کیف می کنند، سر در آورم. مگر اینکه یا کاسه ای زیر نیم کاسه باشد، و یا آنها در جمهوری اسلامی و انتخابات نمایشی و بی خاصیت آن چیزی می بینند که از چشم دیگران پنهان است!

الاهه بقراط بعد از انتخابات اوضاع را چنين تحليل ميكند:
اصلاحات انقلابی - سی سال پس از آن، جامعه ایران پس از تجربه ای خونین، از «وحدت کلمه» عبور کرده و با متنوع ترین کلمات و عقاید و مسیرهای سیاسی به تجربه «وحدت عمل» می پردازد. این پدیده ارزشمندترین گوهر سیاسی و اجتماعی است که اتفاقا جمهوری اسلامی ناخواسته آن را صیقل داده است. نمی توان از همبستگی ملی سخن گفت و نقش جمهوری اسلامی را در شکل گیری آن در شرایط کنونی نادیده گرفت. حکومت اسلامی مانند هر پدیده دیگر، ضد خود را درون خویش پروراند و آن را با یک انتخابات غیرآزاد و محدود به خودیها به دنیا آورد تا لشکر عظیم غیرخودیها را به طور همبسته به میدان سیاست بکشاند.
وحدت عمل که خود را به جای «وحدت کلمه» بر افکار و احزاب مختلف تحمیل می کند، یکی از مهم ترین تفاوت های انقلاب کنونی با انقلاب اسلامی است. بلی، انقلاب! این انقلاب است و طنز تاریخ و «بازی نغز روزگار» را ببینید که زمینه آن را اتفاقا کسانی فراهم آوردند که به دنبال «اصلاح» رژیم بودند و چوب الف بر سر «براندازان» و «سرنگونی طلبان» می کوبیدند! انقلابی که شکست و پیروزی آن به تداوم و پایداری مبارزه مردم و واکنش کسانی بستگی دارد که با شعار «تغییر» آرای مردم را به خود جلب کردند. اگر «تغییر» اتفاقا با پیروزی آن نامزدها در انتخابات قطعا به بن بست می رسید، لیکن اینک با شکست آنان است که راه خود را می گشاید. راه «اصلاحات» بیراهه بود. اما گویی باید از آن عبور می شد تا بتوان به راه دیگری رسید. چه فرقی می کند این راه نامش «تغییر» باشد یا «انقلاب»؟! راهی که حتی اگر با سرکوب خشن به بن بست برسد و یا به کژراهه هدایت شود، به هر حال در پیش گرفته شده است و کسی را یارای انکار آن نیست. شکست و یا به کژراه کشانده شدن یک انقلاب، سرشت آن را نفی نمی کند.

اصلاح طلبان ديروز و مبارزين امروز !!

2009-06-24T23:00:00.004+04:30

اصلاح طلبان ديروز و مبارزين امروز !!

بعد از كشته شدن و دستگيري تعداد زيادي از مردم در روزهاي اخير ، ديروز، تهران در محاصره نيروهاي امنيتي بود. اعتراضات در تهران كم و بيش ادامه دارد. ايران شاهد صف بندي جديدي است كه ارتباط چنداني با انتخابات ندارد. بعضي از طرفداران موسوي كه منافعشان به خطر افتاده است به مخالفت با اعتراضات برخاسته اند و بي توجه به كشته شدن مردم ، از سركوب دفاع ميكنند و برخي از كساني كه به احمدي نژاد رآي داده اند با ديدن كشته شدن انسان هاي بي دفاع به صف معترضين پيوسته اند. صف خلق از ضد خلق تفكيك شده است . صف انسانيت از توحش تفكيك شده است و اين تفكيك به نظر من ارتباطي با واقعيات سياست روز ندارد. اين تفكيك همان واقعيت انديشه ماركس است . در يك طرف انسان هايي قرار گرفته اند كه فارغ از مذهب و انديشه سياسي شان به توحش اين حكومت اعتراض ميكنند و در طرف ديگر فرصت طلباني كه به بهانه امنيت و آرامش ، حفظ نظم موجود را خواستارند. آيا اين يك انقلاب دموكراتيك است ؟ و يا به تعبير درست تر: آيا ما در مرحله دموكراتيك يك انقلاب هستيم؟ نميدانم ولي براحتي ميتوان اسم اين حركت اجتماعي را قيام بر عليه حاكميت دروغ ناميد.
بياييم موضوع را از دوباره بررسي كنيم : مردمي مستاصل از ديكتاتوري آخوندي و ناتواني حكومت در ايجاد حداقل معيشت ، مردمي مستاصل از سركوب و ناتواني حكومت از تآمين خواست هايشان در انتخاباتي كه در دور پيش تحريم كرده بودند شركت مي كنند و پاي صندوق مي روند. بسياري از جمله خود من فرياد مي زنند كه اين انتخابات را تحريم كنيد ولي مردم به اين نتيجه رسيده اند كه اپوزوسيون اين حكومت ناتوان است.مردم ، گوش به تحريم نمي دهندو بازي سياسي را شروع ميكنند كه برنده اش نامشخص است. اكثر كساني كه در دور پيش راي نداده بودند به پاي صندوق مي روند و خوشبينانه به موسوي و كروبي راي مي دهند. آيا اين مردم نسبت به غير دموكراتيك بودن و غير مردمي بودن اين حكومت توهمي دارند؟ آيا اين مردم اميد به اصلاح اين ساختار حكومتي دارند؟ به نظر من بله مردم ايران نسبت با ساختار مافيايي و غير دموكراتيك حكومت در ايران متوهم هستند. راي مردم توسط جناح اقتدارگرا دزديده مي شود. مردم عاصي ميشوند و به خيابان ها مي ريزند. حكومت اعتراضات را به شدت سركوب مي كند. باتوم هاي پليس مردم را به راحتي از توهم در مي آورد. در نتيجه درشرايط امروز ايران بخش مهمي از مردم كه تا پيش از اين احتمال اصلاح شدن سيستم حكومتي را در ايران محتمل مي دانستنداز اين مرحله گذشته اند و هيچ امكاني براي اصلاح ساختار اين حكومت ديكتاتوري را قبول نمي كنند. اصلاح طلباني كه تا ديروز صحبت از آرامش و حفظ نظم و قانون و نسبيت فرهنگي و ... مي كردند امروز از خون مردم براي معامله با جناح ديگر استفاده مي كنند. قدرت ،منافع اقتصادي و پول هر اصلاح طلبي را تبديل به يك مبارز دو آتشه مي كند و اين واقعيت امروز ايران است. اصلاح طلباني كه تا ديروز شعار تحريم ما را غير مدني مي ناميدند امروز از ترس جان شان از جان مردم مايه ميگذارند.

اخبار

2009-06-15T08:08:00.010+04:30

اخبار 28 خرداد

تهران شاهد راهپيمايي آرام بود.در ساير شهرها درگيري ها ادامه دارد. نهادهاي شهروندي در حال شكل گيري است. اعتصابات در راه است. تحصن استادان دانشگاه تهران شروع شكل گيري نهادهاي شهروندي است. بخش راديكال جنبش شعار مرگ بر ديكتاتور را حفظ كرده است و به آن دامن ميزند. حركت مردم از حالت عمومي در حالت تبديل شدن به شكل صنفي - طبقاتي است.

اخبار 27 خرداد

آمار كشته ها از مرز 20 نفر گذشته است. فقط 5 دانشجو در كوي دانشگاه تهران كشته شده اند. اصلاح طلبان از بالاي سر مردم در حال مذاكره اند. با تمام اين احوال خودباوري مردم ايران در طول تاريخ معاصر ايران بي نظير است و فقط در انقلاب 57 نظير آن وجود داشته است. تاريخ ايران گام مهمي را به جلو برداشته است . مردم فهميده اند كه مي توانند . قيام مردم ايران بر عليه حاكميت دروغ ممكن است سركوب شود ولي اين خودباوري قابل سركوب شدن نيست.

اخبار 26 خرداد

نيروهاي گارد حمله به خوابگاه ها را از پريشب شروع كرده اند. در كوي دانشگاه 200 نفر دستگير و 35 نفر مجروع شده اند . شايعه است كه چند دانشجو در كوي دانشگاه كشته شده اند ولي خبر دقيقي در دسترس نيست.تقريبآ بطور همزمان به تمامي خوابگاههاي دانشجويي در شهرهاي بزرگ حمله شده است. در تظاهرات ديروز بين ميدان فردوسي تا آزادي در جريان بوده . بين انقلاب تا فردوسي شاهد شورش هاي دانشجويي خيلي شديد بوده . فضا شهرها كاملآ انقلابي است. مطالبات مردم از ميرحسين فراتر رفته و طرفداران ميرحسين براي مقابله با موج انقلابي بجاي شعار مرگ بر ديكتاتور سعي در جابه جا كردن اين شعار با الله اكبر دارند. محله هاي كارگري نشين هنوز عكس العمل مشخصي نشان نداده اند ولي فضا به سمت راديكال شدن پيش مي رود.مذاكره ميرحسين با شوراي نگهبان به نتيجه نخواهد رسيد و اين موج جديدي از نارضايتي را به همراه خواهد داشت.

اخبار24 خرداد

دامنه اعتراضات مردمي به تقلب در انتخابات دوره دهم ادامه دارد و در حالي كه تمام اصلاح طلبان مردم را به آرامش دعوت ميكنند ، درگيري ها در تهران ادامه دارد. اكثريت خاموش جامعه صحبت از براندازي حكومت ميكند. قسمت هاي مركزي تهران شاهد درگيري بين افراد پليس و گارد كه اكثرآ از حزب الله لبنان تشكيل شده اند، مي باشد. افراد پليس صف اول مقابله با معترضين هستند و به محض ورود گارد جايشان را به گارد ضد شورش ميدهند و تعدادي از هواداران احمدي نژاد در پشت اين جريان با موتور منتظر سركوب معترضين مي مانند تا وارد عمل شده و رهگذران و معترضين را كه به پياده رو ها فرار كرده اند ، سركوب كنند. شبها صداي مرگ بر ديكتاتور از بالاي پشت بامها طنين انداز است و جوانها در هر محله تا دير وقت مرگ بر ديكتاتور ميگويند و ميرحسين رآي ما را پس بگير و وقتي اصلاح طلبان به آنها ميگويند ميرحسين همه را به آرامش دعوت كرده ميگويند ميرحسين رآي ما را پس بده. سطح نارضايتي عمومي بسيار بيش از آنچيزي است كه رژيم و حتي اپوزوسيون برآورد كرده است ولي ترس از كودتاي خشن همه جا را فرا گرفته است.

سرمقاله مجله روشنگر به قلم سيامك ستوده بازگو كننده همه چيز است:

جنگ بالائی ها و جنگ پائینی ها

در تاریخ بسیار رخ داده است که جنگ و دعوای بالائی ها به جنگ و دعوای پائینی ها بر علیه خود آنان تبدیل شده است. چرا که هر شکاف در بالا می تواند به منفذی برای ورود توده ی مردم به صحنه عمل تبدیل گردد. برای طبقات حاکمه، خطر اصلی، ورود مردم به صحنه نبرد است. چرا که در اینصورت بازگرداندن آنها به خانه و محل اولشان به آسانی و بدون خون و گلوله ممکن نمی باشد. مهم نیست که طرفین دعوا تا چه حد ارتجاعی اند. مهم آنست که مجاز شدن حمله به جناحین، اینکار را برای توده مردم نیز مجاز می کند. ولی بهمان اندازه که جناحهای حاکمه در حمله به یکدیگر مرافب رعایت خط قرمز اند، توده ی مردم مشتاق گذشتن از آنند. به این ترتیب است نقادی در بالا به نقادی از پائین تبدیل شود، و سلاح نقد به نقد سلاح. اتهام دیکتاتوری به احمدی نژاد توسط موسوی در تلویزیون، نه تنها به فریاد های مرگ بر دیکتاتور در میان مردم هوادار او! در خیابان ها تبدیل می شود، بلکه و مهمتر از آن، شعار موسوی، یعنی شعار بر علیه دیکتاتوری احمدی نژاد، به شعار بر علیه دیکتاتوری بطور کلی، یعنی و بطور ضمنی دیکتاتوری ولایت فقیه و کل نظام مبدل می شود. آیا ما در استانه چنین واقعه ای، یعنی گسترش جنگ بالائی ها به جنگ پائینی ها هستیم. هیچکس نمیداند. بجای حدس و گمان باید به میان مردم رفت و با تشویق آنان به گذشتن از خط قرمز به این روند دامن زد.

در زير گزارش نشريه دانشجويي بذر را در تاريخ 23 خرداد مي خوانيد:

تهران - خیابان ولیعصر 23 خرداد
گزارشی از فعالین نشریه دانشجویی بذر

میدان فاطمی از صبح ملتهب بود. مردمی که صبح در محل بودند خبر میدادند که صبح عده زیادی از معترضین وحشیانه دستگیر شده اند. پلیس یگان ویژه قدم به قدم تمامی خیابانهای منتهی به وزارت کشور را کنترل میکرد. به عابرین اجازه ایستادن داده نمیشد و با اندک بحثی با مامور یا دستگیر میشدند یا با شوک الکتریکی به آن ها پاسخ داده می شد. اما جمعیت هنوز متشکل نشده بود. فریادهای مرگ بر دیکتاتور از گوشه گوشه خیابان به گوش میرسید، ماشینها بوق میزدند اما هر تجمعی را پلیس با ضربات باتوم و مشت و لگد پاسخ میداد. کرکره مغازهها تا نیمه پایین بود و به عابرین بی دفاع پناه می دادند. بلندگوی پلیس به تمام کسبه محل اعلام کرد مغازههای خود را تعطیل کنند همه چیز در حال فیلم برداری است و کسانی که همکاری نکنند دیگر نمی توانند در آن محل بمانند. ساعت اداری که تمام شد جمعیت بیشتری پیاده و سواره به خیابان ولیعصر و به سمت میدان فاطمی سرازیر شد. مردم ابتدا در پیاده رو و سپس در خیابان فریاد مرگ بر دیکتاتور را سر دادند که با حمله پلیس مواجه شد جمعیت میگریخت و می ایستاد و بار شعار خود را می داد ولی هنوز یک صدا نشده بودند و پراکنده بودند. همکاری مردم فوق العاده بود، مردم حوالی تظاهر کنندگانِ در حال فرار را در خانه های خود پناه می دادند. در این اثنا خبر رسید که جمعیتی چند هزار نفری از ونک در حال حرکت به سمت فاطمی است این خبر روحیه معترضین حول وزارت کشور را تقویت کرد و باعث شد جمعیت بسیاری از ناظرین در پیاده رو ها به آنان بپیوندند. تا رسیدن جمعیت چندهزار نفری، معترضین حول وزارت کشور خیابان ولیعصر را بستند، روی زمین نشستند و اجازه حرکت ماشین ها به سمت بالا را ندادند. حدود بیست دقیقه بعد جمعت چندهزار نفری رسید و مردم پیاده رو و خیابان یکی شدند. در این حین بود که پلیس به میان مردم آمد اما جمعیت چند هزار نفری به ضرب و شتم پلیس پرداخت 4 موتور و 3 ماشین پلیس را به آتش کشیدند. و از همین جا بعد بود که جمعیت با جرات و جسارت بیشتری حرکت کرد. سیل گازهای اشک آور به سمت مردم روانه شد. اما مردم همچنان با شعار و فریاد و خردکردن شیشههای بانکها و آتش زدن سطل های زباله شهرداری و کندن نرده های کنار خیابان به سمت وزارت کشور پیش میرفت دو اتوبوس شرکت واحد هم در راه به آتش کشیده شد. صدای گلوله از همه جا به گوش میرسید. خبرهای بسیاری از دستگیریها و حملات وحشیانه پلیس به کودکان و مسن ها در جمعیت میپیچید. این شورش تا ساعت 8 شب ادامه یافت که یگان ویژه سرتاپا مسلح وارد عمل شد و در ابتدا تنها کوشید جمعیت را متفرق کند و به کوچه ها بکشاند و دیگر به تنهایی حمله نمی کردند. سربازهای تا بن دندان مسلح گروهی به یک نفر هجوم می بردند و چون جمعیت را متفرق کرده بودند دیگر ترسی نداشتند. دوباره خیابان ولیعصر را در اختیار گرفتند و اعلام شد از ساعت 8 یگان ویژه حق تیر دارد. بسیاری از جوانان شرکت کننده در این تظاهرات تصور چنین ددمنشی را از سوی پلیس نداشتند و گاها با شک و تردید ایرانی بودن این یگان ها را زیر سوال بردند. اینان جلو چشم میلیون ها چشم و دوربین گردن دختری را شکستند و با شوک الکتریکی به جان پیرزنی افتادند و هزاران جنایت دیگر مرتکب شدند اما با همکاری مردم اجازه داده نشد مصدومین دریده شده با امبولانس پلیس جابجا شوند و مردم خود آن ها را به مراکز درمانی رساندند. حتی خبرهایی میرسید که این سربازان به زبان عربی تکلم می کنند و لبنانیاند. بعضی از آن ها در پاسخ به مردم در مورد وحشی گری خود گفتند دیگر دور شما تمام شد دور دور ماست.
23 خرداد 88

پسامدرنيسم به كمك پولهاي هاشمي

2009-06-12T11:34:00.012+04:30

پسامدرنيسم به كمك پولهاي هاشمي

صفت مميزه پست مدرنیسم از دیگر بنیان هاي فكري نمادهايي است كه فارغ از هر مفهوم خارجی ، به شدت معنا گرايي را به چالش مي كشند. نمادهايي صرفا تصادفي كه هيچ واقعيتي را بازنمايي نمي كنند.

انقلابات رنگي خود نمود عيني جهان پسامدرن است . انقلاباتي كه فارغ از هر نوع مفهوم و خواست عيني مبتني بر تضادهاي طبقاتي و يا فرهنگي فقط يك هدف به ظاهر مضحك و سطحي را بازنمايي مي كند. هدفي كه ميتواند اتفاقي انتخاب شده باشد ويا قدرت هاي جهاني با كمك پول و دستگاههاي ارتباط جمعي آنرا به خورد مردمي داده باشند. اما ورود ايران به جهان پسامدرن بدون عبور از مرحله مدرننيته خود بازگو كننده فانتزي بي معناو مفهومي است كه من آنرا فاشيسم سبز نام نهاده ام .اين فانتزي بيانگر اين واقعيت بديهي است كه در جهان پسامدرن نمادهايي بي معنا وراي رنگشان معنايي را چه به لحاظ طبقاتي و چه به لحاظ تغييرات مشخص سياسي و يا به لحاظ فرهنگي به ذهن متبادر نمي كنند. اما وجه مميزه ديگر پسامدرنيسم ستيز آن با كليت گرايي است . كليت گرايي كه بيش از هر چيزي فاشيسم و همسان سازي از مشخصات آن است . وقتي كشوري بدون عبور از مدرنيته ميخواهد وارد پسامدرنيسم شود و مردم آن ديار به ناچار نمي داند كه مدرنيته بيش از هر چيزي بر مبناي انتخاب و آزادي هاي فردي استوار است ، در نتيجه پسامدرنيسم فاشيستي مي سازد. كليت را با بي محتوايي پيوند مي زنند و از فرايندي عيني كه هيچ مفهوم طبقاتي را بازتاب نمي دهد، اسطوره سازي مي كنند. اما فاشيسم بر مبناي يك ذهنيت ناسيوناليسمي معنا پيدا مي كند . ذهنيت ناسيوناليستي كه جزو خط قرمز هاي حکومت ايران محسوب مي شود پس مي بايست اين فاشيسم را بر مبناي فرآيندهاي ذهني باز توليد نمود كه بطور مشخص بازگو كننده يك ملي گرايي افراطي نباشد هرچند ذهن بتواند ارتباط مشخصي رابا آن تداعي كند.

استفاده از رنگ سبز خود بازگو كننده تحولات اخير است. آيا رنگ سبز به مفهوم سيد بودن است؟ آيا رنگ سبز به معني مد نه چندان جديد لباس است كه مدتها پيش تمام دنيا را فرا گرفته بود؟ آيا رنگ سبز بيانگر يك ويژگي طبقاتي است؟ آيا مفهوم خاص سياسي مثل دموكراسي خواهي را بيان ميكند؟ مسلمآ نه. سبز در اينجا فارغ از هر مفهوم عيني خاص فقط بيان كننده بي معنايي است. از طرفي حضورهزاران لمپن شهري در كنار دانشجويان به ظاهر پست مدرن خود بازگو كننده وجه فاشيستي تحولات اخير است.

اما ويژگي ديگر پسامدرنيسم فراموشي تاريخ است .ستيز نو و كهنه كه تضاد اصلي درجهان مدرن است در پسامدرن نامفهوم است . فراموش كردن تاريخ و بي ارزش ناميدن تجربه هاي تاريخي يك نسل ويژگي ديگري از پسامدرنيسم مي تواند باشد.

حضور مير حسين موسوي و استقبالي كه جوانان از او كردند گوياي وجه ضد تاريخي تحولات اخير است. موسوي براي نسل من بازگو كننده و نشانه مفاهيمي مشخص است. ميرحسن موسوي براي نسل من نشانه جنايت و اعدام هزاران زنداني در سالهاي 67 و 68 و همچنين اعدامهاي انجام شده در درگيري هاي سال 60 است . نشانه اعدام هزاران مجاهد در عمليات مرصاد است . نشانه ناتواني دولت در اداره كشور به لحاظ اقتصادي است. مير حسين موسوي براي نسل من نشانه بارز يك مدير ناتوان است . كسي كه فقط با حمايت خميني امورات مملكت را پيش مي برد و هرگز سخني را در مخالفت ازخود قبول نكرد . او كسي است كه تمام بورژوازي ايران را تبديل به فروشنده حواله فولاد و سيمان و ... كرد. او كسي است كه نگاه تحقير آميزش به طبقات اجتماعي را با استفاده از كلمه مستضعف ايجاد كرد.تحقير طبقاتي كه سالها طول كشيد تا از ذهن ها پاك شود و او در پي بازتوليد نمودن آن است. او كسي است كه هرگز در مقابل كسي جوابگو نبوده است. مير حسين موسوي به عنوان عضو رسمي حزب جمهوري اسلامي و سردبير روزنامه جمهوري اسلامي در سال 60 نقش كليدي در عزل بني صدر را بازي نموده است. هاشمي و خامنه اي نيز افراد اصلي در عزل بني صدر بوده اند . فراموش كردن اين واقعيات تاريخي در اين بين گوياي وجه ضد تاريخي تحولات اخير است.

همانطور كه گفتم تحولات اخير را نمي توان بر مبناي يك تفكر ناسيوناليستي افراطي ارزيابي كرد . در كنار هم قرار گرفتن طبقات اجتماعي بدون وجود همبستگي هاي طبقاتي –سياسي-فرهنگي خود نشانگر ستيزاين تحولات با نوعي كليت گرايي است. ولي آيا ميتوان بدون شناخت كامل از كليت و تلاش براي درك ارتباط بين اجزا مختلف در جهت تغيير وضعيت موجود گامي برداشت؟ مسلمآ نه و ابن تراژدی واقعی در زندگی انسانهايي است كه از سلولهای خاکستری مغز کمتر استفاده مي كنند.

خبرها و نظرها

2009-06-07T17:52:00.009+04:30

خبر ها و نظرها

در پي مناظره هاي كانديداهاي رياست جمهوري و افشاگري هاي هر يك در مورد سو استفاده هاي مالي ، جامعه حقوقدانان مسلمان از كليه حقوقدانان خواست دلايل منطقي خود را جهت حذف دزدي از جرائم جزايي افراد صاحب نام اعلام نمايند تا با برگزاري يك مجمع عمومي اقدامات لازم جهت حذف جرم دزدي براي افراد صاحب نام از قانون جزايي كشور انجام گيرد. در اين اطلاعيه تآكيد شده است كه جرم دزدي براي افراد عادي و شهروندان درجه دو به پايين همچنان لازم الاجرا بوده و شديدآ با اين نوع تخلفات برخورد مي شود.مدير كل يكي از ادارات دولتي ضمن تماس با ما اعلام نمود اين طرح ابهامات فراواني دارد و بعنوان مثال هنوز مشخص نيست كه مدير كل جزو شهروندان درجه يك و يا درجه دو محسوب ميشود وي افزود تعريف شهروند درجه دو مبهم بوده و اين طرح نقايص فراواني دارد.

نظر به اينكه جمعي از شهروندان عزيز در ساعات پاياني شب اقدام به تبليغات انتخاباتي نموده و بعضي افراد معلوم الحال از اين فرصت استفاده ميكنند و شعار سرنگوني ميدهند . نيروي انتظامي ايران اعلام ميكند در صورت تلاش هر يك از كانديدا ها جهت سرنگوني نظام با آنها برخورد جدي خواهد شد.

با توجه به اقدامات آقاي احمدي نژاد در مناظره هاي تلويزيوني بسياري از گروههاي اپوزوسيون در داخل و خارج كشور ضمن حمايت خود از ايشان اعلام نمودند اقدامات آقاي احمدي نژاد در زمينه افشاگري مساوي با سالها تلاش آنها در جهت سرنگوني نظام بوده است در اين اطلاعيه تآكيد شده است : "احمدي برو دارمت"

مير فسيل موسوي يكي از كانديداها اعلام نموده است "ادب مرد به ز دولت اوست" او تآكيد كرد در تمام اعدامهايي كه درسالهاي 60 و 67 و 68 انجام شده است او هرگز مرتكب هيچ نوع بي ادبي نشده است.
ستاد انتخاباتي ايشان اعلام كرد در صورت موفقيت مير فسيل موسوي از هيچ اقدامي جهت بازگشت به دوران سياه سالهاي 59تا 70 فروگزاري نخواهد كرد.

كروبي اعلام نمود با توجه به اينكه از امام حكم دارد در صورت انتخاب شدن ميتواند بابت پورسانت قراردادها با كشور هاي خارجي راسآ اقدام نمايد . كروبي از ستاد انتخاباتي خود خواست تا شماره حساب بانك سوييس او را در تبليغات انتخاباتي اعلام نمايند. او همچنين اعلام نمود كه حكم امام حتي بعد از مرگ براي فرزندانش لازم الاجرا است.

احمد نژاد اعلام نمود كه من يك زماني مانند پينوكيو يك عروسك چوبي بودم ولي اكنون آدم شده ام. او همچنين خواست كه براي بيستم بار جراحان پلاستيك دماغش را عمل كنند . او اعلام كرد كه جراحي پلاستيك بيني در ايران بسيار پيشرفت كرده است. يك منبع خبري گزارش داده است كه احمدي نژاد در روزهاي اخير بشدت از ناراحتي هاي تنفسي ناشي از بزرگ شدن بيني رنج ميبرد . اين منبع آگاه افزود سوراخ هاي بيني رييس جمهور در انتهاي بيني باقي مانده اند ولي با توجه با افزايش طول بيني مشكل تنفسي حادي پديد آمده است.

با توجه به اينكه رييس جمهور اسراييل در دوره پيش ايراني بوده است و طبق گزارشات رسيده در مناظره ها رييس جمهور ايران اسراييلي است اوباما رييس جمهور آمريكا اعلام كرد" جرج بوش براي مطالعات استراتژيك اش بايد جوابگو باشد"

سفارت ونزولا در ايران اعلام كرد : با توجه به وجود شايعات در مورد روحانيون ايراني رييس جمهور مطبوع اين كشور- چاوز- هيچ تمايلي به بغل كردن كروبي ندارد.

سازمان گوشت كشور اعلام نمود كه تعداد زيادي گوسفند با هدبند و دستبند وپرچم و كراوات سبز آماده ذبح مي باشند. اين سازمان گفت بسياري از اين گوسفند هنوز بره بوده و نياز به وقت بيشتري براي ذبح آنان است.يك منبع آگاه افزود كه با توجه به انجام ذبح اسلامي عمليات ذبح گوسفندان در ايران بيش از ساير كشورها طول مي كشد و با استاندارهاي جهاني سازگاري ندارد.

نويسنده وبلاگ چه گوارا اعلام نمود كه ما اين انتخابات نمايشي را تحريم كرده ايم ولي نمايش برگزار شده اقدام مفيدي در جهت آگاهي بخشي به جامعه بوده است.

شرك

2009-06-03T21:31:00.003+04:30

شرك

داستان كوتاه

اختلاف مان از همان روز شروع شد . از توي پنجره ديدم كه روي آنتن ماشين پرادو جديدش نوار سبز بسته است.

گفتم : چطوري شرك؟
محل نكرد و گفت :غذا چي داريم؟
گفتم براي رانت خوارهايي مثل تو هيچي ! ميدانستم كه كلمه رانت خوار ديوانه اش مي كند. زده بودم توي نقطه حساسش .
گفت : تو حرف نزن بچه آخوند
من بچه آخوند نبودم . پدرم يك فرهنگي بود . يك دبير بازنشسته ولي پدر بزرگم ملا بود. من اصلآ پدر بزرگم را يادم نبود . هفت ساله بودم كه گفتند در سن صد سالگي مرده است. 4 زن و 20 فرزند محصول تلاش صد ساله اش بود. ولي او به من مي گفت بچه آخوند تا لجم را در بياورد.
گفتم : باز هم صد رحمت به آخوند ها حداقل دو تا كلمه حرف حساب مي زنند.
اخم كرد و ژست رييس جمهور آينده اش را گرفت . فكر ميكند كه من گول اين كاريزماي كشكي اش را مي خورم. بايد مراقبش باشم نكند اين دختر لمپن هاي سبز قاپش را بدزدند.
دلم براي برادرم تنگ شده است . يك روز توي درگيري ها سال 60 دستگيرش كردند و عصر همان روز جنازه اش را تحويل پدرم دادند . پدرم بعد از آن روز هرگز از سياست حرفي نزد. بعد از آن پدرم سياست را بايكوت كرد . گاهگاهي از پدرم مي پرسيدم كه آيدين در كدام گروه بوده است . او فقط ميگفت آيدين يك شورشي بود.
مي دانستم كه پرچم سبز بالاي آنتن محصول جلسه است كه توي شركت داشته اند. ظاهرآ شركايش رنگ باد را سبز تشخيص داده اند. شوهر من هم گول خورش ملس است. آخرش اين شركايش گوشت دم توپش مي كنند و بابت چك هاي برگشتي مي فرستندش زندان.
گفتم : بوي لجن سبز همه جا را گرفته است
گفت : لياقت شما ها همان احمدي نژاد است
زنگ در را زدند . توي آيفن تصويري همسايه پاييني را ديدم كه ميگفت به آقاي مهندس بگوييد ماشينش را از جلو پاركينگ بردارد .
گفتم : آقاي مهندس اسب تان را جلوي در طويله بسته ايد.
قرقري كرد و رفت ماشين را بردارد. دلم به رحم آمد برايش يك املت درست ميكنم. از پياز بدش مي آيد. يك پياز درشت را توي املت ريز ميكنم.
وقتي آمد تو ميگويم : املتت الان آماده ميشه شرك !

موسوي همان احمدي نژاد تحت ويندوز است

2009-05-22T18:26:00.009+04:30

موسوي همان احمدي نژاد تحت ويندوز است

داستان كوتاه
حاجي صبح كه براي نماز بلند شد و آفتابه را دستش گرفت ياد آن آخوندي افتاد كه زنش اسيد توي آفتابه اش ريخته بود. زن دوم گرفتن اين مشكلات را هم دارد. به فكرش رسيد نكند كه زنش از ماجراي زن دوم با خبر شده باشد . بايد حواسش به اين پسر وسطي باشد. مجتبي نازپرورده حاج خانم است و مدام زاغ سياه حاجي را چوب ميزند. حاج خانم بي دليل مجتبي را اين همه لوسش نكرده حتمآ گزارش كارهاي حاجي را تمام و كمال به حاج خانم مي دهد.
حاجي تصميم گرفته بود اينبار به آخوند ها رآي ندهد. البته اينبار تنها آخوند انتخابات هم ظاهرآ نخودي است. نخودي ها هم معمولآ انتخاب نمي شوند. اگر هم شد، شد . با اين دك و پوز دهاتي اش مالي نيست به قول حاج كريم نه بدرد دنيا ميخورد و نه آخرت . صراحت اش مانند مغازه دارهاي دهاتي است كه حاجي جنس شان را تامين ميكند. آخوند بايد مثل فلسفي باشد .دو كلام حرف زدن بلد باشد نه اينكه مثل دهاتي ها هرچي سر زبانش باشد ، بگويد. حاجي با خودش فكر كرد كه دوران دوران جوانتر هاست . پسر بزرگترش كه وارث اصلي حاجي ست طرفدار احمدي ن‍ژاد است ولي دامادش كه شركت وارداتي دارد و دخترش طرفدار موسوي هستند. دخترش توي دانشگاه الزهرا مديريت بازرگاني خوانده ولي الان خانه دار است. دامادشان خيلي پز روشنفكري ميدهد ولي با غيرت است و به دختر گفت بنشين توي خانه . وضع مالي شان خوب است . يك خانه نقلي توي زعفرانيه دارند كه هر متر مربع اش دو برابر قيمت خانه حاجي توي يوسف آباد است. دخترش ميگويد موسوي بيايد و سفارت آمريكا باز شود وضع كسب و كار شوهرش حسابي سكه مي شود.حاجي چند باري وسوسه شده كه يك شراكتي با اين دادمادش راه بياندازد. يعني اينكه توي بعضي كارها با او شريك شود. حاجي ميداند كه نسل خودش ديگر به حساب نمي آيد. بيست سال قبل وقتي دوستش حاج كريم توي بازار حرفي ميزد كسي جرآت نداشت چيزي بگويد ولي الان بازار هم كم كم دست امثال دامادش افتاده است. اتوي كراوات دامادش هندوانه را قاچ ميزند. يادش ميافتد كه از ابهت افتادن بازار تقصير همين مهندس موسوي است هرچند حاجي در دوران جنگ با كوپن بازي هايش كلي پول به جيب زده است.
دامادش آن چيزي است كه حاجي دلش ميخواست پسر بزرگش باشد . اما پسر بزرگ حاجي شم اقتصادي ندارد و تمام بي عرضه گي ش را مياندازد گردن فساد و رشوه در بخش دولتي. پسرش نه بساز و بفروش خوبي از آب درآمد و نه مغازه داري خوب . توي گراني مصالح مي ساخت و توي ارزاني فروش نميرفت و كلي از سرمايه هاي حاجي را توي جيب اين بانكها كرد. ولي دادمادش هر مشكلي كه برايش پيش مي آيد را تبديل به فرصتي براي پول درآوردن ميكند.اگر قرار است رشوه بدهد ، ميدهد اگر قرار است بگيرد، ميگيرد. اگر قرار است آشنا توي فلان اداره دولتي پيدا كند از زير سنگ هم شده پيدا ميكند كارش را وارد است .
حاجي نمازش تمام شده است ولي هنوز تصميم نگرفته كه به احمدي نژاد رآي دهد و يا به موسوي . بايد بيشتر تحقيق كند شوخي كه نيست پاي آينده خودش و بچه هايش در بين است تازه آينده مملكت هم هست . اگر مملكت نباشد حاجي كجا ميتواند تجارت كند. به فكرش ميرسد نكند جنگي در پيش است كه موسوي دوباره سروكله اش پيدا شده است. شيطان را لعنت ميكند و كج خيالي را كنار ميگذارد . توي آشپزخانه براي خودش چاي ميريزد . ته تاقاري 15 ساله اش هم جلويش نشسته است . از او مي پرسد فكر ميكني كي رآي بياورد؟ پسر كوچيكه ميگويد موسوي همان احمدي نژاد تحت ويندوز است. حاجي نميفهمد كه ويندوز چيست فقط ميداند به كامپيوتر مرتبط است.

اول خرداد ماه 1388

با امیدی هوشمندانه

2008-03-25T18:31:00.004+04:30

با امیدی هوشمندانه

نظرم در مورد نوشته آزادی در انقلاب بهاری ( وبلاگ آینه های روبرو)

راستش را بخواهید عناوین و تحصیلاتش را که گوشه بلاگ دیدم مخ ام سوت کشید. راستی میشود تا بدین حد کار کرد آنهم در کشوری که واسطه ها حرف اول و آخر را می زنند؟ حتما میشود که او انجام داده است و به آن مفتخر است که باید باشد تا همه ارزش "تولید گر" را بدانند .او آشنای نادیده ایست که از چند وقت پیش روایت ش را از زندگی و همچنین انقلاب مینویسد . روایتی که مینویسد نوستالژیک و به تعبیر من خودفریبانه است. خودفریبی که از یک روانشناس بالینی بعید است و من را به یاد این گفته طنز می اندازد که " آگاهی موجب انقلاب میشود ولی نا آگاهی هم موجب انقلاب میشود " . درونمایه نوشته هایش اینست که "ما" یعنی چپی هایی که درگیر انقلاب 57 بودیم چیز زیادی نمی خواستیم ،"ما" فقط کمی آزادی و حق نفس کشیدن در فضای آزاد را میخواستیم ولی "آنها" یعنی حکومتی که پس از انقلاب به قدرت رسید با سنگ و گلوله و اعدام از ما پذیرا شدند. اینکه صف "ما " از "آنها" کجا از هم جدا میشود و چه کسانی و چه گروههایی در این بین هستند از نظر من یک نگرش سیاسی شخصی است و در حال حاضر من، دلمشغول تفکیک آن در این نوشته نیستم ولی چرا خودفریبانه ؟

روایت امید حبیبی نیا از انقلاب روایت انسانی است که انقلاب 57را امری غیر پلورالیستی می داند او در واقع شعار "همه با هم" را در مورد انقلاب باور کرده و به آن عمل کرده است ولی صحبت از نارفیقانی میگوید که رندانه در موقع تقسیم غنایم دوستان شان را به جوخه اعدام سپردند. حرفی که امید میزند روایت کلیشه ای و پذیرفته شده از طرف کسانی است که من به آنها میگویم "ما " !!

اما آیا صف "ما" از "آنها" در بستر انقلاب 57 تفکیک شد و یا این تفکیک از زمانهای بسیار دور انجام شده بود ؟ به نظر من این تفکیک از سالها پیش از انقلاب نه فقط در درون زندان های شاه بلکه در بستر جامعه انجام گرفته بود. زیاد نمیخواهم دور را نگاه کنم و بگویم از انقلاب مشروطیت . کافی است که کتابهای خاطرات زندانیان سیاسی دوران شاه توجه کنید . به عنوان مثال "درد زمانه " عمویی به عنوان یک توده ای و یا "من یک شورشی هستم " سماکار به عنوان یک فدائی . حتی تفکیک های جزئی تر یعنی تفکیک دو جناح حکومت یعنی اصلاح طلبان " از "اصول گرایان " هم سالها قبل از انقلاب در جریان فعل و انفعالات سیاسی انجام یافته بود ، برنده این فعل انفعالات در سالهای پیش از انقلاب 57 و پس از آن جریانی است که بعد ها "اصلاح طلبان" نامیده شد – لاجوردی و خلخالی قبل از انقلاب خدمتگزار جناح اصلاح طلب بودند و این به هیچ وجه اتفاقی نیست. جناحی که بعدا اصلاح طب نامیده شد توانسته بود با برقراری ارتباط سیاسی با سردمداران دنیای غرب و همچنین دریافت تأیید ضمنی اتحاد شوروی وجاهت سیاسی پیدا کند. از نظر من لاجوردی و خلخالی سناریو انقلاب را فهمیده بودند و آگاهانه !! به خدمت جناح برنده آن یعنی حزب الله( اصلاح طلبان) درآمدند. همانطور که جناحی که بعدا اصول گرا نامیده شد نتوانست این تایید را از طرف قدرت ها داشته باشد و دست به دامان توبه نامه نوشتن در زندان شاه شد.

امید این واقعیت بدیهی را عمدآ فراموش میکند که انقلابی که "ما" به ظاهر در گیرش بودیم با انقلابی که "آنها" در گیرش بودند از نظر ماهوی متفاوت بود- اصولا یک انقلاب نبود – دو یا چند انقلاب همزمان بود – مانند اکثر انقلابات هر کسی خر خودش را می راند – و اما ملت شریف و کاسب کار ایران طبق معمول طرف برنده را گرفت. چرا؟ دلیلش پیچیده تر از آنست که بخواهم در اینجا بگویم ولی نکته اصلی اینست که بدنه اصلی جامعه شریف و کاسب کار ایران تا وقتی که از پیروزی انقلاب و حمایت خارجی از آن اطلاع نیافت به جریان انقلاب نپیوست و به جز روشنفکرها ، دانشجویان و دانشگاهیان و بخش کوچکی از کارگران و عده قلیلی از فرهنگیان و البته از طرف دیگر بازاریان و روحانیت(بخوانید آخوندها) تا اوایل سال 57 صحبت از نیاز به تغییر نمیکرد و تمام اینها به نظر من از ده تا بیست دزصد مردم هم کمتر بود.

امآ از سویی دیگر تفکیک مجاهدین از حزب الله سالها قبل از انقلاب به طور مشخص وجود داشت . همچنین تفکیک چپ از راست –تفکیک چپ سنتی از چپ رادیکال و حتی تفکیک چپ کارگری از سایر گرایشات چپ. به همین ترتیب تفکیک گرایش فدایی به گرایشات مختلف حتی پیش از انقلاب مرز بندی خودش را داشت و من نیز مانند امید از کم و کیف این تفاوت ها بی اطلاع بودم(فرض میکنیم که امید بی اطلاع بوده) – بله من هم وقتی امید ها "نبرد دانش آموز " را دستمان میدادند تا بفروشیم از این مرزبندی ها بی اطلاع بودم و ضرورت آنرا نمی فهمیدم ولی اینرا میدانستم به پیرمرد ریشویی که امیدها را هنگام حکومت نظامی پناه داد نمی بایست زیاد اعتماد کرد. تعمیق و تشریح این مرزبندی ها که بی جهت با هیستری احمقانه جریان انقلاب مخدوش شد برعهده کسانی بود که ، بیش از من دانش آموز فروشنده نشریه "نبرد دانش آموز" ، خود را سیاسی و آگاه می دانستند ولی بدشان نمی آمد از پوپولیسم هیستریک انقلابی در جهت بر هم زدن تعادل قوا استفاده کنند.

امآ امروز روز مرزبندی ها به وضوح مشخص است و هیچ فریبکاری با "همه با هم" اش نمیتواند آنرا مخدوش کند ، هرچند که ناآگاهی بستر جامعه هنوز هم برای پوپولیست ها چشمک هایی قدرت طلبانه میزند اما چه سود که دستاورد تمام این خونها ریخته شده همین باشد که اگر "همه با هم" دیگری قرار باشد انجام گیرد به سفاهت اولی نیست و سهم "ما" در این میانه دیگر سنگ و گلوله و اعدام نخواهد بود.

2008-02-16T16:45:00.005+03:30

مهرنهاد فعال حقوق مدنی بلوچستان را آزاد کنید

یک فعال مدنی را به جرمی واهی میخواهند اعدام کنند او وبلاگنویس و بسیار جوان است .

به بیانیه پنلاگ توجه کنید!

در این مورد نوشته اند:

و ...

*********************************************************************************

تصمیم گرفته ام یک سروسامانی به این لینک ها کنار وبلاگ بدهم. پس باید یک قانونی برای قرار دادن و یا قرار ندادن لینک وضع کنم . اسمش را میگزاریم "قانون لینک"!

1- هر کسی که به من لینک دهد من هم به او لینک میدهم حتی اگر طرفدار حکومت باشد! البته نمیدانم از خوش اقبالی است و یا بد اقبالی که هیچ طرفدار حکومتی به من لینک نمیدهد – حتی پادر میانی آلیدا و کامیلو گوارا هم بی نتیجه مانده است و نه تنها هیچ کدام از جناح های اصول گرا بلکه اصلاح طلب ها هم هیچ لینک نداده اند . از میان این ملی مذهبی های پدرمرده هم یکی دونفری لینک داده بودند که پس از نوشتن مقاله ام در مورد ابراهیم یزدی آنها هم لینک را پاک کردند – توده ای ها هم یک چند نفری لینک داده اند که ما هم همچنان لینکشان را حفظ میکنیم (:

تبصره: البته میدانید که یک قوانین نا نوشته ای در وبلاگستان وجود دارد . مثلآ یک عده که میخواهند پز دموکرات منشی بدهند به این ابطحی مادر مرده و یا سایر اصلاح طلب های مادر مرده لینک میدهند بعدش هم شروع به فحش دادن به احمدی نژاد میکنند خلاصه ما نمیدانیم دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را – البته فحش دادن به احمدی نژاد جزو سنن پست مدرن است همانطور که میدانید در ایران اسلامی فقط یک مشکل وجود دارد و آنهم اسمش احمدی نژاد است و گرنه خدا نکرده ساختار حکومتی ایران چندان مشکلی ندارد اگر هم دارد با کمی اصلاح ترمیم میشود. خلاصه کلام اینکه اگر خواستید به احمدی نژاد فحش بدهید لینک ابطحی یادتان نرود(ظاهرآ این یک قانون است ولی مدون نشده است یعنی اپوزوسیون وقتی میخواهد برای اصلاح طلب ها دستمال یزدی دستش بگیرد یک فحش ی به احمدی نژاد میدهد. ظاهرآ نوعی اسم رمز است). ارتباط اش را من خوب حالی ام نمی شود ولی فکر کنم به این مربوط باشد که طرفداران اتحاد جمهوریخواهان(اسم جدید اکثریتی ها و توده ای های سابق) به اصلاح طلب ها لینک میدهند ولی اطلاح طلب ها آنها را پالون خرشان هم حساب نمیکنند خلاصه این داستان پالون خر به حساب نیاوردن در تمام وبلاگستان یک جورایی رواج دارد .

2- به تمام دوستان وبلاگی که خوشبختانه بین شان اطلاح طلب و یا آش نذری پز وجود ندارد لینک داده میشود . البته این شادی شاعرانه یک جورایی اصلاح طلب است که جهنم به او هم لینک میدهیم .مدیار هم که آخرش حالی مان نشد چه جور آش نذری می پزد هم لینک میدهیم بابت دوستی و این حرفها. زیتون هم به جای آش نذری کتلت ویت کنگی می پزه . تازه کی جرات داره لینک زیتون رو برش داره اگه زیتون عوض اش لینک منو برداره همین چند تا خواننده وبلاگ رو هم از دست میدم . البته نمیدونم چرا هرکی از وبلاگ زیتون می آد نخونده در میره. اینم از بدشانسی ماست.

3- لینک دوستان قدیمی که وبلاگشان فعال نیست را حذف کردم تا موجب عبرت سایرین گردد!!

4- از میان جوانترها یعنی وبلاگهای جنبش دانشجویی به وبلاگ "بافنده" امین قضایی لینک میدهم ، چون از نوشته هایش بسیار خوشم می آید . با بقیه وبلاگهای جنبش دانشجویی چندان آشنا نیستم و با عرض معذرت یک جورایی به توده ای ها میخورند که خوشایندم نیست. اصولآ جنبش دانشجویی نوین ایران متاسفانه تحت تاثیر و نفوذ تفکر توده ای-اکثریتی است ولی در ظاهر خیلی هم چپ میزند .تمایلی هم برای تبادل لینک از طرف آنها وجود ندارد. البته به این سایت آزادی و برابری هم لینک میدهم چون هیچ رقم به چپ رفرمیست نمی خورند البته اگر اشتباه نکرده باشم!. چند تایی هم از قدیم دوست وبلاگی بوده ایم که هنوز هم هستیم و تبادل لینک کرده ایم.

5- به سایت های احزاب و گروههای سیاسی و یا سایت های جنبش کارگری و یا جنبش زنان و سایت های خبری لینک نمیدهم چون آنوقت باید تعداد زیادی لینک اضافه کنم که برایم امکان پذیر نیست. البته به عنوان نمونه یک چند تایی لینک سیاسی اضافه میکنم.

6- تمام دوستان وبلاگی که لینکشان فراموش شده لطفآ تذکر دهند و فکر نکنند که عمدآ لینک اضافه نشده است.

7-یکی دو نفری هم هستند که خیلی با هم رفیق هستیم لینکشان هم از قدیم کنار وبلاگم هست و خیلی هم اظهار ارادت میکنند ولی لاکردارها هیچ رقم زیر بار اضافه کردن لینک من نمی روند. احتمالآ دستور تشکیلاتی دارند که لینک فلانی را اضافه نکنی ها

آش نذری فمینیستی : تساهلی اکتیویستی و یا سیاستی کاسبکارانه

2008-02-04T16:24:00.000+03:30

آش نذری فمینیستی : تساهلی اکتیویستی و یا سیاستی کاسبکارانه؟

در پی اقدام فعالین کمپین یک میلیون امضا جهت توزیع دفترچه های توضیح قوانین به همراه آش نذری واکنش های متفاوتی از سوی گرایشات مختلف انجام گرفت که من نمیخواهم در اینجا به آنها بپردازم . هدف ام از انتشار این مقاله بررسی پاسخی است که نوشین احمدی خراسانی به این واکنش ها که از نظر او به ناسزا و سکوت طبقه بندی میشود ، بود. البته ایشان در مورد تایید ها حرفی به میان نیاوردند که مسلمآ این عمل میتواند همیاری و همدلی عده ای را نیز بر انگیزد و مسلمآ هدف نهایی این استراتژی یعنی" استراتژی آش نذری" جذب نیروهای با گرایش بیشتر مذهبی به کمپینی است که توانسته امضا بخشی از نیروهای غیر مذهبی و همچنین مذهبی را در خود جمع کند. همانطور که ظاهرآ جمله معروف طبق قوانین شرع پس از جمع آوری امضا بخش غیر مذهبی به کمپین اضافه شده است (البته من اطلاع دقیقی از کم و کیف آن ندارم ولی با توجه به اینکه بخشی ازافرادکمپین امضا خود را به همین دلیل پس گرفته اند و دلیل آنرا اضافه شدن این قید که کمپین را خاص اقشاری با گرایشات مذهبی میکند ، عنوان کرده اند)
ایشان در بخش اول مقاله خود میگویند که وقتی مخالفین رژیم از مراسم ختم که امری مذهبی است برای تبلیغ استفاده می کنند چرا نباید از آش نذری برای این منظور استفاده کرد؟ دلیل اینکه اولی در چهارچوب های روشنفکر ایرانی مجاز شمرده میشود و دومی ناسزا در پی دارد را فرهنگ مردسالار غالب بر جریان روشنفکری ایران می دانند. این حرف به نظر من بیراه نیست و گویای واقعیتی است . اما هدف من از نوشتن این مقاله تایید حرفهای ایشان نیست پس میروم سراغ بخشی که ایشان شروع به دروغ گفتن میکنند و آن بخشی است که شامل تحلیل سیاسی ایشان است.

خانم نوشین احمدی خراسانی در بخشی از مقاله میگویند:
در واقع به نظرم قصه ی این واکنش ها صرفا بومی و «ایرانی» هم نیست، زیرا بخش مهمی از آن، به وضعیت بین المللی باز می گردد. عرصه روابط بین الملل بار دیگر به سمت دو قطبی شدن هرچه فزاینده تر پیش می تازد در نتیجه، هر نماد و تصویری، به خصوص«تصویر زنان» ( که یکی از موارد اصلی مناقشه بین دو قطب بنیادگرایی در سطح روابط بین الملل است) باید جایگاه اش کاملا مشخص باشد تا اگر در بافت ارزش های این دو قطب ایدئولوژیک جای نمی گیرد، بی رودربایستی، حذف شود.
دهه گذشته اما وضعیت بین المللی متفاوت بود، نیروهای میانه در قالب سازمان های بین المللی توانسته بودند تاحدودی کلیشه های رایج از زن مسلمان را تغییر دهند که نتیجه اش آن بود که تصویر «شیرین عبادی» زنی مسلمان و حق طلب که بدون حجاب ظاهر شده و حتا جرات کرده بود با مردها دست بدهد، تصویر و نمادی از زن مسلمان ایرانی بود که جای خود را باز کرد. آن زمان در سطح بین المللی سعی می شد که این تصویر در برابر تصویر «زن مسلمان چادری و منفعل» تقویت شود و البته در این رابطه، نیروهای میانه در روابط جهانی تاثیرگذار بودند.
اما این روند در کمتر از یک دهه تغییر کرد و به ویژه با گسترش آتش جنگ در خاورمیانه، نیروهای بنیادگرای دو قطب متخاصم، قدرت حیرت آوری کسب کردند. آقای احمدی نژاد و آقای بوش به سمبل دو قطب متنازع جامعه جهانی تبدیل شدند. تصویر تیپیکال از زن مسلمان خاورمیانه ای که هر قطب ارائه می کرد نشانه و فورمتی از پیش تعیین شده داشت. بازنمایی تصویر زن «شرقی» و «اسلامی» که قطب «وطنی» آن را گسترش دادند «زن استشهادی تفنگ به دست» است، و تصویر ارائه شده از سوی آن طرف معادله از زن «ایرانی»، تصویر زنی است که در خیابان های تهران برای رعایت نکردن «حجاب» سراپا خونین و مالین است.
این دو نماد برساخته از «زن»، در رویارویی با یکدیگر، به سمبل های پذیرفته شده از سوی اکثر قریب به اتفاق رسانه ها از «زنان ایران» تبدیل شدند در نتیجه، تصویر «شیرین عبادی» به نوعی از هر دو طرف به تصویر مغضوبی تقلیل یافت که باید حذف می شد. هرچند نیروهای میانه این دو قطب (به خصوص فعالان جنبش زنان در سراسر گیتی) همچنان سعی دارند تا تصویر واقعی و معتدل از زن ایرانی را تقویت کنند.

ایشان میگویند تصویری که شیرین عبادی از خود ارائه نمود یعنی زنی مسلمان که بدون حجاب ظاهر شده و حتا جرات کرده بود با مردها دست بدهد ، دیگر از طرف قدرت های غالبه در جهان خواستار ندارد .( البته این تصویری است که شیرین عبادی به عنوان یک فعال سیاسی یا اجتماعی از خود ارائه نمود و شاید تصویر واقعی او نباشد ، یعنی ممکن است ایشان اساسآ چپگرا و یا توده ای باشند ولی تصویر ارائه شده زنی مسلمان است- البته من این حرفها را اینجا مینویسم که ایشان گمان نکنند همیشه با روشی پوپولیستی میتوان به نتیجه رسید و یا تصور نکنند که با تصمیم گیران جایزه صلح نوبل که عامی نیستند ولی برای عامی ها تصمیم میگیرند ، سروکار دارند)
در این تقسیم بندی که ایشان ارائه میکنند آقای جورج بوش همدلی بیشتری با سکولارهای رادیکال دارند تا با سکولارهایی با رنگ و لعاب مذهبی. یعنی اگر قرار باشد آقای بوش بین دو تصویر مشخص از زن در جهان مثل بینظیر بوتو و شیرین عبادی در یک سمت و اوریانا فالاچی در سمت دیگر ، یکی را تجویز کند آقای بوش تصویر فالاچی را تجویز میکند. از نظر من این همان دروغ بزرگی است که خانم خراسانی احتمالآ بدلایل اکتیویستی می گویند(اشکالی ندارد هدف وسیله را توجیه میکند حتی اگر فمینیست باشی ولی فکر نکنید کسی نمی فهمد). اگر بخواهیم افغانستان و عراق و پاکستان و ترکیه را ملاک بگیریم که همه سند های زنده این دروغ گویی خانم خراسانی هستند. درعراق و افغانستان فعلی حکومتی با "رنگ و لعاب مذهبی" به غلظت کمتر و یابیشتر از خانم شیرین عبادی سر کار است و در ترکیه نیز آک پارتی بر سر کار است که رونوشت برابر اصل ترکی همان چیزی است که خانم عبادی از خودش ارائه میکند و در پاکستان نیز ظاهرآ خانم بینظیر بوتو با پادر میانی آقای بوش امکان حضور دوباره سیاسی یافت -جایزه صلح نوبل را هم ظاهرآ خانم شیرین عبادی گرفته است و جایزه نمیدانم قلم طلایی را هم داده اند جناب اکبر گنجی- صدای آمریکا هم تا آنجا که من دیده ام از گرایش "رنگ و لعاب مذهبی " حمایت تمام عیار میکند- اصولآ تمام بنگاههای خبر رسانی که یک زمانی من و خانم خراسانی آنرا بنگاههای خبررسانی امپریالیستی مینامیدیم در اختیار و درخدمت همین گرایش " رنگ و لعاب مذهبی" است.
اما نکته ای که خانم خراسانی عمدآ نمیفهمند ولی فرض میگیریم که سهوآ نفهمیده اند اینست که جنبش زنان در خاورمیانه به سمت رادیکال شدن پیش میرود ، اینکه این رادیکال شدن را ایشان امری مردانه و غیر فمینیستی می دانند بحث دیگری است ولی واقعیت اینست که جنبش زنان از چهارچوب هایی که فمینیسم وطنی میخواهد آنرا محصور کند فراتر رفته است. گرایشی که به عنوان فمینیسم در اذهان مردم وجود دارد همان زنی است با صورت خونین که پلیس دستگیرش میکند و نه زنی ملاقه به دست در کنار آش نذری . اینکه تصویرموجود از فمینیسم با فرهنگ شرقی که خانم خراسانی خود را متولی آن میدانند سازگار نیست ، امری است جدا.

نابغه ای در بند

2008-01-30T08:22:00.000+03:30

به مناسبت دسنگیری های دانشجویان چپ و به امید آزادی تمامی آنها

نابغه ای در بند
خبر برایم هولناک بود "امین قضایی" دستگیر شد. او را درپی دستگیری دانشجویان چپ در 13 آذر ماه 1386 دستگیر کرده اند. من گاه گاهی نوشته هایش را توی اینترنت میخواندم. خواندن که چه عرض کنم سعی میکردم بخوانم. آنقدر پرمحتوا و سنگین مینوشت که برای فهمیدن هر جمله اش باید کلی وقت صرف کنی. کدام حکومتی ، کدام رژیمی ، کدام دولتی یک نابغه را دستگیر میکند و به زندان می اندازد؟!!. نابغه ای که بسیار فراتر از آنست که او را فعال سیاسی بدانی که نمی تواند باشد. نابغه ای که میتواند با همان جسارتی درونمایه فلسفی متفکران لیبرال را در مورد مذهب به چالش بکشد که درونمایه نظریات انگلس را. حتی سبزهای مدعی شناخت کامل تر انسان و جامعه را با نظریه "ارزش مصرف " به چالش می کشد.

در اینجا میخواهم مقاله ای از او را خلاصه کنم :

نظریه شماره 1 : مذهب صرفا نتیجه ی رویکرد خاص هستی شناختی برخی از انسانها است که از طرف عموم پذیرفته می شود. یعنی انسان با هستی رابطه معرفت شناختی ایجاد میکند و مذهب بو جود می آید. مقصود ار مذهب در اینجا مذاهب اولیه مربوط به انسان های نخستین است.
به عبارتی مذهب را آموزه ، باورها و الگوهای رفتاری در زندگی دانست که برخی انسانهای کنجکاو و البته جاه طلب در اثر تجربیات فردی ابداع کرده و سپس به دلایلی کاملا تاریخی و اجتماعی مقبول جامعه افتاده است. این نمونه ای است از درک مذهب به عنوان یک تجربه ی فردی"
شناخت به واسطه امری اجتماعی یعنی زبان بو جود میآید ( برای همین است که خدای محمد به قلم قسم میخورد) و با توجه به اینکه مذهب قبل از زبان شکل گرفته است نمیتواند از طریق رابطه معرفت شناسی بو جود آمده باشد هرچند که مذهب به مفهوم عام از رابطه معرفت شناسی عاری نیست. این نگرش انسان اولیه را یک موجود کنجکاو در برابر هستی قرار می دهد آنهم قبل از شکل گیری زبان !

نظریه شماره 2 :مذهب به مثابه مراسمی برای شکل گیری و تحکیم روابط اجتماعی است. یعنی عاری از هر نوع رابطه معرفت شناختی و بدور از هرگونه بینش انسانی. صرفآ جهت تحکیم و حفظ روابط سنتی جامعه.
به عبارتی"مذهب را عقایدی دانست که طبقات مسلط جامعه برای کنترل ذهن و تسلیم اکثریت فرودست ، به ایشان تلقین می کند"
در صورتی که مذهب حرکتی برای شناخت هستی نیز هست و این نقد بر مذهب نمیتواند خاستگاه و نحوه شکل گیری آنرا توضیح دهد فقط از طریق نشان دادن نوع سو استفاده از مذهب سعی دارد آن را توضیح دهد.

نطریه شماره 3: نظریه روان کاوی و یا شنیدن صداها در ذهن دوبخشی انسانها در دوران اولیه تمدن موجب بوجود آمدن مذهب است.
این نظریه هیچگاه دلیل شیوع و رواج عقاید مذهبی و کیفیات مشابه ی آنها را توضیح نمی دهند

اما این مقاله اینطور ادامه میدهد:

"برای شروع بحث من واژه ی "ضیافت" را پیش می کشم و اینکه ضیافت همان قربانگاه است. سئوال دقیق این است که چرا تمامی ضیافت ها( از بدویان گرفته تا توده های مذهبی کنونی) با ریزش خون آغاز می شود؟ چرا ضیافت قربانگاه است؟ چرا ما وقتی صاحب مالی می شویم یا موفقیتی کسب می کنیم ، بخشی از آن را به دوستان شیرینی می دهیم یا خرج صدقه و زکات می کنیم؟ می توان یک جواب سرراست به آن داد . جوابی که درست است اما کافی نیست : در دوره کشاورزی ، انسان ها یادگرفتند که هنگام برداشت از زمین ، باید مقداری از آن را به خود زمین باز پس دهند تا کشت دوباره از نو انجام گیرد. بنابراین همیشه باید مقداری از آنچه طبیعت به تو بخشیده رابه خود ِ طبیعت بازپس دهی. شما با این کار زمین را مدیون خودتان می کنید او این دین را به شما دارد که آنرا با محصولات و دفع بلایا جبران نماید."

و در ادامه :

"تسخیر ابزار تولید و زمین که موجب پیدایش جامعه طبقاتی شد ، وقتی میسر شد که خدایان معابد ، کاهنه ها و نمایندگانی در روی زمین پیدا کردند. تسخیر ابزار تولید یک برتری اتفاقی و توفق یک اقلیت بر اکثریت نبود بلکه منشا آن مبادلات نمادین و قربانی شدن مازاد تولید است. بنابراین حیات مذهبی همسان با حیات جامعه طبقاتی است. قربانی کردن مازاد تولید ، امر اجتماعی را به صورت یک قربانگاه بوجود آورد. قربانگاه شکل نخستین جامعه طبقاتی است. ضیافتی که توده ها در آن قربانی می شوند. این حرف بدان معنا نیست که هیچگونه مبادله ارزشها میان انسانها صورت نمی گرفت بلکه منظور این است که مبادله ی نمادین و نه مبادله ی ارزشها ، بنیان شکل گیری امراجتماعی بوده است.
اما قربانی کردن مازاد تولید ، آنطورکه معمولا می پندارند صرفا یک مبادله برای فرونشاندن ِ خشم خدایان و دورکردن ِ بلایای طبیعی نبوده است. قربانی کردن مازاد تولید ، نمادی از قربانی کردن ارزش مصرف انسان است . انسان با مازاد تولید به چیزهایی که تولید می کند ارزشی می دهد و با اعطای این ارزش ، میل خود را هم می شناسد . اما در اولین مرحله ، انسان با قربانی کردن ارزش مصرف است که آنرا می شناسد. یعنی با درک ارزش مصرف به مثابه ی غیاب آن . در اسطوره ی آفرینش خوردن میوه ممنوعه ، نمادی است از درک ارزش مصرف که منجر به سقوط انسان از بهشت اسطوره ای شد و همانطور که می دانیم سقوط آدم نمادی است از سقوط انسان به جامعه طبقاتی.

پس دلیل شکل گیری جامعه طبقاتی ، قربانی شدن ارزش مصرف است."

2008-01-16T07:49:00.000+03:30

همبستگی با دانشجویان
آزادی و برابری

کمیته‌ی پی‌جوی آزادی دانشجویان دربند
The Seeking Committee for the Freedom of the University Students
وبلاگ خانواده ها

http://polytechnic-uni.blogspot.com/
http://avayedaneshgah.blogfa.com/
http://assadbeygi.blogfa.com/
http://10bahman.blogfa.com/

آدرس وبلاگ آینه ی -- آوای دانشگاه

http://www.avayedaneshgah1.blogfa.com/

10 بهمن روز همبستگی وبلاگنویسان با دانشجویان در بند

طرح ازفرهنگ جلالی است. هنرمندی که خود را متعهد به ارزش های انسانی میداند و عجیب است در این وانفسای بی دردی هنر در جهان، هنرمندی از چارچوب های تعریف شده فانتزی و درد آنهم فقط از نوع شخصی فرا رود و حس و حالش را و در نتیجه هنرش را با جنبش های اجتماعی پیوند زند. باشد که هنر بازتاب مفاهیمی باشد که خاستگاهش است : "درد" این اشتراک بیشتر انسانی . و هنری که "درد" را دستمایه کارش قرار دهد نمیتواند در انحصار گالری ها بماند و منتشر میشود مانند نغمه ای دل انگیز از آن سوی مرزها...

شاید من هم کاندید نمایندگی مجلس شدم!

2008-01-12T17:45:00.000+03:30

شاید من هم کاندید نمایندگی مجلس شدم!

داستان کوتاه

راستش را بخواهید من بابک خسرو امیری را خیلی قبولش دارم . یادش به خیر با هم خیلی رفیق بودیم. رفاقتمان ادامه داشت تا اینکه حزب به من دستور داد که وارد انجمن اسلامی بشوم و ارتباط ام را با حزب قطع کنم. آدم از من بی دین و ایمان تر پیدا نکرده بودند . مجبور شدم ریشم را نزنم .چقدر برایم سخت بود انگار که تاپاله به صورتم چسبیده بود ولی کم کم عادت کردم.تسبیح دانه درشت پدر بزرگم را هم کش رفتم و یک دو ماهی طول کشید که شدم یک حزب الهی تمام عیار. هنوز قیافه بهت زده پدرم که تغییر رفتار من را مشاهده می کرد جلوی چشمم است . مادرم از سر به راه شدنم ناراضی نبود و سر نماز دعایم میکرد ولی پدرم بهت زده بود انگار که بزرگترین معادله ریاضی را جلویش گذاشته اند و نمیتواند حلش کند. انگار که توی کلاس ریاضی جلوی شاگردانش کم آورده. بعد از انقلاب زود هنگام بازنشسته اش کردند واین موضوع ناراحتش میکرد . گروه خونش به حزب الهی ها نمیخورد. سالها ریاضی درس داده بود و اهل منطق بود. خل مشنگی حزب الهی ها آزارش می داد. اما وارد شدنم به انجمن اسلامی چندان سخت نبود . رفقا قبلآ راه را باز کرده بودند. سختی اش این بود که مجبور بودم سر نماز جماعت کونم را هوا کنم و جوراب های بد بوی این بچه حزب الهی ها را بو کنم . انگار که اینها جورابشان را عوض نمیکنند. وضو را اکثرآ زیر سیبیلی در میکردم. کم کم توی جمع شان من را پذیرفتند. عقل درست و حسابی که نداشتند و من شدم عقل کل یک عده که خشونت شان ته مانده عقب ماندگی شان بود.شانس داشتم که هوادارهای مجاهدین و چپ ها از ارتباط ام با حزب خبر نداشتند وگرنه حالم را میگرفتند. نمیدانستم از چه کسی بیشتر بترسم؟ از برادران جدیدم یا از این چپ های تند رو و یا از رفقای سابق حزبی ام و یا از رفقای دیگرم که توی انجمن اسلامی بودن. توی سالهای 60 که درگیری ها شروع شد خودم را کم و بیش کنار کشیدم ولی میدیدم که رفقا چطور به حزب الهی ها خط میدهند . از حریم امنی که برایم فراهم شده بود راضی بودم.خودم را راضی میکردم که دستور حزبم را اجرا میکنم. "احسان طبری" خودش پدر نابغه های دنیاست ، میداند که چه میکند. چند سالی طول کشید که به نماز و دعای کمیل و روزه گرفتن عادت کردم . روزه که نمیگرفتم ادایش را در میآوردم . ولی عجیب به این کارها عادت کرده بودم . برایم شده بود مانند غذا خوردن. انگار که یک جورایی باورش کرده بودم . حزب که رفت زیر ضرب خشکم زد . شدم مانند پدرم که بهت زده به ریش ام نگاه میکرد.یعنی حساب و کتاب هایشان درست از آب در نیامد؟ اینها که میگفتند باید کنار قدرت بمانی تا بتوانی قبضه اش کنی. انگار زلزله آمده و من مانده ام زیر آوار. تمام دنیای کوچکم بهم ریخته بود.
… سالهاست که حزب و سیاست را فراموش کرده ام .چند سال پیش بود که حج رفتم .الان شده ام حاج تقی.کلی برای خودم در این شهر کوچک برو بیا دارم. از حج که برگشتم برایم پارچه نویسی کردند و سر کوچه از درختها آویزانش کردند. باورم نمیشد که من همانی هستم که به دستور حزب رفتم توی انجمن اسلامی . الان دیگر نمیدانم که چه هستم؟ اصلاح طلبم ؟ ملی مذهبی هستم؟ مارکسیست هستم ؟ ولی هنوز هم بابک خسرو امیری را خیلی قبولش دارم . دیروز در اینترنت دیدم که رهنمود داده که در شهر های کوچک میتوان از سد نظارت استصوابی گذشت . شاید من هم کاندید نمایندگی مجلس شدم!

زیرنویس:

امیر خسروی به خبرنگار زمانه گفت که نظارت استصوابی حتی اگر بصورت خشنی هم اعمال شود، شامل شهرهای بزرگ مثل تهران و اصفهان و تبریز می شود. وی افزود: « انتخابات مجلس در یک سطح گسترده ای در ایران صورت می گیرد که خیلی فاکتورهای محلی در آنجا تعیین کننده است که اصلاً آقایان امکان اعمال نفوذ تا آن مناطق دورافتاده را ندارند. احتمال دارد دو سیاست متفاوت داشته باشیم. مثلا در تهران؛ اگر آنچنان نیروهای آزادی خواه و اصلاح طلب را حذف کردند که دیگر شرکت در انتخابات فایده ای ندارد، آنوقت باید در آنجا سیاست دیگری اتخاذ کرد. احتمال دارد در شهرستان ها شرایط متفاوت باشد و به نظر من آنوقت باید متفاوت برخورد کرد.»

دکتر ابراهیم یزدی را میشناسید!؟

2008-01-04T12:48:00.000+03:30

دکتر ابراهیم یزدی را میشناسید!؟

اخیرآ مصاحبه ای توسط ابراهیم یزدی از اعضای اصلی نهضت آزادی در ایران و همچنین از اعضای سابق کنفدراسیون دانشجویان خارج کشور دررژیم سابق که ازافراد نزدیک به خمینی در بطن انقلاب 57 ( یا قیام 57 و یا به تعبیربرخی خیمه شب بازی 57 ) بوده است، منتشر شده است. هدف من از درج این مطلب بررسی نکات اساسی این مصاحبه و گمانه زنی در مورد اهداف انتشار آن از طرف یزدی و سایرین پس از 30 سال است.
یزدی در این مصاحبه موارد مشخصی را ذکر میکند :

1-کنفرانس گدالوپ سرنوشت انقلاب 57 را معین کرد. پس از این کنفرانس که در نیمه نخست دی ماه 1357 تشکیل شده چهار کشور آمریکا ،انگلیس ، فرانسه و آلمان غربی( کارتر-کالاهان-ژیسکادستن- اشمیت) حمایت خود را از خمینی ابراز داشتند و از شاه قطع امید کردند.

این موضوع آن چیزی است که در تاریخ تصریح شده است ولی مسلمآ ارتباطات نزدیکتری از قبل بین نزدیکان و خود خمینی با غرب وجود داشته است که بصورت پراکنده در خاطرات افراد سیا و ارتباطاتشان با بهشتی و سایرین آمده

است - از طرف نویسنده وبلاگ چه گوارا
2- دلیل تشکیل کنفرانس گدالوپ گزارشی است که توسط صادق قطب زاده ( با نام مستعارصادق چماق زاده - چون از سردمداران چماقداران حزب الهی اول انقلاب بود که این چماقداران بعدآ به نیروهای مترقی اصلاح طلب تغییر نام داده شدند !!) به دولت فرانسه داده شد. این گزارش که ابراهیم یزدی (احتمالآ بدلیل ترس) میگوید از محتویاتش بی اطلاع است موجب تشکیل این کنفرانس بود.

3- نگرانی اصلی آمریکایی ها از وقوع انقلاب قطع صدور نفت توسط دولت پس از انقلاب بود که از طرف خمینی به آمریکایی ها تضمین داده شد که صدور نفت قطع نخواهد شد.

4- دکترین آمریکا برای انقلاب ایران که توسط برژنسکی (معاون کارتر رئیس جمهور آمریکا) تدوین شده بود بر اساس ایجاد ائتلاف ارتش و روحانیت جهت جلوگیری از تصاحب قدرت توسط کمونیست ها بود . با این کار نه تنها کمونیست ها بلکه ملی گرا ها نیز از تصاحب قدرت سیاسی دور شدند و نکته قابل توجه اینست که آقای دکتر ابراهیم یزدی یعنی لیدر تشکیلات نهضت آزادی یعنی تنها تشکل ملی گرا کم و بیش رسمی در ایران با این نظر برژنسکی هم سو است .
یزدی میگوید: "در دوران جنگ سرد، امریكایی‌ها هیچ‌‌گاه از یك جنبش یا حكومت ملی حمایت كامل نمی‌كردند یا اگر می‌كردند تا حدی كه در مبارزه علیه كمونیسم مفید باشند، به نظر امریكا، جنبش‌های ملی توانایی كنترل موثر اوضاع سیاسی را نداشتند و مملكت را به كمونیست‌ها واگذار می‌كردند. حرفشان به نظر بنده – از منظر تاریخی، یعنی در شرایط جنگ سرد- درست بود"

( دکتر ابراهیم یزدی از دانشجویان دانشگاه تگزاس آمریکا است و طبق شایعات از نظر من معتبر ارتباط بسیار نزدیک با لابی های قدرت سیاسی در آمریکا داشته است. حتی گفته میشود که ارتباط خانوادگی با برخی سناتورها و سایر دولتمردان آمریکایی داشته است – دیگر وارد جزییات نمی شوم)

5- خمینی از 4 کانال اصلی با آمریکای ها ارتباط داشت :

الف: ارتباط از طریق صادق طباطبایی (معروف به صادق خوشکله از اقوام خمینی) با کنفرانس گدالوپ و سایر ارتباطات از طریق او
ب:ارتباط از طریق یزدی –قطب زاده (و احتمالآ بنی صدر که حرفی از او در مصاحبه نیست) از طریق پاریس
پ: یك كانال در ایران توسط شورای انقلاب، مهندس بازرگان، آیت‌الله موسوی اردبیلی و دكتر سحابی با سولیوان(سفیر وقت آمریکا در رژیم شاه بود)
ت: ارتباط و مذاكرات مستقیم دكتر بهشتی با سولیوان

6-به گفته دکتر یزدی اسناد ارتباط دکتر بهشتی( که در واقع چشم و چراغ نیروهای اصلاح طلب و پدر معنوی آنان است) با سولیوان ( که این امر در خاطرات برخی از عوامل سیا نیز آمده است و مشخص میکند که بهشتی با سیا همکاری داشته است) از طرف دانشجویان خط امام به خمینی تحویل داده شد و خمینی تصریح نمود که به هیچ وجه ی منتشر نشود. نکته قابل توجه انتشار سایر ارتباطات توسط دانشجویان خط امام و منتشر نشدن جزییات این ارتباط اصلی است که عباس عبدی نیز بر وجود آن صحه گذاشته است.

اما نکته اصلی اینست که چرا پس از سی سال این عنصر سیاسی که از یک طرف با لابی های قدرت سیاسی آمریکا ارتباط دارد و از طرف دیگر داخل کنفدراسیون دانشجویان خارج کشور نفوذ داشته است و از یک طرف خود را از نزدیکان خمینی می داند و از طرف دیگر رهبر نهضت آزادی است که تنها آلترناتیو نزدیک به حکومت ، اپوزوسیون است ، این موارد از عنوان کرده است؟

جواب من اینست : این امر با اذن ولایت فقیه است. این کار زمینه های لازم را جهت ارتباط مستقیم و دیپلماتیک ایالات متحده و ایران فراهم میسازد ودکتر یزدی میتواند نقش مهمی در این بین بازی کند. در واقع معامله ای سیاسی بین نهضت آزادی و ولایت فقیه است . در ضمن این مصاحبه نوعی تابو زدایی از ارتباط ایران و آمریکا در اذهان عمومی است .
نکته قابل توجه برای من اعتقاد دکتر یزدی بر دکترین استراتژیک برژنسکی است . یعنی اینکه ملی گرا ها نمیتوانند حکومت را اداره کنند و قدرت را به کمونیست ها میدهند البته با تاکید بر دوران جنگ سرد. این حرف از دهان کسی بیرون میآید که یکی از بزرگترین نیروهای ملی گرا را نه فقط در ایران بلکه در خاورمیانه رهبری میکند و نکته جالبتر اینکه این حرف ، صدها و هزاران دانشجو و شهروند ایرانی با تمایلات ملی مذهبی را خلع سلاح شده در این وانفسای سیاسی ایران رها میکند.
سایر موارد این مصاحبه را چپ ها و کمونیست ها شنیده اند. اصولآ دلیل هژمونی نسبی چپ در پس از انقلاب این بود که چپ ها به این موارد آگاهی کامل داشتند و یکی از مهمترین دلایل عضو گیری نیروهای چپ ، آگاهی این نیروها از وجود همین ساخت و پاخت های کثیف سیاسی بود.

رفقا آليدا گوارا و کاميلو گوارا آدرس را اشتباه آمده ايد

2007-09-27T12:29:00.000+03:30

رفقا آليدا گوارا و کاميلو گوارا آدرس را اشتباه آمده ايد

شما در ايران شرکت هاي بزرگ تجاري پيدا نمي کنيد که از اسم و عکس چه گوارا استفاده تجاري کنند. روي تي شرت دانشجو ها و جوان ها عکس چه گوارا را نمي بينيد . اينجا مبارزان ضد جهاني سازي و گلوباليزم را پيدا نمي کنيد . حتما ميپرسيد چرا؟ برايتان ميگويم :
چون نام چه گوارا در ايران بازتاب مفاهيمي است که در طي 50 ساله اخير چه در حکومت محمد رضا شاه و چه در حکومت جمهوري اسلامي به شدت سرکوب شده است. همه ايرانيان در ميان دوستان و آشنايان خود کساني را مي شناسند که عاشق پدر شما بودند و توسط جمهوري اسلامي تير باران شده اند و يا زير شکنجه کشته شده اند. همه ما ايراني ها ميدانيم که اگر نام چه گوارا را در رژيم جمهوري اسلامي ببريم با خطر اخراج ،زندان مواجه مي شويم و در ليست سياه جمهوري اسلامي قرار ميگيريم . حتمآ ميگوييد سوءتفاهمي بوده که حضور شما در اينجا جهت رفع آن است. خير سوءتفاهمي در بين نيست و اين را دانشجويان مبارز ايراني که براي کسب آزادي و عدالت بر عليه حکومت جمهوري اسلامي مبارزه ميکنند به خوبي دريافته اند. عکس پدر شما آغازگر تمام حرکت هاي راديکالي است که در نهضت دانشجويي ايران براي کسب آزادي و عدالت در سال هاي اخير شروع شده است و بعيد است که با حضور شما در جبهه مقابل آن پايان پذيرد. حتمآ امده ايد کپي رايت اسم و عکس پدرتان را ازکمونيست هاي ايراني بگيريد. اصولآ کمونيست ها بابت اين چيزها به هيچکس کپي رايت نمي دهند.
آمدن شما به ايران من را به اين باور دچار کرد که شما دليل رفتن ارنستو چه گوارا از کوبا و ادامه مبارزه اش را نمي دانيد. چه گوارا ميتوانست در کوبا با عزت و احترام بماند. او رفت چون نمي خواست خود را تا سطح يک مبارز جنگ سردي تحليل دهد و در حد يک تکنوکرات اقماري شوروي باقي بماند. خلاف آن چيزي که در ذهن داريد مبارزه چه گوارا براي کوبا و به نتيجه رسيدن آن مبارزه ، ارنستو را محبوب نساخت بلکه رفتن اش از آنجا او را تبديل به چه گوارا کرد. او مي دانست که مبارزه امري کاملآ منطقه اي است و استراتژي مبارزه اش را با توجه به ساخت هاي درون هر يک از جوامعي که براي آن مبارزه کرده است، تعيين ميکرد . شايد او را به اين دليل نکوهش ميکنيد .او ميتوانست در کوبا بماند و شما او را از دست نمي داديد. او ميتوانست بماند و امروز روز مانند تمام مبارزين به اصطلاح چپ جهان به جاي مبارزه با سرمايه داري ، به مسخره کردن جورج بوش بپردازد ولي او رفت و با سرمايه داري مبارزه کرد.
به ايران آمديد وبه زيارت قبورشتافتيد. به زيارت قبوري رفتيد که نام آنها با سرکوب چپ و کمونيست ها پيوند خورده است. دکتر چمران کسي که به شما گفته اند مانند پدر شما است . زهي بي شرمي . بهتر است تاريخ را مطالعه کنيد. چمران از اولين کساني است که پس از انقلاب 57 کشتن کمونيست ها را شروع کرد. سرکوب نيروهاي چپ کردستان مرهون تلاشهاي اوست. حتمآ نميدانيد که او عضو جنبش امل اسلامي لبنان بوده است . من حرفي نميزنم . برويد و از فلسطيني ها بپرسيد که آقاي چمران چه نقشي در سرکوب و کشتار فلسطيني ها داشته است. حتمآ ميگوييد حزب الله لبنان از درون همين جنبش امل به وجود آمده واکنون در جبهه شما است.
آليدا و کاميلو گرامي شما سياست ورزي ميکنيد ، عملي که ارنستو بي نهايت از آن منزجر بود .به زيارت قبرروح الله خميني رفتيد . کسي که به دستور کتبي اش در زندان هاي جمهوري اسلامي ايران در سالهاي 60 تا67 هزاران زنداني چپ و کمونيست را کشته اند.
آليدا و کاميلو عزيز آمدن شما به ايران و آنهم به دعوت مرتجع ترين و سرکوبگر ترين جناح فکري آن موجب خدشه دار شدن مبارزات تمام کارگران مي شود. کارگراني که براي حق تشکيل اتحاديه هاي مستقل کارگري ومبارزه با فقر و فلاکت مبارزه ميکنند.مبارزه اي که ارنستو براي آن کشته شد.

زيرنويس:
" ملا نصرالدين پسري داشت که همه کارها را بر عکس انجام ميداد. ملا هم هر وقت مي خواست پسرش را دنبال کاري بفرستد ، عکس آن را سفارش مي کرد.
يک روز ملا و پسرش به آسيابي رفتند و آردي را بار الاغ کردند و همين طور داشتند مي آمدند . بين راه به رودخانه اي رسيدند . ملا از آن بالا داد زد کاري کن که که بار توي رودخانه بيفتد. پسر نيز بار را توي رودخانه انداخت و گفت: از اين به بعد بچه خوبي شده ام و ديگر کارها را بر عکس انجام نمي دهم"

2007-05-13T20:15:00.000+03:30

حمله نظامی آمریکا به ایران شوخی بزرگی است ولی متحد شوید!!

حتما میگویید این دیگر چه حرفی است ؟ تمام ارتش آمریکا در حال آماده باش است و هر لحظه امکان درگیری بین حکومت ماجراجوی جمهوری اسلامی و حکومت جنگ طلب ایالات متحده آمریکا وجود دارد. ناسیونالسیت ها صحبت از حمله برنامه ریزی شده به تاریخ و فرهنگ ایرانی از طریق فیلم 300 دارند!! بخش های نزدیکتر به حکومت جمهوری اسلامی میگویند : بعد از دسیسه توهین به اعتقادات مردم از طریق کاریکاتور های محمد ،حالا نوبت به مسخره گرفتن فرهنگ این ملت است و تمام این جریانات از جمله ساخته شدن سد سیوند !! را به دسیسه ای پنهانی نسبت میدهند که بر علیه تاریخ و فرهنگ و امپراطوری ایران و اولین اعلامیه حقوق بشر و از این حرفها (: از طریق قدرت های بزرگ بر علیه مردم ایران طرح ریزی شده است – راستی خلیج فارس هم یادم رفت که باز هم جزیی از این توطئه است که ظاهرا با رشادت سلحشوران اینترنتی این توطئه شوم بر علیه ملت ایران افشا و نابود گردید (صلوات)

این از ناسیونالسیت ها و حرفهای خنده دارشان – اما طرفداران دو آتشه حمله آمریکا به ایران و یا دقیقتر بگویم طرفداران پرو پا قرص ظهور امام زمان ولی از نوع مدرن اش – اینها هم وضع شان خیلی جالب است مثلآ فلان مقام آمریکایی در مصاحبه اش ابروی راستش را بالا می اندازد- اینها میگویند من این آمریکایی را میشناسم وقتی ابروی راستشان را بالا میاندازند یعنی اینکه از سمت بلوچستان حمله میشود- طرف دارد لاس خشکه با رژیم ایران میزند این اپوزوسیون خوش خیال میگوید : نه!ا این آمریکایی ها را من میشناسم وقتی میگویند استفاده صلح امیز از انرژی اتمی حق ایران است ولی جمهوری اسلامی باید فعلا غنی سازی را متوقف کند تا شک ها بر طرف شود، یعنی رییس جمهور آینده ایران اکبر گنجی است (چه ربطی داشت؟) خلاصه سرنوشت ملتی که روشنفکر مدرن و فیمینیست اش (خدا بیامرز فروغ) دنبال ظهور آقا باشد همین است . آن بخشی که همیشه دنبال شاهزاده و ورود اش با اسب سفید بوده که عذرش موجه است ولی نکته اینجاست که این چرندیات به روشنفکر هایی که حرفی برای گفتن دارند هم سرایت کرده. جای بسی تآسف است که روشنفکر های خارج نشین و داخل نشین گول این حکومت را بخورند و فکر کنند اگربا ساخت سد سیوند مخالفت کنند با حکومت جمهوری اسلامی مخالفت کرده اند. به نظر من این نوع حرکت ها مثل مخالفت با سد سیوند و یا فیلم 300 و یا خلیج فارس از طرف خود رژیم برای متشکل کردن اپوزوسیون در پشت خود تحت عناوین مختلف از جمله هویت ملی سازماندهی میشود. از نظر من این تشکل ها نشانه بارز تلرانس رژیم جمهوری اسلامی در سالهای اخیر است. تلرانسی که با بازی دو سویه با اپوزوسیون به نتایج اش میرسد و دقیقآ از طرف کسانی سازماندهی میشود که میخواهند نشان دهند که این حکومت فاقد تلرانس است. تلرانسی که در جریان حمله آمریکا به افغانستان وسپس عراق از طرف ایران به آمریکایی ها و انگلیسی ها اثبات شد و شروع چانه زنی ها بود. چانه زنی هایی که با فاش شدن، اتمی شدن ایران از طرف خاتمی رسمآ اعلام گردید ولی هیچ کس نشنید. (البته از نظر من و خیلی از مردم کوچه و بازار در ایران این امر کاملآ مشخص است)

اما رفقای چپ ! چپ رفرمیست به دنبال ناسیونالیست ها راه افتاده و حرفهای آنان را تکرار میکند – من یادم نیست که چپ ایران کی ناسیونالیست شد ولی فکر کنم تاریخ آن بر میگردد به پس از فروپاشی شوروی و آن موقعی که کمونیست های روسی ، داس و چکش در دست شروع به انتقاد ار موضع ناسیونالیستی به حکومت فعلی روسیه کردند شاید هم بر گردد به دوران جنگ سرد و نظریه راه رشد غیر سرمایه داری و اینکه شوروی تشخیص داد که ناسیونالیست ها در همه جای دنیا به جز داخل بلوک شرق متحد شوروی هستند!! بهر حال این بخش در سرتاسر جهان تکلیف شان روشن است – دستور تشکیلاتی میرسد که دشمن اصلی جرج بوش است طرف زیر چکمه های فلان حکومت دیکتاتوری جانش به لبش آمده مجبور است شال و کلاه کند و بگوبد دشمن اصلی جرج بوش – طرف توی هندوستانی زندگی میکند که هر روزه صد ها نفر از گرسنگی می میرند ، یادش می افتد دشمن اصلی جرج بوش – یارو یک مبارزه سندیکایی را برای بهبود زندگی رفقای کارگرش توی برمه سازماندهی کرده یکهو یادش میافتد ، دشمن اصلی جرج بوش است . ای بابا این طور که معلوم است این جرج بوش خیلی آدم مهمی است و ظاهرآ مهم بودن اش را وامدار رفقای چپ رفرمیست است.

اما رفقای چپ غیر رفرمیست ! اینان در سرتاسر جهان همیشه در آستانه سرنگونی حکومت شان هستند و در آستانه سرنگونی حکومت (که امری ازلی و ابدی است و کوتاه هم نمی آییم) این امپریالیسم آمریکا است که میخواهد با جنگ افروزی به قیام مردم خون بپاشد و یا این سرمایه داری جنگ طلب امریکا است که برای فرار از بحرانی که دامن کل سرمایه داری را گرفته است بدنبال جنگ افروزی است و یا این سرمایه داری آمریکاست که برای تصاحب بازار های مصرف و کنترل قیمت نفت جنگ را تنها راهکار خود تشخیص داده است . فرض کنیم چنین باشد – که چی؟ کل جنبش چپ باید دستور کارش را تعطیل کند که آمریکایی ها جنگ طلب هستند- یاد سخنرانی محمود صالحی افتادم – همان سخنرانی که موجب دستگیری اش شد – هوشمندانه بودجه نظامی آمریکا را با فقر و فلاکت زحمتکشان مقایسه کرد - هوشمندانه مدرنیسم آمریکا را با کشته شدن کارگران در اول ماه مه به چالش کشید ولی ایکاش رفیق محمود صالحی چند کلامی هم به فارسی میگفتی – بگذریم. پیامی را که حرف محمود صالحی داشت این بود که مبارزه کارگران برای خواست هایشان ارتباطی به درگیری و یا مذاکره و یا هر چیزی که بین جمهوری اسلامی و ایالات متحده در حال وقوع است ، ندارد. امیدوارم پیامش به منصور اسانلو رسیده باشد.

دوستان حتمآ یادشان است که از اولین کسانی بودم که کمپین علیه حمله نظامی به ایران را حدود دو سال و نیم پیش امضا کردم اما حتمآ با این تیتر ، نظر خودم را در حال حاضر ، میخواهید . به نظر من پس از اینکه نئو کان ها در کنگره در اقلیت قرار گرفتند ، مسئله حمله نظامی به ایران منتفی شد .چون مسلمآ در دور بعدی دموکرات ها بر سر کار خواهند بود – تلاش فعلی نئو کان ها اینست که مذاکرات با ایران در دوره خودشان به نتایجی برسد که بتوانند در دور بعد روی آن مانور دهند . اعلام اینکه آمریکا قصد حمله نظامی به ایران را ندارد ، آغاز تلاش آنان برای این هدف بود . تمام تهدید ها و شل کن سفت کن های آمریکا و ایران را از نظر من در راستای این هدف است. حتی ممکن است حمله خیلی محدودی برای ترساندن سران جمهوری اسلامی از طرف آمریکا انجام شود ولی نه حکومت ایالات متحده آمریکا و نه جمهوری اسلامی ایران شرایط مناسبی برای جنگ ندارند. و میدانیم که هردو کاسب های خوبی هستند.

آرمین گیله مرد عزیز کامنتی نوشت که خیلی کوتاه است ولی به نکته مهمی اشاره دارد، کامنت را کپی میکنم و به آن می پردازم.

سلام مخالفم. اگر 2001 دمکراتها سرکار بودند بجای عراق به ایران حمله میکردند و اگر دمکراتها سرکار بیایند احتمال حمله به ایران بیشتر خواهد شد آرمین گیله مرد

آرمین به مقطع سال 2001 میلادی اشاره دارد – راستش را بخواهید نمیتوانم در مورد مقطع 2001 میلادی اظهار نظری کنم –ممکن است آرمین درست بگوید ومن حرف آرمین را در مورد سال 2001 به صورت های دیگر هم شنیده ام . اینکه قرار بود به ایران حمله شود ولی بوش اثبات کرد که حمله به عراق از نظر استراتژیک به صلاح آمریکا است چون علاوه بر اهداف استراتژیک به همان هدف تاکتیکی یعنی کنترل قیمت نفت (کنترل به معنی فقط افزایش نیست به معنی کنترل است) می رسید.
ولی استدلال من مربوط به اکنون یعنی سال 2007 میلادی است. در طی سالهای اخیر تمام تبلیغات دموکرات ها بر مبنای درون گرایی اقتصادی بوده است . مهمترین انتقاد دموکرات ها به بوش برون گرایی سیاسی است که چشم انداز اقتصادی اش را نه فقط در کوتاه مدت بلکه در بلند مدت می بیند و با این استراتژی مجبور به لشکر کشی به آنور آب ها است و این موجب نابودی طبقه ای میشود که در سالهای اخیر به سمت حزب دموکرات متمایل شده است – طبقه سرمایه داران نه چندان بزرگ در ایالات متحده آمریکا. طبقه ای که حیاتشان مربوط به رونق اقتصادی است و تجلی خواست هایشان افکار لیبرالیستی حزب دموکرات آمریکاست، افکاری که چشم انداز اقتصادی اش به درون ایالات متحده و همچنین آمریکای جنوبی و مرکزی و کانادا است و مخالفتشان با افکار نئولیبرالیستی است که در ظرف سالهای اخیر در حزب جمهوری خواه آمریکا حل شده و در اثر برخورد با افکار محافظه کارانه حزب جمهوری خواه (مثل بوش پدر) ، سنتزی حاصل شده به نام فراکسیون حزبی نئوکانسرواتیست ها که بوش (پسر) هم جزو آن است .
پیامد این تحولات گرایش ملایمی به چپ در حزب دموکرات آمریکاست . بی دلیل نیست که دو نامزد اصلی دموکراتها یکی زن و یکی رنگین پوست هستند و این نشانه بارزی از حرکت حزب دموکرات به سمت افکار بنیادین لیبرالیستی-بورژوازی است. تمام این حرفها، به مفهوم حرکت حزب دموکرات از انحصارات به سمت بورژوازی کمتر انحصاری یا کمتر مرتبط با انحصار نیست بلکه به این مفهوم است که فقط بخشی از انحصارات نفتی که قبلآ نزدیکتر به حزب دموکرات بودند ، اکنون متمایل به حزب جمهوریخواه هستند ولی حزب دموکرات هنوز خواستگاه بخش مهمی از انحصارات دارویی و مواد مخدر و نفتی است و فراموش نکنیم که ایران بنا به آمار های جهانی محل عبور بیش از 90 درصد مواد مخدر با مبنای تریاک در جهان است و بنا به آمارهای دولت جمهوری اسلامی بیش از 70 درصد مواد مخدر با مبنای تریاک (مثل هرویین، مرفین و تریاک و.غیره) از ایران عبور میکند. ( الان منبع این آمار را ندارم ولی یادم است در سمینار مواد مخدر یک نفر آمار 90 درصد را اعلام کرد که یک مقام ایرانی گفت که 90 درصد بوده ولی با تلاش های ما !!! به 70 درصد کاهش پیدا کرده است) . میزان جایجایی پول در اثر ترانزیت مواد مخدر در ایران به گفته آقای فریبرز رییس دانا از محققین اقتصادی( با گرایش سیاسی چپ ملایم) ده درصد درآمد نفتی ایران است که بنظرم خیلی بیش از اینست . کافی است اختلاف قیمت مواد مخدر در مرزهای شرقی را با مرزهای غربی در نرخ عبور مواد سالیانه ضرب کنیم که به اعدادی برابر درآمد نفت می رسیم – تازه اگر مصرف داخلی و سود آنرا و همچنین ارزش اضافی تبدیل تریاک به سایر مواد افیونی را در داخل ایران صرف نظر کنیم.
تمام این موارد و از جمله آمارهای اقتصادی ایالات متحده که نشان از طبقاتی شدن هر چه بیشتر ایالات متحده دارد ( یک درصد بالایی جامعه آمریکا در سالهای اخیر بیش از 90 درصد رشد اقتصادی اش را بلعیده است) و همچنین متشکل شدن گروه های صلح طلب در حول و حوش حزب دموکرات همه پیام آور نیاز به درون گرایی اقتصادی و سیاسی در جامعه آمریکا دارد که حزب دموکرات در مقطع فعلی (تآکید میکنم) پرچمدار آن است .

اما پس چرا تعداد زیادی از ایرانی ها موافق آرمین هستند ؟ یعنی معتقدند که حزب دموکرات در قبال ایران سیاست های تند تری را اعمال میکند.

جواب این پرسش بر میگردد به نحوه چانه زنی ها – حزب دموکرات آمریکا برای تحت فشار قرار دادن ایران در چانه زنی های سیاسی از تاکید بر نقض حقوق بشر استفاده میکند – این فقط مرتبط با جمهوری اسلامی هم نیست - در دوران محمد رضا شاه هم حزب دموکرات برای چانه زنی با شاه از مکانیزم تاکید بر نقض حقوق بشر در ایران خصوصآ زندانهای سیاسی ایران ، استفاده میکرد. برخورد های حزب دموکرات با جمهوری اسلامی مسلمآ برخورد های رادیکال تری خواهد بود ولی مسلمآ به دلایلی که در بالا ذکر کردم جنگ نیست.

ترانه عزیز کامنتی نوشته که به آن میپردازم:
کامنت ترانه:
1- مطرح کردن جنگ ایران و امریکا یا بعکس، صرفنظر از واقعیت ها و احتمالات، حربه ای است تا از شرایط و موقعیت احتمال جنگ حاکمان بهترین سؤ استفاده را بکنند. ایران برای پیشبرد مقاصد خود لولوی جنگ امریکا را علم می کند و بخشی را که نگران جنگ می شوند به سکوت یا به طرفداری بکشاند. مردم جان بلب آمده هم که راه رهایی نمی بینند امریکا فرشته نجاتی است که می تواند بساط ظلم را در هم شکند .
2- رویای تفاوت بین جمهوری خواهان و دمکرات ها شاید برای طرفداران دو حزب یادشده مبارزه باشد اما سیاست اصلی آنها، انچنان نیست که چپ کمونیست به ان بها دهد
3- جنگ ایران و امریکا ربطی به مبارزات ما ندارد باید خیلی روشن گفت: نه به جنگ امریکا و نه به جمهوری اسلامی!

ترانه عزیز من فکر میکنم از دست من به شدت عصبانی هستی که این موارد را نوشتی .من حرفهای تو را به زبان خودم ترجمه میکنم:

"مطرح کردن جنگ ایران و امریکا یا بعکس، صرفنظر از واقعیت ها و احتمالات، حربه ای است تا از شرایط و موقعیت احتمال جنگ ، حاکمان بهترین سؤ استفاده را بکنند"

یعنی اینکه اصولآ مطرح کردن این بحث ایجاد فضایی است که مورد بهره برداری حاکمان قرار میگیرد پس شروع این بحث بی مورد و ادامه دادنش آب به آسیاب جمهوری اسلامی ریختن است.من در این مورد میتوانم موارد بسیاری را بنویسم ، میتوانم متن های خیلی مفصلی در رد آن بنویسم ولی فقط به گفتن یک نکته بسنده میکنم که وجود یک بحث در بستر جامعه ضرورتش را مشخص میکند. همین که با مطرح کردن این بحث وحشت از جنگ ایجاد میشود نشانگر اینست که در ذهنیت ایرانیان هنوز چارچوب بحث مشخص نشده است. برای از بین بردن ترس از تاریکی باید چراغ را روشن کرد. کاربرد فضای مجازی حداقل در ذهنیت من و عینیت قابل مشاهده همین زدن کلید و روشن کردن چراغ است و لاغیر مابقی توهمی است که گریبان دوستان عزیز را گرفته است . مبارزه امری واقعی است و نه مجازی و این را به نظر من باید هر روز در فضای اینترنت اعلام کرد.

"ایران برای پیشبرد مقاصد خود لولوی جنگ امریکا را علم می کند و بخشی را که نگران جنگ می شوند به سکوت یا به طرفداری بکشاند مردم جان بلب آمده هم که راه رهایی نمی بینند امریکا فرشته نجاتی است که می تواند بساط ظلم را در هم شکند" .

خوب در این شکی نیست ولی نکته همین جاست که این اتفاق می افتد یعنی بخشی نگران جنگ میشوند و این بخش ضرورتآ طبقه مرفه جامعه ایران نیست این بخش می تواند کارگران را هم شامل شود ، ممکن است کشاورزان را شامل نشود چون از شهرها دورند . شاید هم شامل شود نمی دانم ولی میدانم که نمیشود گفت که طبقه کارگر از جنگ نمی ترسد چون سرمایه ای ندارد که در خطر باشد ولی مثلآ خرده بورژوازی می ترسد چون سازمان زندگی اش بهم می ریزد. بله در این شکی نیست که بخشی از کارگران ایران حداقل در کلام حرف تو را تکرار میکنند اینکه جان به لبمان رسیده و اینکه آمریکا بیاید و نجات دهد ولی این درونمایه حرف یک کارگز متخصص و متشکل نیست ولی اگر بخواهم ریشه ای تر این بحث را بررسی کنیم میرسیم به تقسم بندی که تو در ذهنت داری و من میخواهم کمی در مورد این تقسیم بندی بگویم:

1- یک حکومت ایرانی وجود دارد که آمریکا را لولو میکند و میزند توی سر مردم
2- یک عده ایرانی هستند و از جنگ میترسند و گول حکومت ایران را میخورند و از لولو می ترسند
3- یک عده ایرانی زده اند به سیم آخر و میگویند هرچه بادا باد و منتظر امام زمان (ایالات متحده) هستند

این تقسیم بندی که بین ایرانیان خارج از کشور متداول است کاملآ غلط است و موجت تمامی تحلیل های غلطی است که از راست سلطنت طلب گرفته تا چپ کارگری را شامل میشود. اصولآ حکومت ایران اینطور وانمود نمی کند که قرار است جنگی در بگیرد بلکه به شدت و با هزاران ترفند اینطور وانمود میکند که جایی برای نگرانی وجود ندارد و ما در حال مذاکره هستیم و این آمریکایی ها هستند که باید با ما مذاکره کنند و ما نگران چیزی نیستیم چون آمریکا اصولآ دنبال گفتگو با ما به عنوان یک قدرت منطقه ای است ولی ما به آمریکا کم محلی می کنیم. حداکثر جنگی را که رژیم ایران در ذهنیت تبلیغاتی اش با آمریکا متصور است ، جنگی تبلیغاتی ، فرهنگی و احتمالآ حمایت از اپوزوسیون ایرانی است و این از نظر من مبتنی بر واقع بینی حکومت ایران است .
آن عده ای از ایرانیان که از جنگ ترسیده اند و به قول تو سکوت و یا طرفداری از حکومت میکنند گول رژیم را نخورده اند بلکه گول دستگاههای تبلیغاتی غرب را خورده اند – گول صدای آمریکا ، بی بی سی ، فاکس نیوز و سایر دستگاههای ارتباط جمعی را خورده اند و نه گول رژیم . نکته همین جاست . تو فرض را بر این گرفته ای که رژیم در تبلیغاتش بر طبل جنگ میکوبد که این چنین نیست . مسلما جنگ میتواند در بحران به کمک رژیم بیاید ولی در حال حاضر حکومت ایران به دنبال جنگ نیست و از آن فرار میکند. حتمآ میگویی پس چرا غنی سازی را متوقف نمیکند ؟ چون حکومت ایران به خوبی میداند که اتمی شدن ایران شروع مذاکره است و وقتی مذاکره و چانه زنی در بین است در نتیجه جنگ نیست. جنگ وقتی شروع میشود که مذاکره و چانه زنی در بین نباشد . کافی است فرهنگ لغات سیاسی را باز کنی و مفهوم جنگ را نگاه کنی و یا تاریخ جنگ سرد را مطالعه کنی . آمریکا و شوروی و چین 50 سال تمام اهالی کره زمین را با همین ترفند جنگ سرد معطل خودشان کردند. جنگ سرد با جنگ زمین تا آسمان فرق میکند. درونمایه مفهوم جنگ سرد در دیپلماسی همان مذاکره است.
حالا چرا بنگاههای تبلیغاتی غرب اینطور وانمود میکنند که قرار است جنگ شود؟ چون وظیفه اطلاع رسانی را به درستی انجام نمی دهند. چون اهداف سیاسی دارند و نه هدف اطلاع رسانی .عزیز من این دستگاههای تبلیغاتی غرب است که موجب می شوند اپوروسیون از جنگ بترسد و پشت سر رژیم قرار بگیرد. فکر کنم تا همین جا کافی است چون تفاوت نظرم را گفتم .

"رویای تفاوت بین جمهوری خواهان و دمکرات ها شاید برای طرفداران دو حزب یادشده مبارزه باشد اما سیاست اصلی آنها، انچنان نیست که چپ کمونیست به ان بها دهد "

خیر اینطور نیست . مسلمآ بین جمهوری خواهان و دموکرات ها تفاوت وجود دارد ولی وجود این تفاوت به این مفهوم نیست که دموکرات ها ضرورتآ در کارکرد های برون مرزی شان مترقی تر هستند. ولی وجود این تفاوت از نظر من کاملآ بدیهی است و تآ ثیر آن بر مناسبات جهانی بطورآشکاری مشخص است. اتفاقآ آگاهی بخشی از این تفاوت بعهده کمونیست ها است چون توان بررسی ساخت های مختلف سرمایه و کارکرد های آنرا، بهتر از هر تفکر سیاسی دارند. یاد خاطره ای افتادم که همین جا ذکر میکنم . علاقه مندی من به سیاست از داستان واترگیت شروع شد و اتفاقآ در همان موقع دوست توده ای داشتم که مدام این کلمات کلیشه ای چپ را تکرار میکرد "هیچ تفاوتی بین دموکرات ها و جمهوری خواه ها وجود ندارد و تآثیری در جهان ندارد!!!" و مهم ترین دلیل اینکه بعد ها توده ای نشدم این بود که می دانستم تفاوت وجود دارد و کارکرد و تآثیر هر بخشی از سرمایه در جهان متفاوت است.

"جنگ ایران و امریکا ربطی به مبارزات ما ندارد باید خیلی روشن گفت: نه به جنگ امریکا و نه به جمهوری اسلامی!"

با این حرف موافقم – کاملآ .

باز آمدت نیست چو رفتی ، رفتی

2007-05-08T17:30:00.000+03:30

باز آمدت نیست چو رفتی ، رفتی

حتمآ دوستان عزیز این خراب شده (وبلاگستان) میگویند که این دیگر از کجا پیدایش شد؟ میدانم که خیلی ها میگویند که همان بهتر که رفتی و از شرت خلاص بودیم . اما چرا بعد از دو سال دوباره با نظری در مورد نهضت دانشجویی وبلاگم را به روز کردم؟

اول بگویم که مهمترین دلیل آمدنم این بود که سیگنالی بفرستم و ببنینم پاسخ اش چیست که خوب نبود – وبلاگستان آیینه تمام نمای از زندگی طبقه متوسط و همچنین روشنفکر جامعه ایرانی است. چه در ایران و چه در خارج . کسانی که کتاب میخوانند و همچنین روزنامه و از اینترنت استفاده میکنند و معتقدند که میبایست عقایدشان را به ساده ترین و کم خطر ترین روش ، نشر دهند . بدون هیچ شکی دلیل رونق وبلاگ نویسی در ایران حکومت غیر دموکراتیکی است که بر سر کار است. فشار خفقان توی وبلاگها سر ریز میکند و موجب رونق وبلاگنویسی فارسی میشود چون حاکمیت اجازه فعالیت به احزاب و گرایشات مختلف را نمیدهد ، این بخش از طبقه متوسط نمی تواند آمال و اعتقاداتش را در صحنه واقعی ببیند ، نمیتواند مقاله مورد نظرش را در روزنامه مورد نظرش بخواند و یا بنویسد پس خودش دست به کار میشود و میشود وبلاگنویس. اینکه یکی بگوید : "جناب ، آقازاده بنده خیلی هم دستش به دهنش میرسد ولی وبلاگنویس است" و یا دیگری بگوید "خلاف به عرضتون رسوندن – من راننده تاکسی هستم ولی دستی توی قلم اونم وبلاگنویسی دارم" از موارد نادری است که در منحنی نرمال وبلاگنویسی در ایران (که ضرورتآ هم فارسی نیست و کردی و ترکی و یا گویش های مختلف هم دارد) جزو 5 درصد است.

چند وقت پیش وبلاگی را میخواندم که از نظر عقاید با من بسیار متفاوت است – اسمش را نمیآورم چون میدانم خوشش نمی آید . یک نفر از حزب الهی های سابق که الان فعال ضد رژیم است به وبلاگنویس مورد نظر گیر داده بود و چندین ایمیل برایش ارسال کرده بود .طرف هم که دلش نمیخواست ارتباطی با این شله زرد خور داشته باشد یک پست نوشته بود که "چند بار بگویم دست از سر من بردار و ایمیل نفرست". از خودش به عنوان "اهل بی خیالی" نام برده بود که به نظر من اهل بی خیالی هم نیست ولی اصطلاح جالبی است که مناسب و وصف کاملی از وبلاگنویسان است – اهل بی خیالی- نمونه اش خود من که دو سال تمام وبلاگنویسی را ول کردم . یادم است بارها برای مسایل مختلف از این طومار های اینترنتی جمع میکردند – طرف میترسید که امضا کند و وبلاگش فیلتر شود و یا نمیدانم ردش را بگیرند و ... میگفت این بابا که برای جلوگیری از اعدامش امضا جمع میکنید مجاهد است و من امضا نمیکنم – در صورتی که من میدانم که از ترسش این را میگوید از وبلاگش معلوم است که اینقدر ها احمق نیست . بارها این موضوع ترسیدن - بی خیالی و خود را به حماقت زدن را در وبلاگستان شاهد بوده ام.چنین فضایی آبشخور مناسبی برای طیف های مختلف سیاسی است که خواستگاه طبقاتی خود را بخش روشنفکر طبقه متوسط میدانند. نام بردن از این طیف های سیاسی را در این مطلبی که مینویسم درست نمیدانم ولی دوستان خود با توجه به نوع عقایدشان میتوانند حدس بزنند.

امآ وجه دیگر وبلاگ نویسی امری شخصی و درونی است. وبلاگنویسان در وبلاگشان معمولآ آن چیزی هستند که میخواهند باشند و نه آن چیزی که واقعآ هستند حتی اگر با نام خودشان بنویسند. به ندرت واقعیت وبلاگی یک نفر کاملآ با واقعیت وجودی اش تطبیق میکند . این موضوع را میتوانید در وبلاگ اشخاصی که به نام خودشان مینویسند ، ببنید. دوست وبلاگ نویسی دارم که بسیار تحصیل کرده است – حداقل 25 سال درس خوانده و فوق دکترا دارد. وبلاگی دارد و به نام خودش در آن مینویسد . من هم گاه گاهی کامنتی به یک نام الکی در آن مینویسم . طرف هم نمیداند که کامنت نویس، همان دوست صمیمی اش هست. چند وقت پیش کامنتی نوشتم و انتقادی کردم.نمیتوانم بگویم انتقاد ملایمی بود ولی به هیچ وجه بی ادبانه نبود – دوستانی که من را میشناسند میدانند که هرگز در وب توهین به اشخاص، نمیکنم. چشمتان روز بد نبیند چنان پرخاشگرانه جوابم را داد که خنده ام گرفت. این واقعیت وبلاگی دوست من است که بسیار بد تر از واقعیت وجودی اش است. این موضوع را مقایسه کنید با متن قبلی من که اسد را رنگ به رنگ نام بردم ولی اسد به یک تذکر بسنده کرد . من اسد را هرگز ندیده ام ولی در فضای مجازی و واقعیت مجازی اسد بسیار بهتر از واقعیت مجازی دوست صمیمی من است و این دیگر آن وجهی از اینترنت است که از نظر من بسیار جالب توجه است.

نمونه ها از این دست بسیار زیاد است ولی معمولآ بر عکس . وبلاگ های روزنامه نگاران نمونه های جالبی است. یارو صبح ها اصلاح طلب و مشارکتی است ، عصر ها توی وبلاگ تبدیل به یک روشنفکر اولترا مدرن میشود. این موضوع در مورد من صادق نیست چون ممکن است که صبحها مثلآ کیسه کش حمام عمومی باشم ولی من کیسه کش حمام عمومی بودن را که واقعیت وجودی من است ، نشر نمیدهم . آن چیزی را که میخواهم باشم و یا میخواهم دیگران باشند نشر میدهم که از قضا " چه گوارا" است . شاید به نظر بعضی ها تناقضی که من دچارش هستم بسیار ناخوشایند باشد ولی اگر عمیق تر فکر کنید تناقضی که دوست فوق دکترای من دچارش است بسیار ناگوار تر است، او تفکیکی بین آن چیزی که هست و آن چیزی که میخواهد باشد قایل نشده است پس مجبور به خود سانسوری های ما فوق تصور است. او مجبور است کم و بیش خط قرمز های جمهوری اسلامی را رعایت کند و حتی با فحاشی خودش را از شر کامنت نویس بی نام و نشانی که برایش خطری ایجاد کرده است و یا حتی فقط انتقادی کرده است خلاص کند، او به نام خودش مینویسد و این به نام خود نوشتن را میدانیم که چه گروههایی موجش را توی وبلاگستان راه انداختند. بگذریم.

هنوز نمیدانم که نوشتن در وبلاگ را ادامه میدهم و یا نه ولی میدانم که فضای وبلاگستان فضای غیر قابل تحملی برای من بوده و هست.
اینهم نظر نانای عزیز که نظرش همیشه خواندنی است چه موافق باشی و چه نباشی

نهضت دانشجویی و حاشیه ای بر بحث ها

2007-05-05T10:05:00.000+03:30

نهضت دانشجویی و حاشیه ای بر بحث ها

این متن را برای خرس مهربان عزیز فرستادم و خواستم که در وبلاگش بصورت حاشیه ای بر بحث مابین دانشجویان چپ قرار دهد که در پرشین بلاگش قرار داده آنهم برنگ آبی ولی توی وبلاگ بلاگ اسکای خرس مهربان ، من رنگم قرمز است (ببخشید نارنجی) بهر حال خودتان نظرات را بخوانید بگویید چه رنگی هستم ؟!!! شبح که ظاهرآ همه جا تک رنگ و جگری است و من و سیاهکل (آرشیا) هی رنگ به رنگ میشویم و اسد رنگ به رنگ همه جا آبی توی مایه بنفش مانده .

قسمتی از متن خرس مهربان را برای توضیح اینجا قرار میدهم :

“دو سه سال هست که چپ از دوباره ظهور کرده است. این خود یک پدیده مبارک و خجسته ای هست. گرایش روز افزون بخشی از جنب شدانشجوئی و نمایندگان آن در دفتر تحکیم و مخصوصا مراسم روز دانشجوئی پارسال ظهور مجدد جنبش چپ را رسما اعلام کرد. البته بعد از کشتار وسیع دهه شصت جنبش چپ تقریبا نابود شده بود هر چند معدودی از فعالان و کوشندگان چپ در کانون نویسندگان و بیشتر در حوزه فرهنگی به فعالیت خود ادامه می دادند ولی در سال های اخیر این جنبش جانی تازه گرفته و در صفوف دانشجویان روزنامه نگاران کارگران زنان ...رشد قابل ملاحضه ای داشته است . در میان دوستان وبلاگی هم شبح چه گوارا اسد (پرده ) سیاهکل و سایر دوستان از مواضع چپ و مارکسیتی دفاع کرده و ان را نشر می دادند ولی این دوستان عمدتا از بقایای چپ دهه ۶۰ بودند . ولی چپی که الان سر بلند کرده از بین دوستان جوانی هست که دهه ۶۰ را تجربه نکرده اند دوستانی مثل مرتضی اصلاحچی بهروز صفری سعید حبیبی هژیرپلاسچی فواد شمس سهیل آصفی و
...."

ادامه بحث و خلاصه ای از نظر دوستان را میتوانید در وبلاگ خرس مهربان بخوانید ولی نظرم را به عنوان حاشیه ای برای بحث می توانید در زیر بخوانید

· چپ اصولآ نمیتواند برخواسته از مبارزه طبقاتی نباشد –چپ فی نفسه (20 سال پیش یا 20 سال بعد) برخواسته از مبارزه طبقاتی است ولی چپ جدیدی که رفقا از ان نام میبرند ، ارتباط ارگانیکی با مبارزه طبقاتی برقرار کرده است و یا شعارش را میدهد که برقرار کرده و یا میکند . نکته اینجاست که شکل گیری چپ مسلمآ با توجه به ضروریات مبارزه طبقاتی است ولی رشد چپ ضرورتآ وابسته به این نیازمندی نیست ، بهمین دلیل است که مفهوم اپرتونیسم جزو ادبیات چپ است. نمونه اش در بین فعالین چپ دانشجویی سالها اخیربسیار زیاد است . بعضی از وبلاگهای چپ دانشجویی را که مطالعه میکنید ، میبینید که، راست ترین نظرات تحت عنوان چپ دانشجویی مطرح میشود – از نظر من ساختار چپ دانشجویی ایران بدلیل شکل گیری اش از درون مناسبات تعریف شده بخشی از حاکمیت تحت عنوان تحکیم وحدت نمیتواند بسیار فراتر از راست ترین جناح های چپ ایران باشد که نوکر اصلاحات بورژوایی بودند ( جمهوری خواهان) حتی اگر عناصر شاخص جناح چپ جنبش دانشجویی بسیار فراتر و رادیکال تر از طیف فکری مذکور(جمهوری خواهان) باشند.جنبش جدید دانشجویی ایران باید بدون شرمندگی تاریخ و نحوه شکل گیری را بررسی کند و موقعیتی را که فعلآ در آن قرار دارد ارزیابی کند و موقعیتی را که میخواهد به آن برسد هدف قرار دهد. (مقصودم به هیچ وجه رفقایی که خرس مهربان در این مقاله نام برده نیست- گفتم تا موجب دلخوری نشود)

· انتقاد فواد در مورد اینکه چپ در دهه 60 ارتباط درستی با دستور کار اصلی چپ یعنی مبارزه طبقاتی نداشته است، از نظر من کاملا درست است ولی نکته اصلی اینست که فضای حاکم جنگ سرد در جهان و به طبع آن در ایران موجب دور شدن چپ از نیازمندی اصلی طبقه کارگر ایران شد و این امر ارتباط به وامدار بودن چپ دهه 60 به دهه 40 و همینطور اشتباهات چپ دهه 40 ارتباطی به وامدار بودنش به چپ دهه 30 ندارد. اصلآ این بحث وامدار بودن موضوعیت ندارد – مسلمآ چپ احتیاج به فضای مناسب برای رشد دارد که در نتیجه وامدار سنن قبلی چپ است و یا اینکه در انتقادی مستقل از بورژوازی شکل گرفته است( مثل حمایت تحکیم وحدت از اصلاحات بورژوایی حاکمیت و شکل گیری جناح چپ جنبش دانشجویی) که در نتیجه وامدار سنن قبلی چپ نیست ولی وامدار جریانی که از درون آن شکل گرفته هست و در نتیجه راه دشواری را در پیش دارد.

· نظر هژیر را اینطور میشود صورت بندی نمود ، او میگوید دموکراتیزه شدن باید در دستور کار چپ قرار گیرد.به نظر من کاملآ درست است . نکته اینجاست که این امر بیش از اینکه در گفتگوی متقابل ما بین جناح های مختلف چپ ضرورت خود را نشان دهد مابین رفقای هم فکر ضروری است . به نظر من هم چپ در سرتاسر جهان و از جمله ایران نیازمند دموکراتیزه شدن است چون سنت طیف های مختلف احزاب ، سازمانهای کمونیستی مسلمآ دموکراتیک نبوده است - اینکه بگوییم که هیچ تناقضی بین آزادی و برابری وجود ندارد کافی نیست موضوع اصلی اینست که آنرا بتوان در درون مناسبات مابین رفقا پیاده کرد) بحث های دوستان خود نمونه خوبی از تشخیص آن ها از این ضرورت است) بله دوآلیته بین آزادی ـ برابری وجود ندارد ولی این به این مفهوم نیست که چپ نیازمند دموکراتیزه شدن نیست .

· اما ترکیب "سوسیالیسم دموکراتیک " – این ترکیب دو مفهوم را تداعی میکند اول اینکه من بعنوان یک چپ شرمسار تاریخ غیر دموکراتیک ( یا کمتر دموکراتیک) قبلی هستم و میخواهم با این عنوان خودم را از شر جوابگو بودن به گولاک ها و یا خمر های سرخ و یا جنایات استالین رها کنم و بگویم "عزیز جان چپ ما از این جنس و تبار نیست" و مفهوم دوم اینکه من میخواهم مفهوم "دموکراسی سوسیالیستی" را بسط دهم چون از نظر من دموکراسی سوسیالیستی یک مفهوم فرمالیته و تشریفاتی از دموکراسی نیست که فقط گوسفندان را پای صندوق انتخابات ذبح کند. بهر حال کلمات بار معنایی خاص خود را دارند (البته برای هر شخص کمی متفاوت است) که خواستم آنرا توضیح دهم.

نگاه از زاویه قائم

2005-06-26T10:40:00.000+04:30

نگاه از زاویه قائم

باید عدالت را همراه با آزادی انتخاب کرد . این یکی بدون دیگری بی معنی است و بر عکس ... و اگر کسی آزادی شما را برباید ، مطمئن باشید که نان شما نیز در معرض تهدید است . آلبر کامو

شاید بهتر باشد گزارشی را از دید خودم بنویسم – گزارشی از جریان انتخابات ریاست جمهوری – شهادت نامه ای است برای ثبت در حافظه تاریخی خودم برای اینکه فراموش نکنم و تجربه ای دیگر را ثبت کرده باشم.
از انتخاب معین بعنوان کاندید اصلی اصلاح طلب ها شروع میکنم. کاندیدی که محبوب نبود – خوب حرف نمیزد- اصولآ حوصله مبارزه انتخاباتی را نداشت و بقول معروف این کاره نبود – پخش آرا طیف اصلاح طلب بین معین و کروبی و تا حدی مهرعلیزاده آغاز نمایش نامه ای بود که اصلاح طلبان با حضورمجدد رفسنجانی در مبارزه انتخاباتی آغاز کرده بودند. پدر خوانده مافیای اصلاح طلبی ایران بدلایلی شخصی از نظر من وارد مبارزه انتخاباتی شد. اصلاح طلب هایی که میدانستند بناچار در این نمایشنامه بایستی به نفع پدر خوانده کنار روند ومیخواستند فریبکارانه، توده ملیونی مدعی طرفداری خود را در پای مناسبات مافیایی حاکمی که خود از آن تغذیه میکنند و بهره میگیرند ، فدا کنند. امآ موج تحریم آغاز شد . اگر نسبت های مورد ادعای آمارهای حکومتی را در انتخابات دوره اول خاتمی و حتی دور دوم با آمارهای رسمی اعلام شده در این دوره مقایسه کنیم و با شهودی عینی شلوغی حوزه های انتخاباتی را مقایسه نماییم ، میبینیم که نسبت شلوغی ، صف و رآی دهندگان نسبت به دو دوره خاتمی بسیار اندک بوده است . برآورد شخصی ام از میزان رآی دهندگان در انتخابات 15 میلیون نفر است . در این بین سر درگمی و نابخردی تکنوکراتهای که مدعی روشنفکر بودن هستند و با مناسبات حاکم در ایران ، پیوند خورده اند، مضحکه ای تمام عیار بود . نا بخردانه از معین دفاع کردند و شکست خوردند و مضحکه شدند وریاکارانه از هاشمی دفاع کردند و مفتضح شدند.
اما نکته قابل توجه در این بین انتخاب احمدی نژاد است . اینکه احمدی نژاد توانست در دور اول با استفاده از مکانیزمهایی کروبی را حذف کند و بدور دوم راه پیدا کند و ولی فقیه نیز با استفاده از مکانیزم هایی کروبی را ساکت نگاه دارد فقط بخش پیش پا افتاده حقیقت است. نکته اصلی اینست که طبقه فرودست جامعه که دل به تحریم بسته بودند در اقدامی ناگهانی در فاصله بین دور اول و دور دوم احمدی نژاد را انتخاب کرد – جالب اینجاست که بسیاری از کسانی که در دور اول به هاشمی ومعین ومهرعلیزاده رآی داده بودند ، در دور دوم بدلیل آگاه شدن از انتخاب نهایی بخش نا آگاه طبقه فرودست که در انتخابات شرکت می کردند و به احمدی نژاد رآی میدادند و بدلیل ماهیت طبقاتی شان که مانند الاکلنگ بین بورژوا منشی رفسنجانی و توده گرایی شبه فاشیستی احمدی نژاد در نوسان بود و بدلیل اینکه نمیخواستند از طبقات فرودست جامعه فاصله بگیرند دل به احمدی سپردند و نسبت رآی های اخذ شده را به طور نا باورانه ای به سمت احمدی نژاد سوق دادند.
تمام اینها بدلیل حل شدم روشنفکر ایرانی در مناسبات اولیگارشی است که تکنوکرات های دولتی متولی آن هستند . فاصله گرفتن روشنفکر ایرانی از خواستهای طبقه فرودست جامعه و حل شدن در فضای ذهنی که از طریق تکنوکرات ها تغذیه میشود- تکنو کراتهایی که بطور سنتی از رفسنجانی دفاع میکند – موجب اشتباهات بخشهایی است که مدعی و متولی روشنفکران داخلی و بعضآ خارج از کشور ایران هستند. هدایت گرایش روشنفکران ایرانی که بطور سنتی از اندیشه چپ تغذیه مینمود به گرایشاتی از اندیشه بورژوایی تغذیه میکند آغازگر اشتباهات تاریخی این قشر اجتماعی در این برهه از تاریخ است . گرایشاتی که با حل شدن روشنفکران در مناسبات بخش اصلاح طلب و میانه رو حکومت بیش از پیش نطفه میبندد و رشد میکند.

حکم ارتداد براي مديار!؟

2005-03-18T21:47:00.000+03:30

حکم ارتداد براي مديار!؟

بار اولي هم که مديار را گرفتند از زير بار نوشتن در مورد او شانه خالي کردم. فقط يک فوري با حروف بزرگ نوشتم و درخواست کردم پتيشين براي آزاديش را امضا کنيد. دليلش را هيچکس از من نپرسيد ولي ميدانم يعني ذهن تصوير ساز ايراني ها را ميشناسم که آنرا به بحث هاي تند بين من و مديار منتسب کردند – بحثهاي تندي که بر سر تشکيل پنلاگ شروع شد و به سياست و ايدئولژي کشيد و سپس به ديدگاههاي سياسي کشانده شد که البته تمايل کشاندن بحث به سياست و ايدئولژي و باورها از طرف من نبود – مديار حريف ميطلبيد و من هم پا به پايش ميرفتم – بحث هايي که به گفته مديار به دوستي و رفاقت انجاميد و جوش و خروش هردويمان که تمام شد ، صافي و سياليت جاي تندي و خشم را گرفت. شايد دوستان کمي با مديار يا مجتبي سميعي نژاد درگير بحث با اين ابعاد بوده اند و اصولآ درونمايه فکري مجتبي را ميشناخته اند- هرچند که شناخت افکار او با توجه به وبلاگش بسيار ساده است و همه جا اين سئوال مطرح است که چرا حکم ارتداد ؟
امآ راستي چرا حکم ارتداد ؟ مديار وبلاگنويسي مذهبي است – به هيچ وجه افکار راديکالي ندارد،آدمي متين و فرهنگي است ، دلمشغولي اش شاملو و شريعتي و مصدق است ، بهمين دليل با يک کيلو چسب رازي هم مديار را نميتوان به مجاهدين چسباند – منظورم اين نيست که پسرخاله اينترنت خواسته به مجاهدين بچسباندش، خواستم تصريح کنم که مديار از نظر سياسي افکار آرامي دارد،راستش را بخواهيد آدمي سياسي نيست – آدمي است که دغدغه فکري اش فرهنگ است و نه سياست- شايد از وبلاگش نتوانيد تشخيص دهيد ولي من در بحث تشخيص دادم که بسيار مذهبي است ، اينرا براي دفاع از مديار نميگويم ، بعنوان يک واقعيت مشخص ذکر ميکنم. واقعيت ديگر اينست که واقعآ وطنش را دوست دارد . منظورم اينست که مانند اکثر اهالي وبلاگستان ملي گرايي و اعتقاد به وطن برايش يک پز پست مدرن و يا ابزاري سياسي نيست – عميقآ به آن معتقد است . اگر راديکاليزمي درنحوه ارائه افکارش مشاهده ميشود بدليل آرمانگرا بودنش هست و نه بدلايل سياسي – راديکاليزمش از نوع راديکاليزم يک آدم فرهنگي است که وقتي به سياست ميرسد ، درونمايه ماکياوليستي اش او را مي آزارد و مجبور به پذيرش راديکاليزمش ميکند- مثل شاملو –مثل لورکا.
تمام اينها را گفتم که نتيجه بگيرم مجتبي سميعي نژاد يا همان مديار خودمان آدمي نبود که از خط قرمزهايي تعريف شده مافياي اصلاح طلب وبلاگنويسي ايران عدول کرده باشد و یا از سنت عبور کردن از خط قرمز های تعریف شده توسط قوه قضاییه غیر اصلاح طلب خیلی فراتر رفته باشد و در نتيجه حکم ارتداد گرفته باشد . من فقط ميتوانم گمانه بزنم ، مديار بسيار کله شق بود ، در گيري اش با مافياي سکس در وبلاگستان را شايد دوستان بخاطر نياورند ولي ظن من اينست که منافع اقتصادي عده اي را که مرتبط با ساخت قدرت در ايران باشند را بخطر انداخته است باز هم شايد دوستان ندانند ولي ايران بزرگترين تآمين کننده زنان تن فروش کشورهاي عربي است و هنوزهم پرونده مشارکت مديريت هاي سطوح بالاي ايران درباره تجارت سکس منطقه در سازمان ملل ، مورد بررسي است. بهرصورت تمام اينها گمانه هاي ذهن تصوير پرداز من است ولي نکته اي که همه بروي آن تآکيد دارند اينست که : مديار مرتد نيست و اين حکم دليل ديگري دارد .بعضي ميگويند قوه قضايه ميخواهد از وبلاگستان زهرچشم بگيرد و شتري است که در خانه همه مي خوابد – بعضي ميگويند اين حکم بدليل وبلاگش نبوده است - پسر خاله اينترنت ميگويد آمريکاييها توي قوه قضاييه پول خرج کرده اند تا اين حکم در بيايد و از آن سوء استفاده کنند! – هرچند که من فکر ميکنم انگليسي هايي مثل لاريجاني و يا حتي بي شباهت به لاريجاني بيشتر بهشان ميخورد که براي اين منظور ها پول خرج کنند و مي توان آنرا جزئي از روند مبارزه انتخاباتي لاريجاني ارزیابی کرد . ويژگي هاي ضد انگليسي مديار آنقدر بارز بود که حتي از طنز من هم بواسطه ارول وار بودنش انتقاد ميکرد –حتمآ ميدانيد که اورول نويسنده اي انگليسي بود و ليست کذايي اش داستاني است جدا . نکته اينجاست که مديار هرگز مانند بعضي دوستان نزديک به اصلاح طلبان در وبلاگستان از حمله آمريکايي ها به ايران دفاع نکرد – هرگز سخني بر عليه مذهب در وبلاگستان نگفت و هرگز منافع ملي اي که به آن معتقد بود را وجه المصالحه کسب قدرت سياسي نکرد.

من کلمات کليدي این پازل تو در تو را را يکبار ديگر مينویسم:

مذهبي-ملي-ضد انگليسی-آرمانگرا-فرهنگي-تجارت سکس در اينترنت-درگيری صاحب منصبان ايرانی درپرونده تجارت سکس منطقه-لاريجانی-انتخابات رياست جمهوري-اصلاح طلبان-قوه قضايه-مافيای وبلاگستان-اصلاح طلبان نزديک به انگليس- اصلاح طلبان نزديک به آمريکا-رفسنجاني بهتر است يا لاريجانی؟!-منافع اقتصادِي تجارت سکس-نسبت دادن پرونده مجتبي به فساد اخلاقي-زهرچشم-حکم بي مناسبت ارتداد براي يک وبلاگنويس مذهبي در جريان لاس سياسی رژيم ايران با غرب بواسطه مسائل اتمی

پتيشن براي آزادي مجتبي سميعي نژاد

مارکسيسم و لنينيسم – تقابل يا تطابق

2005-03-01T12:56:00.000+03:30

مارکسيسم و لنينيسم – تقابل يا تطابق
بخش اول
یازدهم اسفند ماه 83

آنچيزي که من را به فکر نوشتن اين مقاله انداخت ، آخرين کتاب مصطفي رحيمي بنام مارکس و سايه هايش است که در سالهاي آخر عمرش به نگارش در آورد.مقدمه 40 صفحه اي احسان نراقي بر اين کتاب که در سال 1383 يعني دو سال بعد از مرگ مصطفي رحيمي منتشر شده است ، من را با احساس دوگانه اي روبرو کرد – از يک طرف اين واقعيت را به من القا نمود که اين اثر آنقدر از طرف احسان نراقي مورد توجه بوده که بر آن مقدمه اي بنويسد و از سويي ديگر نگارش 40 صفحه مقدمه بر يک اثر 400 صفحه اي خود گويايي نياز به خط کشي هاي فکري و نيز تآکيد بر مصادره اثر بعد از مرگ نويسنده به نفع نوعي گرايش فکري است . ظاهرآ اين تاوان ويرايش يک سوم از کتاب است که خود رحيمي نتوانست انجام دهد و ويرايش قسمتي از کتاب بعهده نراقي افتاده است. بهرصورت فارغ از اينکه حسن نيت و يا سوء نيتي در کار بوده است پس از معرفي کتاب، وارد بحث تقابل يا تطابق مارکسيزم و لنينيزم مي شوم.
کتاب با مقدمه تک صفحه اي سهراب رحيمي پسر مصطفي رحيمي شروع ميشود و پس ار آن مقدمه چهل صفحه اي احسان نراقي قرار دارد. پيش گفتار نويسنده با گفته اي از روژه گارودي ، دياليکتيسن ،محقق و فيلسوف فرانسوي که کتاب اودر مورد هگل يکي از مهمترين مراجع براي شناخت درونمايه انديشه هگلي است شروع ميشود. گارودي در سالهاي اخير مسلمان شده است(قبلآ مارکسيست بود) ولي تمام تلاشهاي حکومت ايران براي نزديکي با او با شکستي کم و بيش محافظه کارانه روبرو شده است . گارودي تلويحآ انتقادهاي خود را از نقض آزادي بيان در ايران ابراز مي دارد . گارودي ميگويد مارکس تنها فيلسوفي است که هر کس بايد تکليف خودش را با او روشن کند و اين در مورد سابر فيلسوف ها مثلآ لايب نيتس صادق نيست.
کتاب به سه کتاب مارکس-و کتاب سوسيال دموکراسي و کتاب لنين و لنينيسم تقسيم ميشود. در ادامه تک گويي ها و تکه نوشته هاي بيش از 100 آدم سرشناس از مارکس و لو کاچ و لنين و راسل گرفته تا سارتر و گلدمن و کامو و روبسپيرقرار دارد و در انتها دکتر رحيمي مصاحبه اي با خودش انجام داده است که بسيار خواندني است و من را به ياد نامه آدام شاف به نبيره اش مي اندازد.
آن چيزي که در اين کتاب رحيمي مارکسيست – اگزيستنسياليست را به نراقي نئو ليبرال پيوند مي زند، لنين ستيزي نويسنده اثر است. رحيمي سعي دارد با تفکيک انديشه مارکس از لنين و نقد تماميت خواهانه مارکسيسم در فلسفه (اينکه مارکسيسم کليد همه درهاي بسته است) ونقد ضد طبقاتي انديشه مارکسيستي ( اينکه نجات طبقات اجتماعي وابسته به نجات طبقه کارگر است )، جوهره انديشه مارکس از ديد خود يعني داشتن روح منتقد و تابو زدايي از هر چيز و همچنين وجود ارتباط انداموار مابين تمامي مسائل جهاني و روحيه عدالت خواهانه در قبال مناسبات نا برابر مابين کشورهاي فقير و غني را عمده نمايد ولي نراقي سعي دارد اثبات کند که پرودن* ستيزي مارکس موجب عقيم ماندن روحيه دموکراتيک و فرماليته ماندن شوراها در مقابل حزب در حکومت هاي سوسياليستي بوده و هست. بهرصورت مقدمه دکتر نراقي يکي به نعل ميزند و يکي به ميخ- گاهي روزا لو گزامبورگ را در کنار برنشتاين و کائوتسکي در مقابل لنين قرار ميدهد و گاهي تروتسکي و استالين را در مقابل قدرت گيري شورا ها در شوروي ودر آخر لنين را در بين تروتسکي آتشين مزاج تندخو و استالين پراگماتيست رند تبرئه ميکند.نکته قابل توجه اينست که نراقي، با وجود اينکه ويراستار بخشي از کتاب است و با عنايت به اينکه به نوعي مورد اعتماد خانواده رحيمي بوده که کتاب به او سپرده شده است ، زاويه ديد دکتر رحيمي برايش ناآشنا و نامآنوس باقي مانده است و هنوز بر سنت تاريخ نگاري ماقبل تاريخ ! تا حدي وطني ، يعني تمرکز بروي خصوصيات فردي اشخاص مهم و فراتر نرفتن از تحليل هاي صرفآ شخصيتي تآکيد دارد. نراقي که خود ميداند از عهده تحليل فرا شخصي و خارج از منافع ملي تفکر مارکس بر نمي آيد با پيوند زدن کمونيسم با استالين و تآکيد بر مدت زمامداري استالين در اتحاد شوروي ، مانند تمام روشنفکران با درونمايه به اصطلاح ملي ، سر به صحراي کربلاي غير آخوندي و ملي ميزند و اولين علت فروپاشي اتحاد شوروي را تشکيل حزب دموکرات آذربايجان در ايران مينامد !
عوامل ديگري که نام ميبرد شامل درگيري مارشال تيتو و استالين - شورش هاي مشخص در کشورهاي سوسياليستي خصوصآ مجارستان –جدايي چين از شوروي- گزارش خروشچف به بيستمين گنگره حزب کمونيست شوروي – بهار پراگ –اعتراض هاي روشنفکران روسي خارج از حزب – تشکيل يک اقليت مرفه حزبي در شوروي-وقايع لهستان و سنديکاي همبستگي و در انتها ورود گورباچف به صحنه سياسي شوروي بيشتر با واقعيات موجود تطبيق دارد.
اگر نخواهم از انصاف بدور باشم مهمترين بخش مقدمه چهل صفحه اي نراقي بررسي نارسايي هاي جهاني نظام اتحاد شوروي است . نراقي در اين قسمت با گوشه چشمي به مناسبات حاکم در ايران اين مشکلات را مورد بررسي قرار ميدهد.

توضيحات:

*پرودن فيلسوف فرانسوی با عقايد سوسياليستی که مارکس در کتاب فقر فلسفه خود نظراتش را نقد نمود

کتاب مارکس و سايه هايش در بي بي سي

کتاب مارکس و سايه هايش در آي آي کتاب

بيوگرافي دکتر مصطفي رحيمي در کانون ادبيات ايران

ادامه دارد

شخص دوم مملکت - بخوانيد اينترنت

2005-02-15T16:37:00.000+03:30

شخص دوم مملکت - بخوانيد اينترنت

در خاطرات ليلي شيل* يعني همان خانم انگليسي که زن سفير وقت بريتانياي کبير (بخوانيد صغير چون ظاهرآ فقط همان يک جزيره برايش باقي مانده است) در زمان ناصر الدين شاه و اميرکبير بود ، خوانده بودم که پسر ميرزا آقا خان نوري چون پدرش خود را "شخص اول مملکت" ميناميد –پسر نيز خودش را شخص دوم مملکت ميخواند. باز هم به ياد فئوداليزم متمول قرن گذشته ميافتم که به واسطه پول يامفت يک ماشين را از اروپا خرکش ميکردند تا اينکه برسند به دورغوز آباد سفلي و اين موضوع موجب افتخار بود که در اين کوره دهات اولين اتومبيل متعلق به فلان خان بوده است و اين افتخار شايد هنوز موجب مباهات فلان خانواده اي باشد که نصف زمين هايشان را رضا شاه بالا کشيد و قسمتي را شاپور علي رضا و مابقي ماند تا آخوندها ملاخور کنند.

تا آنجايي که من ميدانم تيم برنز لي آمريکايي را پدر وب و پدر وبلاگنويسان مي نامند.مبحث حاکميت اينترنت هم هنوز بين اروپا و آمريکا از يک طرف و چين و برزيل و سازمان هاي جامعه مدني از سوي ديگر مورد بحث است . باز هم بحث ديگري مابين خصوصي بودن اينترنت و يا در دست حکومت ها بودن در جريان است.بهر صورت در اين بين هيچکس از احوالات پسر خاله خود خوانده وطني اينترنت يعني همان جناب حسين درخشان نميپرسد و نکته قابل توجه اينجاست که در اجلاس ژنو نه بعد از سخنراني کوفي عنان و نه قبل از آن هيچکس اسمي از حسين درخشان نبرد و اين ظلمي است در حق همان خاني که اتومبيلش را از اروپا تا دورغوزآباد سفلي خرکش کرده بود.باز هم ياد تکه اي از تاريخ مي افتم ، اينکه با ورود برق به ايران هر کسي که مغازه الکتريکي باز کرد اسم مغازه اش را اديسون گذاشت و مردم برق نديده و دود چراغ خورده ايراني که شنيده بودند بايد از برق بترسند و ميترسيدند ، سيم کش ها وطني را اديسون ميناميدند. ارج و قرب اين اديسون هاي وطني تا بدانجا بالا رفته بود که ملت ، فرزندانشان تشويق ميکردند تا درس بخوانند و مانند اديسون محله شوند و از برق نترسند و برق نگيردشان. تمام اينها مقدمه اي بود براي اينکه بگويم پس از انجام انتخابات و رسميت يافتن کانون وبلاگنويسان ايران، اولين برخورد با کانون از طرف اين پسر خاله خود خوانده وطني اينترنت يعني حسين درخشان انجام شد . همه رو برق ميگيره ما رو چراغ نفتي. ما که فکر ميکرديم تيم برنزلي برايمان پيام بفرستد و بزرگوارانه استفاده هاي غير متعارف از اينترنت را به ما گوشزد کند ، حسين درخشان نصيبمان شد. همه را مار ميگزه ما رو بازم چراغ نفتي !!
بهرصورت ضرورتي به جوابگو بودن به اتهامات و اراجيف اين بادکنکي که توسط اصلاح طلب باد شده است نمي بينم و کوتاه و مختصر نوشتم که اگر نميداند –بداند که ما مي دانيم.

دوستي تذکر داده که اين ليدي شيل است و نه ليلي شيل. وقتي تيم برنز لي اسمش ميشود حسين درخشان ، خوب ليدي شيل هم ميشود ليلي شيل.

2005-02-05T13:30:00.000+03:30

ما مخالف دخالت نظامی آمريکا در ايران هستيم

پرزيدنت جرج دبليو بوش، رييس جمهور ايالات متحده آمريکا،
ما امضاء کنندگان زير، بدين وسيله مخالفت خود را با دخالت نظامی در امور داخلی ايران اعلام می‌داريم. مسلماً با حضور اولين نظامی بيگانه در خاک ايران، دفاع از وطن در برابر اشغالگران حق طبيعی است و اين يعنی جنگ و کشتار.ما خواستار دموکراسی و آزادی هستيم؛ اما معتقديم که برقراری دموکراسی در ايران از طريق دخالت نظامی امکانپذير نيست و تنها به ريختن خون هزاران انسان از هر دو کشور و خسارات مالی فراوان می‌انجامد.لطفاً به جنگ افروزی و زورگويی پايان دهيد و جلوه خود و کشورتان را نزد آزاديخواهان جهان مخدوش نکنيد.

President George W. Bush, President of the United States of America,
WE, the undersigned, would like to emphasize our opposition to military interference in the internal affairs of Iran. As a sovereign, independent people, Iranians have every right to defend their country against the intrusion of external forces. That is WAR leading to massacre, human misery and chaos and ruining the resources of Iran and its people.We, the undersigned, hereby wish to manifest our desire for freedom and democracy in Iran, which can be achieved without the imposition of force or the shedding of blood of people from either of our countries.Please stop instigating war and imposing force and do not stain your pride and harm your nation's image in the eyes of freedom-lovers of the world.

امضای طومار و ذکر مقاله

به بهانه سياهکل

2005-01-29T09:33:00.000+03:30

به بهانه سياهکل

شنبه 10 بهمن 1383

ميخواستم در مورد سياهکل بنويسم - 19 بهمن1349 – سالگرد حرکتي که در اوج خفقان و سکوت دوران پس از کودتاي 28 مرداد32 آغازگر راه جديدي بود که درست يا نادرست ، فرياد سرکشي ايرانيان را به گوش تمامي جهان رساند و يادش باقي ماند – نه در کتابهاي تاريخ که اين مطالب را هرگز ننوشتند بلکه در ياد و خاطره مردم زحمتکش و آزاده گيلان.
ميخواستم قسمتي از دفاعيات حسن ضيا ظريفي حقوقدان و از چريکهاي مرتبط با سياهکل را قرار دهم :

" هميشه اعتقاد داشتم و نيتم اين بوده و هست که سعادت و تعالي ملت ايران فقط موقعي تآمين ميشود که اصول آزادي و دموکراسي بر زندگي اجتماعي و سياسي ما حاکم باشد، هميشه اعتقادم اين بوده و هست که بايد در جامعه ما آزادي فردي و اجتماعي براي آحاد ملت ايران تآمين گردد زيرا فقط در يک جامعه آزاد است که مردم با سر فرازي ، مسئوليت خويش را درک کرده و نيروهاي سازنده خود را در جهت ترقي و تکامل به حرکت در خواهند آورد . هميشه ايمان داشتم که اصول قانون اساسي و اعلاميه جهاني حقوق بشر کل لايتجزائي است که نه در گفتار بلکه در کردار و واقعآ بايد اجرا گردد ... جامعه بدون وجود آزادي و دموکراسي هرگز موفق به تآمين رفاه اجتماعي و توزيع عادلانه فرصت ها و امکانات بين اکثريت مردم و تعديل ثروت هاي خصوصي به نفع عدالت اجتماعي نخواهد شد ... تا زماني که مردم از طريق دموکراتيک نتوانند بر سرنوشت و مقدرات خود حاکم شوند و تا از طريق تآسيسات واقعآ دموکراتيک نتوانند طلب کننده مسئوليت از سازمانهاي اداري و سياسي مملکت باشند مسئله اي به اسم رفرم(احتمالآ اشاره به رفرم شاه و انقلاب سفيد دارد) و موفقيت آن زير علامت سئوال قرار ميگيرد...! "

ولي ديدم دوست عزيزم ارشيا نوشته است که سياهکل را تبديل به سوژه بحث کافه نشين ها نکنيد . بهتر ديدم از آغاز بنويسم از 28 مرداد 32 که تناسبي تاريخي دارد با شرح حال ما در اين دوران که هنوز هم ايالات متحده آمريکا و حمله نظامي بحث روز است. ولي از زبان بيژن جزني خواهم نوشت – چريک ديگري که نويسنده کتاب تاريخ سي ساله ايران است:

..... در تيرماه 1333(بعد از کودتا) مذاکرات ايران با کنسرسيوم بين المللي پايان يافت و در شهريور همان سال قرارداد منعقد و در بهمن 33 بهربرداري از نفت مجددآ آغاز شد. در قرارداد کنسرسيوم شرکتهاي آمريکايي 40% و شرکتها و سهامداران انگليسي 45.6% منافع داشتند . بقيه سهام عبارت بود از 8.4% هلندي و 6% فرانسوي – عده اي اين نسبت را ميزان نفوذ و اقتدار دو امپرياليست در ايران معرفي کرده اند. ولي با توجه به اينکه اولآ در گذشته نفت ايران صد در صد متعلق به انگليسيها بود و ثانيآ کارتل جهاني نفت با توجه به موقعيت انگليس اين نسبت ها را تعيين کرده بود ، اين نسبت ها نميتواند ميزان اقتدار دو رقيب را نشان دهد.

امآ يادم افتاد که قرينه هاي تاريخي را اشتباه فهميده ام . ما شهروندان کشوري هستيم که حاکمانش مانند عصر تفتيش عقايد ، گاليله ها را وادار به پذيرش زمين محوري ميکنند . هرچند جوردانو بورونو هايش يکي در ميان توزرد از آب در مي آيند ولي اين ديگر طنز دوران است که فضيلت را در کتمان بخش مهم حقيقت بايد جستجو کرد- هرچند که داغ و درفش همان داغ درفش باشد و رفرم را اصلاحات مي نامند و اينبار اشغالگر را پرچم آزادي بدستش داده اند تا اين ايراني حسابگر را به يک معامله تهاتري وادار کنند: " ميشود که قطرات باقي مانده نفت را با يک آزادي نيم بند عوض کرد". ولي يادم ميآيد که در فرهنگ لغات در جلوي کلمه اشغال نوشته شده است پياده کردن نيرو در اراضي کشوري بقصد تصرف دائم يا موقت- ظاهرآ فرهنگ لغات تاريخ مصرف هم ندارد که دوستان نئو ليبرال شده بگويند : کوتاه بيا ، چريک بازي در نيار و بدنبال اين باش که چراکتاب دن کيشوت پرفروش ترين هاست.بعدش بيادم ميآيد که ايران هميشه به دعوت بخشي از ساکنانش تصرف شده از اسکندر و اعراب و مغول بگير تا برسي به متفقين و شهريور بيست.
امآ ياد قرينه ديگر تاريخي افتادم آزاد سازي آشويتس بدست متفقين – از قضا علاوه بر يهوديان، بيشماري از کمونيست را هم در آن سوزانده اند – ولي يادم آمد که اگر قرار بر قرينه سازي باشد جورجي بوش را هم ميتوان با آدولفي هيتلر همانند کرد. بعدش يادم آمد در دوران آزاد سازي آشويتس توسط متفقين فرانکلين روزولت دموکرات بر سر کار بود ولي مجري کودتاي 28 مرداد در ايران نوه ناخلفش کرميت روزولت جمهوريخواه بود که راه به راه به پدر بزرگش نا سزا ميگفت.
امآ ويترين هاي دموکراسي آمريکايي در يمين و يسار خود گوياي همه چيز است . به ويترين اولي نگاه ميکني . ميبيني که توليد مواد مخدر در آن پس از حمله نظامي آمريکا سه برابر شده است. ميبيني که شايسته سالاري که شعار همسايگان افغانستاني پس از سرنگوني طالبان بود ، جايش را به تقسيم پست و مقامها بين فاميل هاي متنفذ داده است . آن طرف را نگاه ميکني به عراق، کشوري بهم ريخته و نا امن که جولانگاه آزادي بيان براي عقب افتاده ترين و واپس مانده ترين طيف فکري موجود در آن شده است. ظاهرآ غم شريعت اسلام را بجاي غم چپاول منابع طبيعي و نابرابري و فقر و فلاکت نشاندن هنوز نيز در اين گوشه دنيا کاربرد دارد. يادت ميافتد که استراتژيست ها تصميم ها را منطقه اي ميگيرند و به ياد کلمه ژئو پليتيک مي افتي . استراتژيست ها بهتر از ساکنان کشورها ميدانند که ماهواره ها هرگز مرزي را توسط حسگرهاي خود نشناخته اند . به ياد آن دروغي ميافتي که چند وقت پيش در وبلاگ معروفي خوانده اي " اينکه سرنوشت جهان در اتاقهاي فکر رقم ميخورد و جورجي بوش ها فقط عوامل اجراي اين فکرها هستند " ولي نويسنده محترم هرگز نگفت که اين افراد متفکر را چه کسي توي اتاقهاي فکر راه داده و در رانيز از پشت بسته است

نوزده بهمن 1349- از طرق ارشيا

خاطراتي از نخستِن مراسم بزرگداشت سياهکل از نعمت آزرم

آهنگ سرزمين من خسته از جفايي

آرش سيگارچي آزاد مردي از خطه گيلان

2005-01-26T13:41:00.000+03:30

لوگو از طريق محسن و آرمین

آرش سيگارچي آزاد مردي از خطه گيلان

بايد ياد بگيريم که آزادگي را فراتر از روش ها ها منش ها ارج بگذاريم. بايد ياد بگيريم که آرش ها نيک فرزندان آزاده اين مرز و بوم را گرامي بداريم. بايد بدانيم که آن بزرگواري که آزادگي را انتخاب کرد به ناگزير سرنوشت مشترکمان و جداي از تقابل هاي ايدئولوژيک و عقيدتي رويکردي راديکال در تقابل با هر نوع جزم انديشي و ناجوانمردي خواهد داشت . بايد بدانيم که خطه گيلان اين نقطه عطف تمامي مبارزات 100 ساله اخير از مشروطيت تا به امروز همواره پرورش دهنده آزادگي بوده و هست و هرگز در مقابل قدرت هاي غالبه سر فرود نياورده و نخواهد آورد.
هنوز جوهر نوشته هاي نه چندان تند ولي بازگو کننده و افشا گرانه آرش سيگارچي خشک نشده بود که خبر دستگيري اين آزاد مرد آرام خطه شمال به گوش رسيد . چرا؟ سيگارچي مگر چه ميگفت؟ او از مصدق و امير کبير و دکتر مجتهدي و تقابل هاي درون جناحي و فرا جناحي حاکميت مينوشت . آرام و متين و به ضرورت زمان و مد تا حدي محافظه کارانه . هرگز به ياد ندارم درگير بحث هاي کلامي شده باشد. خود را وقف گيلاني کرده بود که دوستش داشت و سبزينه درختان تناورش در جوهر قلم او تبلور مي يافت.
او محققي بود که ميدانست روزنامه و اينترنت وسيله ايست براي راز دل گفتن و در ميان مردم بودن و همراه آنان
فرياد زدن و به همراه آنان تآسف خوردن و از حريم آزادي قلم که حريم خود بود دفاع کردن.
هرچند آرش سيگارچي را بايستي در طيف اصلاح طلب طبقه بندي کرد ولي او آنقدر آزاده بود که به ياد قتل عام زندانيان سياسي سال 67 بنويسد .آنقدر مي دانست که روزنامه نگاري و اينترنت را وسيله بداند ولي نه فقط براي امرار معاش – ميدانست ارزش تحقيق چيست و جايگاه تحقيق کجاست. تاجر پيشه نبود – حداقل تاجر پيشگي را تبليغ نميکرد و سياست پيشه هم نبود هرچند حاشيه امنيت خود را در سايه بخشي ضعيف قدرت حاکمه ايران جستجو ميکرد ولي استقلالش را از اين سياست پيشه هاي نون به نرخ روز خور حفظ ميکرد.

چهار شنبه 8 بهمن 1383

------------------------------------------------------------------------

تکه اي از نوشته سيگارچي:
دوشنبه، 12 آبان، 1382

امشب در سر شوري دارم ......
شايد گيلان امروز امروز (دوشنبه) به پايان عمر خود برسد؛ به همين راحتي . دوشنبه 12 آبان وقت دادگاه ما است .
مي دانم مي خواهيد بگوييد چرا تا حالا حرف نزدم . زرتشت چند روز پيش برايم نوشته بود «از نوشته هات خوشم اومد فقط ي ذره مي ترسي تو نوشتن بازم ميام».
متهم به ترسم مي کنند در حاليکه داستان چيز ديگريست . چند ماه پيش وقتي که بحث تجمعات دانشجويي در کشور و استان برپا بود ، به شدت به روزنامه فشار آوردند و حتي اين فشار براي کليه اعضاي تحريريه ملموس بود.(گيلان امروز 38 همکار در بخش هاي مختلف تحريريه ، مالي ، اداري ، خدمات و پشتيباني دارد)
درست در چنين وضعي بوديم که يکي از همکاران مطبوعاتي ام در روزنامه اي ديگر که بي ارتباط با كارمندان اداره اطلاعات نيست در نقلي گفت فلاني كه اينقدر تند مي نويسد براي اين است كه او را بگيرند و بعد معروف شود و احتمالا به خارج برود. دردي بود شنيدن اين حرف اما قرار بود تحمل كنيم و هيچ نگوييم .
چند روز گذشت و مصاحبه من با چند دوست خارج از كشور شايعه اي ديگر را شكل داد : آرش سيگارچي با اطلاعات همكاري مي كند وگرنه كي جرات دارد اينقدر تند برود و با راديو فردا مصاحبه كند. اين بار ناقل همكار ديگري بود و جالب اينكه مي گفت به من گفته اند اگر تو نصف مقاله هايي كه ارش سيگارچي مي نويسد ، را بنويسي پدرت را در مي آورند.
هنوز شنيدن اين حرف ها من را مبهوت گذاشته بود كه ضربه آخر آشفتگي ام را بيشتر كرد. دوست سياسي ديگري كه به تازگي مجوز حزبي گرفته بود در يك شب اواخر تيرماه برايم دوستانه گفت كه تازگي براي پاره اي توضيحات به اطلاعات رفته است . او به خيال خود مي خواست من را دلداري دهد پس گفت خدا را شكر به تو كار ندارند ؛ وقتي آنجا حرف تو شد گفتند فلاني را ول كن . او مي خواهد با اين كارها خود را معروف كند . بر همين اساس هم ما با او كار نداريم !يكبار چندي پيش اشاره كرده بودم . دلم نمي خواهد باز بنشينم و ناله بزنم از سرنوشت محتومي كه بر من يا روزنامه ام خواهد گذشت اما گويا قرار است اتفاقي بيفتد.
---------------------------------------------------------------------------

کانون وبلاگ نويسان ايران خواستار آزادي فوري و بدون قيد وشرط آرش سيگارچي است

---------------------------------------------------------------------------

نوزده بهمن سالگرد رستاخيز سياهکل مبارک باد

2004-12-27T09:37:00.000+03:30

دوشنبه 8 آذر 1383

سياست ، احزاب، ان-جی-او و زلزله

بحث از اينجا شروع شد که نسرين بحثي را در مورد " ادعاي حکک مبني بر اينکه لغو حکم اعدام ليلا را تنها نتيجه تلاش هاي خود دانسته بودند و بس " و همچنين " هاله عزيز در مورد درخواست کمک مالي از طرف خانم رياضي انتقاد کرده بود" ، در وبلاگ شبح شروع کرد :

منهم نوشتم هر کسي از حقوق دموکراتيکش بايد دفاع کند:
حکک يک حزب سياسي است براي کسب قدرت(تا امروز) از تمامي روش هاي غير خشوت آميز استفاده کرده است و ميکند - تا اينجا که گفتم خلافي بر اساس مرامنامه و اساسنامه سياست انجام نداده است (مگر اينکه بگويي من که مرامنامه سياست را قبول ندارم)شما اگر ميخواهي يک حزب سياسي که در يک مقطع مواضعتان هماهنگ است، مبارزاتت را مصادره نکند برو خودت حزب تشکيل بده هر چند هاله هم حق دارد بگويد ، حکک همه چيز را به نام خودش مصادره ميکنيد و خيلي بي شرم هستيد . خانم رياضي هم حق دارد کمک مالي جمع کند و شما هم حق داريد بگوييد دارد کلاشي ميکند.اگر هاله (و نسرين که حزب تشکيل داده) هم يک روزي کمک مالي براي گرسنگان بيافرا جمع کردند من هم حق دارم بگويم هاله جان تو کلاشي - ضمنآ حق دارم بگويم چرا از جايزه نوبل خانم عبادي خرج نميکني -مگر پول مفت دارم که بدهم به تو.
تمام اين مشکلات بدليل اينست که در نبود آزادي در ايران احزاب سياسي جايگاه واقعي خودشان را پيدا نکرده اند - حزب کمونيستي که بايد بدنبال تشکيلات کارگري باشد بدنبال حقوق انساني (هيومن رايت ) است و ممکن است از آن بهره برداري سياسي هم بکند - من خلافي در اين بين نمي بينم - احزاب ليبرال چپ که بايد بدنبال حقوق انساني باشند ، اصلآ وجود ندارد ( هاله و نسرين قرار است تشکيل دهند) ..............

پژمان و نسرين هم پاسخي گفتند که ميتوانيد در وبلاگ شبح بخوانيد( بدليل سنگين شدن متن و همچنين چون به صرف ام نيست اينجا کپي نکردم (: )

جواب:

پژمان جان و نسرين عزيز
من نگفتم خودم مرامنامه سياسي ماکياولي را که مرامنامه تمامي ( تآکيد ميکنم تمامي) احزاب سياسي چپ و راست و ميانه و کند رو و تندرو هست، را قبول دارم (مسلما هر جريان سياسي که حزب تشکيل ميدهد تا قدرت سياسي را قبضه کند، يا اين مناسبات را پذيرفته و يا مجبورش ميکنند که بپذيرد ، چون از اصول پذيرفته شده اين بازي است که اسمش سياست است ) -من گفتم در چهارچوب کار سياسي خلافي انجام نشده و اگر هم فکر ميکنيد انجام شده ، اينکه شما به آن اعتراض ميکنيد کاملآ موجه است و بايد اعتراض کنيد - همينطور طرف مقابل هم اعتراضش به جريانات سياسي که بدون ذکر خط مشي مشخص در پشت اعتراضي پنهان ميشوند ، موجه است.
اينرا ميگويند حيات دموکراتيک يک جامعه و چپ ها آنرا از تبعات مبارزه طبقاتي ميدانند.
البته پندي که نسرين براي کسب وجهه و اعتبار براي يک جريان سياسي عنوان ميکند، حرف درستي است(البته چند تا هندوانه هم تحويل ما داد تا صدامان در نيايد) و حکک اگر بخواهد مقبوليت سياسي کسب کند بهتر است آنرا گوش کند ولي موضوع اينست که اصولآ ما احزاب سياسي قدرتمند ايراني نداريم – حکک هم تمام تبليغاتش براي اين نيست که توده هاي هوادار خود را نگاه دارد- براي اينست که در اين معادلات سياسي موفق تر عمل کند. چون خلاف تمام تبليغات حکک طرفدارانش زياد نيستند- حککا استاد تبليغات سياسي است –(من خيلي از پررو بودنشان و از رو نرفتنشان خوشم ميآيد- چون مناسب حال ساير جريانات سياسي است) – البته کم هم نيستند با توجه به سابقه اش ، به نظر من رشد بسيار خوبي در جنبش چپ داشته – يعني فقط توانسته چپ هاي پراکنده را جمع کند ولي مقبوليت چنداني در بين کارگران ندارد – نه اينکه حکک ندارد – هيچ گروه چپ ندارد – هيچ گروه سياسي راست و ميانه رويي هم ندارد. اينکه حکک گاهي پوپوليست ميشود از اين بابت است که نيروهاي اجتماعي را سازماندهي کند وگرنه خودش هم ميداند که اين نوع تبليغات تآثير چنداني بروي طبقه کارگر ندارد. طبقه کارگر تا کاري برايش انجام ندهي و تا براي کاهش ستمي که بر او ميرود ، مبارزه اي را سازماندهي نکني و موفق نشوي –تره هم براي کسي خورد نمي کند –اين واقعيتي است که در هيچ کتابي نوشته نشده است.

پژمان عزيز براي من در مورد همزيستي مسالمت آميز طبقات اجتماعي موعظه کردي - آن چيزي که به هيچ وجهي قبول ندارم چون مابازايي خارجي ندارد. جنگ طبقاتي وجود دارد که هر کس بر مبناي ماهيت طبقاتي اش درگير آنست. مابقي هم – از جمله همکاري دموکراتيک نيروهاي اجتماعي و يا همزيستي مسالمت آميز طبقات اجتماعي و تمام اپوزوسيون بزير يک پرچم و حتي تمام پوزوسيون بزير يک پرچم چرندياتي است که نه در ايران بلکه در هيچ کشوري و نه فقط طيف چپ بلکه هيچ نوع گرايش سياسي راست هم در هيچ کجاي دنيا آنرا قبول ندارد و حرف مفتي بيش نيست. کدام حزب سياسي در کجاي دنيا مدعي است که حزبش تمام طبقات اجتماعي را در بر ميگيرد – اگر هم پيدا کردي بدان که فريبت داده اند.

(پژمان عزيز هم پاسخي گفت که ميتوانيد همانجا بخوانيد (به همان دلايل اينجا کپي نشد

اينهم پاسخ من که بدليل قطع شدن بحث باقي ماند:
دوستمان پژمان از من مرجعي براي" مرامنامه سياست" خواسته بود- پيمان عزيز ميداند که من اين ترکيب را خودم ساخت ام تا مقصودم را برسانم ، پيمان هم خودش را ميزند به کوچه علي چپ که همچين چيزي وجود ندارد:

– من هم تکه هايي از "شهريار" نوشته ماکياولي را برايش قرار ميدهم:
"اکنون فقط بحث درباره حکومتهاي روحاني باقي ميماند ،و در اين باب همه مشکلات مربوط به دوره پيش از دستيابي به قدرت است، زيرا که اين حکومت ها يا به واسطه توانايي به دست مي آيند و يا به واسطه بخت بلند، و امآ براي نگه داشتنشان هيچ کدام از اينها لازم نيست ، زيرا که نگه داريشان با احکام ديرين ديانت است ، و اين احکام چنانند ، و چنان نيرومندند ، که حکومت را مي توان نگاه داشت ، قطع نظر از اين که رفتار و زندگي حکام چگونه باشد."

جايي ديگر در نکوهش فضيلت:
"شکاف ميان اين که آدمي چگونه بايد بزيد و چگو نه ميزيد چنان وسيع است که اگر شخصي از آن چه بلفعل انجام شده در برابر آنچه بايد انجام شود غفلت کند ، بجاي حراست از خويشتن ، راه ويران سازي خود را مي آموزد. واقعيت اينست که شخصي که ميخواهد در هر مورد با فضيلت عمل کند به ناچار در ميان اين همه کساني که با فضيلت نيستند، تباه ميشود . از اين رو اگر شهرياري بخواهد حکومت خود را نگاه دارد بايد بداند که چگونه با فضيلت نباشد و بر حسب نياز از آن فايده برد"

ماکياولي ظاهرا نحوه حمله به عراق را هم تشريح کرده است:
"غاصبي که کشوري را متصرف ميشود ، ميبايد شتابان و با يک ضربه ، صدمه اي را که لازم است ، وارد نمايد ، تا ضروري نباشد که هر روز ضربات خود را تکرار کند- بلکه بتواند با انقطاع آنها فکر و ذهن مردمان را اطمينان بخشد و سپس دوستي ايشان را جلب کند . منفعت رساندن ميبايستي آهسته آهسته انجام گيرد تا لذت آن به نحو کاملتري نصيب طرف گردد
ترس از تنبيه تنها يکي از وسايلي است که حکمران بايستي در نظارت بر اتباع خود بکار برد.
لازم است شهريار دوستي خود را با ملت خود حفظ کند ، زيرا در وقت تيره روزي ياوري نخواهد داشت."

امآ دوست عزيزمان پژمان نکته را گفت که من سعي ميکنم با ذکر يک خاطره جوابش را بگويم - پيمان گفت "آيا حتم داري راهِ ديگري ( مقصود به جز تشکيل حزب و سازمان و... سياسي است)وجود ندارد؟ مثالِ بارز اين روشهاي ديگر NGO ها و ......"

در جريان زلزله بم با يک ان جي او بين المللي آشنا شدم . اين سازمان ميخواست کمک هايش را به بم برساند – سئوال اول : جراميخواست؟

نقل قول از کارمند "ان جي او" معتبر: چون يک شرکت معتبر تجاري اين آن جي او را حمايت ميکند و در واقع اين ان جي او را تشکيل داده و اگر بتواند مثلآ ايکس مقدار بعنوان کمک هزينه کند و معادل آن و يا درصدي از آن را صرف تبليغات کند ، ميتواند از معافيت هاي مالياتي بهره برداري کند که خيلي بيشتر از هزينه انجام شده است. ( ظا هرآ وجود همين قانون خوش بسيار بشر دوستانه است ولي نکته اينجاست که سيستم کاپيتاليستي براي بالانس کردن حوزه هاي مختلف سرمايه از ماليات استفاده ميکند – ماليات خلاف تعريف متداول آن براي جوابگويي هزينه هاي دولت نيست بلکه روشي است که سيستم سرمايه داري براي حل موقتي بحران هاي خود از آن بهره ميگيرد – بعضآ تا ماليات 50 درصد پيش ميرود و در واقع براي حل بحران ها تا آستانه سوسياليزم پيشروي ميکند- راه حل مذکور يعني هزينه کردن در خيريه و بخشش مالياتي نيز در واقع راه فراري است که سرمايه داري براي بعضي از شرکتها و افرادي که با افزايش مالياتها تا آستانه سوسياليزم آسيب ميبينند ، پيش بيني کرده است )
بهرصورت دردسرتان ندهم کمک هاي اين "ان جي او" بدست مردم بم نرسيد و سيستم اداري فاسد حاکم در ايران هر کدام سهمي را برداشت – جالب است که مسئول خارجي اين آن جي او هم خود ميدانست که اين کمک ها دارد ملا خور ميشود ، و وقتي اين موضوع را برخش کشيدم جواب جالبي داد که تا عمر دارم فراموش نميکنم ، او گفت : من يک کارمند در اين آن جي او هستم ، وظيفه من اينست که اثبات کنم اين کمک ها انجام شده ، اين که اين کمک ها بدست مردم بم نميرسد ربطي به من ندارد.
دوست خارجي مان برايش بسيار عجيب بود که براي رساندن اين کمک ها مجبور است رشوه بدهد ( البته اصولآ رشوه دادن برايش عجيب نبود) – احتمالآ علاوه بر اين کارمند خارجي ان جي او تمامي تشکيلات اداري ايران هم از معافيت مالياتي مذکور خبر داشتند (:

---------------------------------
---------------------------------

عکسهاي زلزله در هند:

http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/1141283.stm

http://www.time.com/time/photoessays/india/index.html

http://www.amurt.net/india/earthquake2001/images.html

http://www.punjabilok.com/india_disaster_rep/earth_quake/

2004-12-15T15:26:00.000+03:30

چهارشنبه 25 آذر 1383

کدام رفيق!؟

“بعلت رقابت بين سرمايه داران، پيشرفت تكنولوژي وافزايش روزافزون اردوي نيروي كار در جهت توليد انبوه با هزينه بسيار كمتر، سرمايه خصوصي در اختيار تعداد محدودي قرار ميگيرد. در نتيجه پيشرفت تكنولوژي چنان اليگارشي سرمايه خصوصي ايجاد ميشود كه قدرت فوق العاده آن حتي توسط دمكراتيك ترين جامعه هم قابل كنترل نيست. و اين يك حقيقت محض است، چونكه اعضاي نهادهاي قانونگذاري توسط احزاب سياسي انتخاب ميشوند، كه به نوبه خود عمدتا توسط سرمايه داران خصوصي حمايت مالي ميشوند و تحت تاثير قرار ميگيرند. اين امر باعث ميشود كه انتخاب كنندگان و انتخاب شوندگان از هم فاصله بگيرند. در نتيجه نمايندگان مردم در حقيقت از منافع اقشار محروم جامعه بطور مؤثر دفاع نميكنند. علاوه بر اين، در شرايط كنوني، مالكان ابزار توليد مستقيم و يا غير مستقيم منابع اصلي اطلاعات (مطبوعات، راديو، آموزش) را در كنترل دارند. بنا بر اين، براي يك شهروند بسيار مشكل و در حقيقت در بيشتر موارد كاملا غير ممكن ميشود كه از حقوق سياسي خود آگاهانه بهره بگيرد” .

اين تکه اي از يک مقاله بلند است که ظاهرآ توسط يک جوان احساساتي چپ که شناخت کاملي از دلمشغولي انسانهاي پيراموني خود ندارد، نوشته شده است . نام نويسنده فعلآ مسکوت ميماند تا به محتوي حرف او بپردازم.
نويسنده تمام جهان سرمايه داري را به جوابگويي در مورد اوليگارشي تمرکز سرمايه خصوصي فرا ميخواند . او تا بدان جا پيش ميرود که دموکراتيک ترين جوامع بشري را از کنترل فساد و اوليگارشي تمرکز سرمايه عاجز مي داند و سپس با تمسخري تمام عيار نهادهاي قانونگذاري را عروسک هاي کوکي سرمايه داراني مي نامد که که در شرايطي به اصطلاح دموکراتيک و به کمک قدرت احزاب سياسي که توسط سرمايه داران مورد حمايت قرار مي گيرند ، کنترل ميشوند. او در ادامه آزادي هاي اطلاع رساني را مورد حمله قرار مي دهد و از تآثير گذاري قدرت سرمايه بر منابع اصلي اطلاع رساني بشدت انتقاد مي کند.

در جايي ديگر ميگويد:

"در بحث جاري من ،كارگران ، را كساني مينامم كه در مالكيت ابزار توليد شريك نيستند ، هر چند كه اين تعريف با مفهوم مرسوم معادل نيست. مالك ابزار توليد در موقعيتي است كه ميتواند نيروي كار كارگر را بخرد. كارگر، با بكارگيري ابزار توليد، كالاهاي جديد توليد ميكند كه در مالكيت سرمايه دار قرار ميگيرد. نكته اصلي رابطه بين ارزش واقعي كالايي است كه كارگر توليد ميكند و ارزش واقعي مزدي كه دريافت ميكند. مزد دريافتي كارگر نه با ارزش واقعي كالايي كه توليد ميكند بلكه با حداقل نياز وي براي ادامه زندگي و ميزان نيروي كار در جستجوي كار تعيين ميشود. مهم اينست كه بدانيم كه حتي در تيوري هم مزد دريافتي كارگر با ارزش كالاي توليد شده تعيين نميشود."

دوست عزيز ما سپس با استناد به مفاهيم مارکسيستي "مالکيت ابزار توليد" و "ارزش واقعي کالاي توليد شده " بردگي مزدي را محکوم ميکند . او با تعيين مزد دريافتي بر اساس حداقل نياز ها براي ادامه زندگي، مشکلي اساسي دارد و آنرا يک بي عدالتي تمام عيار ارزيابي ميکند. او مفاهيم تثبيت شده و پذيرفته شده از طرف سردمداران جوامع بشري را به چالشي راديکال ميکشد و با اتکا به راديکاليزم چپ تمام مناسبات حاکم و پذيرفته شده را مردود ميشمارد.

و امآ ادامه دارد:

"توليد به هدف سوداندوزي انجام ميگيرد نه به هدف تامين نيازهاي جامعه. هيچ تضميني وجود ندارد كه همه كساني كه قادرند و مايلند كار كنند بتوانند شاغل شوند؛ تقريبا هميشه يك لشكر عظيم بيكار وجود دارد. كارگر هميشه در بيم از دست دادن شغل خود به سر ميبرد. از آنجاييكه كارگران بيكار و كارگران با دستمزد پايين نميتوانند يك بازار سودآوري را براي كالاهاي توليدي ايجاد كنند، توليد كالاهاي مصرفي محدود ميشود و پيامد آن فشار بيشتر بر دوش اقشار كم درآمد جامعه است. پيشرفت تكنولوژيكي غالبا به جاي آسانتر كردن شرايط كار براي همه، باعث بيكاري روزافزون ميشود. انگيزه سوداندوزي و رقابت بين سرمايه داران، عامل بي ثباتي در انباشت و كاربرد سرمايه ميباشد كه خود جامعه را به سوي ركود شديد سوق ميدهد. رقابت لجام گسيخته باعث به هدر رفتن نيروي كار، و فلج كردن آگاهي اجتماعي افراد كه قبلا به ان اشاره شد ميشود.فلج كردن آگاهي اجتماعي افراد را من مخرب ترين دستاورد سيستم سرمايه داري ميدانم. كليت سيستم آموزشي ما از اين سيماي زشت سرمايه داري رنج ميبرد. به دانش آموز نوعي اخلاق رقابتي اغراق آميز القا ميشود تا دانش اكتسابي خود را تنها براي موفقيت فردي خود در آينده مورد ستايش قرار دهد. "

در اينجا او دروغ هاي سرمايه داري را نشانه رفته است " او ميگويد توليد به منظور سود اندوري است و نه آنطور که سرمايه دار ها ادعا ميکنند بدليل تآمين نيازهاي جامعه" ، او ميگويد سرمايه داري و سرمايه دار که ادعاي بکار انداختن سرمايه اش براي تآمين نيازهاي جامعه و ايجاد کار را دارد ، دروغ ميگويند، چون هدف توليد سود آوري بيشتر است و لشکر بيکاران خود نشانگر دروغ ديگر سرمايه داري يعني ايجاد شغل است. او سياست عرضه و تقاضا را که سعي دارد توسط کنترل توليد و عرضه کالاهاي مصرفي سود آوري فعاليت توليدي را با اعمال فشار بيشتر بر اقشار کم در آمد جامعه ، متعادل کند ، موجب رکود و نازايي سيستم سرمايه داري ميداند و "رقابت" اين اصل پذيرفته شده بورژوازي را موجب به هدر رفتن استعدادهاي نيروي کار و دوري او از آگاهي ميداند . در ادامه با به چالش کشيدن سيستم رقابت در آموزش و پرورش اخلاق رقابتي متداول در سيستم هاي آموزشي را مخرب و زشت مينامد.

راستي يادم رفت بگويم اين رفيق جوان ما اسمش آلبرت انشتين است و در 70 سالگي اين مقاله را نوشته است(البته من از ترجمه ديگري با زبان ساده تر استفاده کرده ام).

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بازهم سنگسار

اعلاميه سازمان آزادي زن براي اعتراض به حکم سنگسار حاجيه اسماعيل وند که در شهر جلفا به سنگسار محکوم شده است جهت اعتراض به این آدرس ایمیل بزنید جهت اطلاعات بيشتر به اين آدرس مراجعه کنيد( البته سایت آينه فيلتر شده است )

عکسی ازيک سنگسار

شعری در مورد سنگسار

---------------------
بیا به حال بشر های های گریه کنیم٬

که با برادر خود هم نمی تواند زیست.

چنین خجسته وجودی،کجا تواند ماند؟

چنین گسسته عنانی،کجا تواند رفت؟

صدای غرش تیری دهد جواب مرا:

به کوه خواهد زد!

به غار خواهد رفت!
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!!!

بر گرفته از وبلاگ من به سکوت رسیده ام

2004-12-04T20:33:00.000+03:30

2004-11-30T20:13:00.000+03:30

از عموهايت
احمد شاملو
نه به خاطر آفتاب نه به خاطر حماسه
به خاطر سايه بام کوچکش
به خاطر ترانه اي
کوچکتر از دست هاي تو

نه به خاطر جنگل ها نه به خاطر دريا
به خاطر يک برگ
به خاطر يک قطره
روشن تر از چشم هاي تو

نه به خاطر ديوارها - به خاطر يک چپر
نه به خاطر همه انسان ها - به خاطر نوزاد دشمنش شايد
نه به خاطر دنيا - به خاطر خانه تو
به خاطر يقين کوچکت
که انسان دنيايي است

به خاطر آرزوي يک لحظه من که پيش تو باشم
به خاطر دست هاي کوچکت در دست هاي من
و لب هاي بزرگ من
بر گونه هاي تو
به خاطر پرستويي در باد، هنگامي که تو هلهله مي کني
به خاطر شبنمي بر برگ، هنگامي که تو خفته اي
به خاطر يک لبخند
هنگامي که مرا در کنار خود ببيني
به خاطر يک سرود
به خاطر يک قصه در سردترينِ شب ها تاريک ترين شب ها
به خاطر عروسک هاي تو، نه به خاطر انسان هاي بزرگ
به خاطر سنگفرشي که به تو مي رساند، نه به خاطر شاهراه هاي دوردست
به خاطر ناودان، هنگامي که مي بارد
به خاطر کندوها و زنبورهاي کوچک
به خاطر جار سپيد ابر در آسمان بزرگ آرام

به خاطر تو
به خاطر هر چيز کوچک هر چيز پاک بر خاک افتادند
به ياد آر
عموهايت را مي گويم
از مرتضا سخن مي گويم.

عرفاتي که من ميشناختم

2004-11-13T11:41:00.000+03:30

عرفاتي که من مي شناختم

اوايل انقلاب بود – فکر ميکنم فروردين 58–تلويزيون ياسر عرفات را نشان ميداد و من هم به کارهايش ميخنديدم- سادگي اش من را به خنده مي انداخت – از احساسات دو آتشه اش و از "ثوره ثوره حتي النصر" گفتنش .
مهماني از راه رسيد . تازه از کشور آرزوهاي طلايي برگشته بود تا به رسم رياکارانه آن دوران به وطنش خدمت کند . عرفات را که ديد گفت اين "تروريست کثافت" را چرا توي تلويزيون نشان ميدهند. بهت زده شدم ، با خودم ميگفتم عرفاتي که من بواسطه مصاحبه اوريانا فالاچي ميشناختم تروريست کثافت نبود. ظاهرآ بدل فالاچي هم نه نشسته بود خصوصآ چشم هايش که براحتي موضع گيري ميکنند و در مصاحبه خصومت مي ورزند ولي نه او و نه هيچ آدم آزاده اي عرفات را تروريست کثافت نام نداد. بحثمان شد ، گفتم او از وطنش دفاع ميکند. آنقدر دلباخته عرفات نبودم که رگ گردني بشوم و کار بالا بگيرد.بحث تندي شد و تمام شد. من دل به پزشک مبارز فلسطيني جرج حبش داشتم که البته تاريخ ثابت کرد که بايد دل به عرفات ميدادم و نه حبش – هرچند تاريخ به جرج حبش اين پزشک اطفال فلسطيني نيز تمام آنچيزهايي را که بايد مي آموخت ، آموخت.
مهمان آن روز ما در ايران ماند و پستش را گرفت و جزو بدنه جمهوري اسلامي شد. يادم است بار ديگر ديدمش - ده سال بعد – من را که ديد شروع کرد در مورد اينکه يک تروريست هميشه خائن است صحبت کردن و اينکه عرفات به مردمش خيانت کرده و بدنبال صلح با يهودي هاي پست فطرتي است که نا بجا از زير دست هيتلر جان بدر برده اند. مهمان آن روز ما، چند سالي بعد پورسانت هايش را از ايران خارج کرد و باز هم برگشت به سرزمين آرزوهاي طلايي.
سال پيش بود از دوستي فلسطيني در مورد عرفات پرسيدم - دوست فلسطيني جوان و پرشور – مي گفت يکبار در گرماگرم درگيري و دفاع ديدم عرفات کنارم است و دارد تير اندازي ميکند.

از مصاحبه اوريانا فالاچي با عرفات:
اگر نميخواهيد ، حتي سن خود را اظهار کنيد ، پس چرا خود را مورد توجه دنيا قرار مي دهيد و اجازه ميدهيد که در همه دنيا شما را بعنوان رهبر نهضت مقاومت فلسطين بشناسند؟
ولي من رهبر اين نهضت نيستم! نميخواهم باشم ! واقعآ اينطور است ، قسم ميخورم. بالاترين مقام من حداکثر عضويت در کميته مرکزي است. يکي از اعضاي بيشمار کميته و دقيقتر بگويم به من دستور داده اند که سخنگو باشم. يعني اعلام کننده تصميمات ديگران. اين مسئله که مرا رهبر مي دانند برايم بسيار مبهم است: نهضت مقاومت فلسطين رهبر ندارد. در عمل ما سعي داريم رهبري دست جمعي را اعمال کنيم،البته با مشکلاتي مواجه خواهيم شد، ولي سعي و اصرار ما اينست که اين اصل را رعايت کنيم و اين مسئوليت و اعتبار را فقط به يک فرد ندهيم و اين مفهومي نو است که ميتواند ارزش توده ها را حفظ کند و نقش برادراني که کشته ميشوند در نظر داشته باشد. من اگر بميرم، کنجکاوي شما ارضا خواهد شد و همه چيز را درباره من خواهيد دانست. ولي تا لحظه مرگ، خير.

2004-11-09T08:23:00.000+03:30

فوری

هر چه سريعتر براي آزادي وبلاگ نويس در بند اقدام کنيد و طو مار را امضا کنيد.

از دادن هرگونه اطلاعات شخصي در مورد وبلاگنويسان دربند در محيط اينترنت خودداري کنيد- مگر اينکه مطمئن باشيد انتشار اين

اطلاعات به وبلاگنويس کمک خواهد کرد.

اطلاعيه کانون وبلاگنویسان ایران

2004-11-05T13:50:00.000+03:30

زوربا و سارتر

زوربا يک از جالبترين شخصيت پردازي هايي که تاريخ رمان نويسي به خود ديده است – تکه اي از کتاب کازانتزاکيس را براي

خواندن دوستان انتخاب کردم که نميدانم چرا تا بدين حد من را به ياد اشعار پابلو نرودا شيليايي مي اندازد:

چه کساني نمينويسند
از کتاب زورباي يوناني نوشته نيکوس کازانتزاکيس- ترجمه محمد قاضي

زوربا گفت:" تو تمام حرفهايي را که کتابهايت به تو ميگويند مي بلعي. ولي بدان که آدم هايي که آن کتابها را مي نويسند چه فضل فروشان مضحکي هستند! آنها به راستي از زنان و مرداني که به دنبال زنان مي افتند چه مي دانند؟ هيچ!"

من به ريشخند گفتم " زوربا ،تو چرا خودت کتابي نمينويسي و همه اسرار عالم را براي ما شرح نمي دهي؟"

-چرا؟تنها به اين دليل که من با همه اسراري که تو ميگويي در گيرم و لذا وقت نوشتن آنها را ندارم . گاهي اوقات جنگ است،گاه زن،گاهي شراب و گاه نيز سنتور. بنابر اين کو فرصتي که اين قلم ياوه گو را بدست بگيرم؟ و همين است که قلم بدست ميرزا نويس ها افتاده است.آنهايي که در جريان اسرارند وقت نوشتن ندارند و آنها که وقتش را دارند در جريان اسرار نيستند . متوجهي؟

امآ جواب افاضات دوست داشتني زورباها را نويسنده و فيلسوف بزرگ ژان پل سارتر به تمامي درقسمت اول و دوم کتابش " در دفاع از روشنفکران" داده است. تکه اي ازاين کتاب را که وصف حال ماست، ولي چندان مرتبط با نوشته بالا نيست، برايتان قرار ميدهم . البته بي طبقه کردن روشنفکر که اساس انديشه سارتر را تشکيل ميدهد او رابه اين پاسخ گويي بي نظير واداشته است ولي تحليل زير شايد يکي از ناب ترين تحليل هاي روانشناسي اجتماعي در مورد روشنفکران باشد.

وظيفه روشنفکر؟
از کتاب در دفاع از روشنفکران نوشته ژان پل سارتر – ترجمه رضا سيد حسيني

مستقيم ترين دشمن روشنفکر کسي است که من او را روشنفکر قلابي مينامم- و "نيزان" سگ پاسبان ميناميد-و از جانب طبقه مسلط اغوا شده است تا به دلايلي که ادعاي جدي بودن دارد، يعني ظاهرآ محصول روش هاي دقيق عملي جلوه ميکند ، از ايدئو لوژي جزئي گرا دفاع ميکند.جنبه مشترکي که اينها با روشنفکران حقيقي دارند اين است که در واقع مانند آنها، کارشناسان دانش عملي هستند.تصور اين نکته بسيار ساده است که روشنفکر قلابي موجودي خودفروخته است، امآ براي اينکه طبق عادات معمول با اين مسئله زياد ساده لوحانه برخورد نکنيم،بهتر اين است آن بازاري را که از کارشناس دانش عملي يک روشنفکر قلابي ميسازد، بشناسيم.ميتوان گفت که عده اي از کارکنان مادون روبنا ها، احساس ميکنند که منافع آنها به منافع طبقه حاکم وابسته است – و اين درست است- و نمي خواهند جز اين چيز ديگري احساس کنند- و اين يعني حذف خلاف اين مطلب، که آن هم درست است.
به تعبير ديگر ، آنها نميخواهند بي خويشتني انسانهايي را که هستند و يا ميتوانند باشند بپذيرند، بلکه فقط قدرت صاحب منصبان را مي پذيرند (که خودشان هم هستند). پس چهره روشنفکر به خود ميگيرند و مثل او اعتراض به ايدئولوژي طبقه حاکم را آغاز ميکنند.امآ اين اعتراض نيز تقلبي است و به صورتي فراهم آمده است که به خودي خود تحليل ميرود و در نتيجه نشان ميدهد که ايدئولوژي حاکم در برابر هرگونه اعتراضي مقاوم است. به عبارت ديگر،روشنفکر قلابي ، مثل روشنفکر واقعي "نه" نمي گويد ، بلکه " نه، ولي...." را رواج ميدهد.يا "ميدانم ، امآ..." را.اين دلايل ، روشنفکر واقعي را به شدت آشفته مي کند، زيرا خود او- به عنوان صاحب منصب – ميخواهد که آنها را در اختيار بگيرد و بر ضد هيو لايي که هست- و به نفع کارشناس خالص – به کار ببرد.امآ به ضرورت مجبور است که آنها را انکار کند، دقيقآ از اين رو که از هم اکنون او هيولايي است که آنها نمي توانند متقاعدش کنند. پس او دلايل "اصلاح طلبان" را بشدت رد ميکند و با طرد آنها ، خود او پيوسته راديکال تر ميشود . عملآ راديکاليسم و اقدام روشنفکري يک مفهوم دارند و دلايل معتدل اصلاح طلبان است که روشنفکر را به ضرورت – به اين راه مي کشاند و به او نشان مي دهد(دو راه بيشتر ندارد) يا بايد حتي با اصول طبقه حاکم جنگيد يا با تظاهر به اعتراض ، به آن خدمت کرد.

*زير نويس

پويان عزيز کامنت جالبي گذاشت که من را به صرافت پاسخگويي انداخت :
شايد بهتر بود که من خلاصه اي از متن سخنراني روشنفکر کيست؟ سارتر را در ابتداي متن ميآوردم. در اين سخنراني سارتر در مورد اتهاماتي که به روشنفکران زده ميشود ، مانند محافظه کاري، آسيب رساني به مملکت ،جزميگري،ضد اخلاق بودن، فضول بودن ، تجاوز از صلاحيت ها و ... توضيح ميدهد. ميگويم "توضيح" چون مانند پويان معتقدم که سارتر، اين تضاد با روشنفکري را در جهت شناخت اين پديده استفاده ميکند، او دفاع نميکند. يعني از حرف زوربا براي شناخت بيشتر و بهتر خودش استفاده ميکند - پس اين تضادي دياليکتيکي در جهت شناخت است و امآ تضاد اين دو چيست؟ البته از ديد من.
درونمايه حرف زوربا"آگاهي درجريان پراکسيس اجتماعي" است و درونمايه حرف سارتر "احساس وظيفه" است. زوربا با لاقيدي اش خود را متعهد به وظيفه اي فراتر از پراکسيسي که در آن قرار دارد نمي بيندولي سارتز خود جوهره"احساس مسئوليت" است. هر چند وجود زوربا که تبلور آگاهي اجتماعي است نقطه آغازي براي انديشه سارتر است ولي سارتر را نه آگاهي بلکه شناخت موقعيت تراژيکي که انسان معاصر پس از کسب آگاهي در آن قرار ميگيرد ، به حرکت وامي دارد.
زوربا شروع انديشه سارتر است ولي سارتر که مارکس را مرشد خود مي داند، ميبايست از زوربا گذر کند تا بتواند فراتر از منافع طبقاتي اش که نا خواسته او را در چهارچوب يک تکنوکرات ساده به بند ميکشد ، حرکت کند و بعنوان يک روشنفکر که خود داعيه بي طبقه بودنش را دارد - در جهت تغيير جهان گام بردارد.
حتمآ ميگويي اگرقرار باشد که کسي جهان را تغيير دهد حتمآ اسمش زوربا است – خوب اين موهبتي است که زوربا دارد و سارتر در پي کسب آن است ولي سارتر موهبتي ديگر دارد که آن اسمش" ابزار لازم براي گسترش آگاهي" است.البته به قول نانا بواسطه جمله اي از هدايت نبايد با افکار زياد ور رفت-چون فکر وقتي با ارزش است که با زندگي مرتبط باشد ووقتي در ذهن متفکرکهنه ميشود، ارتباطش را با زندگي از دست ميدهد و از محتوي هم خالي ميشود.

2004-11-03T11:24:00.000+03:30

Viva Vazquez

باز هم يک پزشک در آمريکاي لاتين شگفتي آفريد – اين پزشک آرژنتيني ، نامش چه گوارا نيست ، او يک متخصص سرطان غدد، 64 ساله و نامزد ائتلاف چپ اروگوئه شامل 20 حزب چپگراي سوسياليست،کمونيست ،سوسيال دموکرات و همچنين پير چريکهاي توپاماروس دهه 60الي70 است.
تاباره واسکويس (واسکوئز) نامزد چپگراي اروگوئه با بدست آوردن اکثريت بالاي 50 درصد رآي دهندگان(90در صد از واجدين شرايط در انتخابات شرکت کردند) بدون نياز به دور دوم انتخابات در کشور 3.5 ميليون نفري اروگوئه که در اثر سياستهاي بازار آزاد آمريکايي از سال 1999 به اين طرف تعداد فقراي آن دو برابر شده است ، پيروز شد.
بدين ترتيب پس از برزيل ، آرژانتين ، شيلي و ونزوئلا کشور اروگوئه به اتحاد ضد سياستهاي اقتصادي در آمريکاي لاتين و بر عليه ايالات متحده آمريکا پیوست.(us –back free-market)

توضيح تغيير آدرس

2004-11-03T07:44:00.000+03:30

مقالات وبلاگ چه گوارا در پرشين بلاگ از تاريخ فروردين 1382 الي تاریخ آبان 1383 به صورت یک آرشيو چهار قسمتی با ذکر عنوان وتاریخ هر مقاله به اینجا منتقل شد.

مهر 83 الي آبان 83

2004-11-02T21:15:00.000+03:30

جمعه،8 آبان 1383
برگي از تاريخ نهضت دانشجويي ايران:

وزارت دفاع ملي

از: فرمانداري نظامي شهرستان تهران و حومه ، به : جناب آقاي نخست وزير
شماره : 14538 ، تاريخ : 17/9/32

گزارش وقايع روز دوشنبه 16/9/32 فرمانداري نظامي شهرستان تهران

1--در ساعت 10 اطلاع رسيد که عده اي از دانشجويان اخلال گر و افراطي دانشگاه دست به تظاهرات زده و
پس از اخطار سربازان و ابلاغ براي تفرقه آنان ، نسبت به مآموران انتظامي اهانت و براي گرفتن اسلحه سربازان مبادرت به حمله نمودند.سربازان هم براي دفاع از خود شروع به تير اندازي نموده که در نتيجه سه نفر از دانشجويان مورد اصابت گلوله وافع و بلافاصله به بيمارستان شماره 1 ارتش اعزام شدند. پس ازاين جريان اوضاع دانشگاه آرام و دانشجويان در کلاسهاي درس حاضر شدند. مضروبين پس از اعزام به بيمارستان به واسطه خونريزي دو نفر از آنان فوت نمود که پس از اقدامات قانوني جنازه آنان به بستگانشان تحويل و تحت نظر مآمورين انتظامي به خاک سپرده شدند.

2- در ساعت 12:30 مآمورين انتظامي جهت دستگيري هدايت الله اسلامي به برزن 2 مراجعه و پس از
جلب شخص نامبرده به منزل مشاراليه رفته و پس از بازرسي دقيق ، مدارک به دست آمده را با خود شخص
به فرمانداري نظامي آورده و به اداره اطلاعات شهرباني تحويل نمودند.

3- در ساعت 13 مآمورين انتظامي به چاپخانه راه آهن مراجعه و آقاي حجازي را دستگير و به فرمانداري
نظامي جلب نمودند.

4- در ساعت 13:40 مآمورين انتظامي منزل محمد تقي جوان را مورد بررسي قرار دادند.

5- تعداد زندانيان ماده 5 در روز 16/9/32
بازداشتي 29 نفر آزاد شد خ 90 نفر

6- تعداد زندانيان ماده 5 از روز 28/5/32 الي 16/9/32

{حاشيه بالا:} ملاحظه شد.
{مهر:} ورود به دفتر محرمانه نخست وزير
شماره 4/3539
تاريخ: 18/9/32

ثبت نام به عنوان موسس پن لاگ ادامه دارد. براي ثبت نام بايد به اينجا برويد.
شبح مفصل در اين مورد نوشته است:
به تماشا گه زلفت دل حافظ روزي شد که باز آيد و، جاويد گرفتار بماند.

يكشنبه، 3 آبان، 1383
سرمايه داري فرزند حرامزاده اش را سقط ميکند
در حاشيه مقاله دوست گرامي بامداد و مقاله نانا در مورد خصوصي سازی و حل شدن ايران در بازار جهاني و در حاشيه روز ملي صادرات:

من هم معتقذم که اين حکومت توان حل شدن در سيستم سرمايه داري جهاني را ندارد ولي نکته هايي را در تحليل هاي هردو بزرگوار و همچنين در کامنت پويان در وبلاگ بامداد ديدم که به آن ميپردازم:

سرمايه داري شعار اصلي اش را در قرن بيستم فرصت هاي برابر
(Equal Opportunity) عنوان نمود. شعاري که ايالات متحده آمريکا را "سرزمين آرزوهاي طلائي " لقب داد. آيا سيستم سرمايه داري واقعآ مبتني بر رقابت آزاد است و يا درونمايه اصلي سرمايه داري در قرن بيستم مبتني بر انحصار بوده است . انحصار فقط مفهومي داخلي نيست که با رانت دولتي مرتبط باشد – انحصار مفهومي جهاني نيز دارد. شايد ايالات متحده آمريکا با توجه به سهم سي درصد اش از اقتصاد جهاني توان اين را داشته باشد که انحصار داخلي اش را کنترل کند و انحصارات را به فرا مرز خود منتقل کند ، از نظر تئوري اين امکان وجود دارد ولي تا کنون ايالات متحده هم نتوانسته و ايجاد بنگاههای اقتصادي کوچک در ايالات متحده آمريکا تنها و تنها جزئي از کل سيستم انحصاري مسلط است و با آسيب ديدن يکي از اين انحصارات اين شرکتهاي سراميکي مانند برگ خزان متلاشي ميشود. دليل تشکيل بنگاههاي کوچک فقط کاهش بالاسري هاي سنگيني است که بنگاههاي بزرگ را زمين گير کرده است و ورشکستگي با تعريف مدرنش به مفهوم شکست يک سرمايه دار نيست. سرمايه داري مدرن ماهيتي غير رسوبي دارد و بنا به ماهيت غير رسوبي اش تز "کوچک زيباست" برايش مقبول است. نکته قابل تآمل اينست که تشکيل اين بنگاههاي کوچک نه توسط سرمايه داراني کوچک و کم سرمايه و دور از بازي انحصارات بلکه توسط سرمايه داران بزرگ انجام گرفته است – اينکه بازار داخلي ايالات متحده نيز مانند بازار داخلي در ايران- بازاري مبتني بر انحصار است نشانگر همين واقعيت عيني است – اينکه جنس چيني بازار هاي آمريکا را تصاحب کرده مهم نيست مهم اينست که جنس چيني توسط انحصارات تهيه و توزيع ميشود .
بدين ترتيب من نظر اصلي خودم را مطرح ميکنم :
فرصت هاي برابر(Equal Opportunity) که ميبايست طبق نطريه هاي ليبرالي ذاتي سرمايه داري باشد توسط انديشه هاي بورژوازي مدرن به حاشيه رانده شده است و فرصت هاي برابر بزرگترين دروغ قرن بيستم است. حضور جورج بوش در رآس هرم قدرت در آمريکا را بايد در راستاي حرکت بسمت انحصار بيشتر داخلي و خارجي ارزيابي کرد . مسلمآ دموکراتها به درونمايه اصلي سرمايه داري يعني آزادي رقابت حداقل در نگاه درون گراي خود به سرمايه داري آمريکا بيش از جمهوري خواهان پايبند ميباشند.
سئوال اصلي من اينست: آيا درونمايه اصلي سرمايه داري قرن بيستم انحصار بوده است و يا اعمال فرصت هاي برابر؟

پويان در کامنتش در وبلاگ بامداد ميگويد کاري که آقايان انجام ميدهند خصوصي سازي نيست و صرفا بهانه اي براي تلکه کردن بانک جهاني و اي ام اف است چون صنايعي که در آن خصوصي سازي انجام شده توسط مديريت هايي که از طرف حکومت منصوب شده اند، اداره ميشود. پويان عزيز اين سناريويي که ميگويي همان نسخه بانک جهاني براي گذار ايران از انحصار ملي و ورود به بازار جهاني است. بدين ترتيب بانک جهاني نه تنها رو دست نخورده است بلکه نسخه اي کاملآ عيني و مبتني برمناسبات اوليگارشي حاکم در ايران و همچنين مبتني بر سيستم انحصاري سرمايه داري جهاني براي کشور ايران پيچيده است. اين که سهم مهمي از اقتصاد ايران را مافيا و اوليگارشي کنترل ميکند امري کاملآ بديهي و شناخته شده و همچنين پذيرفته شده در مناسبات سرمايه داري جهاني است.

امآ بورژوازي در ايران توان گذار از انحصار ملي به انحصار جهاني را ندارد چون پرداخت هزينه هاي سر سام آور اتوماسيون که هم بروي کميت و هم بروي کيفيت محصولات تآثير گذار است، را نخواهد داشت. صنايع ايران بدليل استفاده از رانت هاي دولتي و انحصار بازار داخلي و بدليل آزمندي ضرورتي به انجام اتوماسيون کامل مطابق با نيازمندي هاي جهاني را نداشتند و اکنون براي انجام آن بسيار دير است. اين کار پروسه اي حداقل ده ساله است و
با ورود ايران به گات بخش مهمي از صنايع در ايران متلاشي خواهد شد و فقط بخش هايي از بورژوازي ايران که بدليل نوع اقليم محصولات کشاورزي خاصي را توليد ميکنند و يا صنايع دستي و برخي صنايع غذايي توان عبور از اين بحران اقتصادي را خواهند داشت. سرمايه داري مدرن فرزند حرامزاده اش را سقط ميکند.

جمعه، 1 آبان، 1383
در پياده رو کوچه يی بی انتها
در حاشیه مقاله دوست گرامی در وبلاگ همچون کوچه ای بی انتها

آزادي و عدالت يک گزاره دو شرطي است – بدون آزادي تلاشي براي عدالت بوقوع نمي پيوندد(به تعبير مارکسيستي اش که تا دولت وجود دارد مفهوم عدالت تحقق نيافته است) و بدون عدالت رمق و زماني براي آزدايخواهي باقي نمي ماند.اين نقد حال ماست .اما به اين رسيده اي که آزادي از راه عدالت بدست مي آيد- اگر آزادي ناشي از برقراري عدالت را به مفهوم رهايي کارگر از بردگي مزدي و رهايي سرمايه دار اززندان آزمندي به حساب آوريم تعبير درستي انجام داده اي ولي فراموش ميکني که اين رها شدن ها علاوه بر اينکه تغييري در ساختار اقتصادي و اجتماعي و مناسبات حاکم است –پرنسيپي اخلاقي است که در بستر "زمان – آزادي" تبديل به باوري بازگشت ناپذير ميگردد. مسلمآ عدالت رها شدن از بند هاست و هر رها شدني به مفهوم بسط آزادي است.
ولي آزادي فقط مفهومي اجتماعي نيست که از برخورد انسان با مناسبات حاکم انتزاع شود و با برقراري عدالت کسب گردد-آزادي مفهومي چند سويه دارد- اگر انسان را موجودي زنده فرض کنيم آزادي مفهومي اکولژيکي نيز دارد که از برخورد انسان با طبيعت انتزاع ميشود . يک گربه سان مانند شير آزاد است که شکار کند . او شکار ميکند و ميدرد تا زنده بماند. اگر" داروينيسم اجتماعي " مبتني بر تنازع بقا را بپذيري هم گامي در جهت آزادي به مفهوم اکولژيکي آن برداشته اي. در اينجاست که بستر "زمان- آزادي" بايد وجود داشته باشد تا انتخاب در جهت قبول اخلاقي سوسياليزم بعنوان پرنسيپي مدني(1) شکل خود را در جامعه بيابد و آزادي تنازع بقا که بدليل شکل گيري بيو لو ژيکي انسان بعنوان يک موجود زنده –ذاتي انسان شده است- به عقب رانده شود. به اين تعبير پذيرش سوسياليسم امري اخلاقي نيز هست و يک پذيرش اخلاقي در شرايطي آزاد کسب ميشود . محدوديت تنها حافظ اخلاق بعنوان يک تابو است ولي قبول يک پرنسيپ اخلاقي فقط در شرايطي آزاد امکان پذير است.

(1) منظورم از پرنسيپ مدني جابجايي ارزش هاي اجتماعي با ارزش هاي ذاتي- فردي است.

چهارشنبه، 29 مهر، 1383
داستان از اینجا شروع شد که بابا عرفان شدیدآ از هخا پشتیبانی نمود:

بعله آقايان ، بععله .. درباره هخا پيروز و چندین مقاله دیگر که بابا عرفان عزیز نوشت که من سه تا آنرا پیدا کردم:
http://www.baba.eparizi.com/biderang/002000.html
http://www.baba.eparizi.com/biderang/002002.html
http://www.baba.eparizi.com/biderang/002003.html

و پس از آنکه از آمدن هخا نا امید شد یکی از وبلاگنویسان بنام ابطحی را کاندید رئیس جمهوری نمود:
http://www.baba.eparizi.com/archives/002017.html

اول در یک کامنت طنز نوشتم :
جناب ابطحي لطفا بيا !!!! اين اصلاح طلب ها مردند از بي صاحبي
حالا که که هخا نیامد - ابطحی بجاش بیامد

بعدش که دیدم با توجه به مقاله های پیاپی موضوع جدی است و نه شوخی:
http://www.baba.eparizi.com/biderang/002019.html
من هم این کامنت را در وبلاگ بابا عرفان عزیز نوشتم :
من نميخواهم مثل خودم استدلال كنم چون از ترس اينكه شادي شاعرانه ات سلب نشود گوش نمي دهي--- پس مثل خودت استدلال ميكنم : به يك دليل ساده چون رييس جمهور در ايران يك مقام تشريفاتي است - يعني با توجه به ساختار حكومتي در ايران ميتواند فقط يك اسم باشد براي سرپوش بر جنايت حاكم . از اين جهت اگر شما رآي دهيد - از نظر من- شريك جرم اين جنايت و جزئي از اوليگارشي حاكم هستيد -چون ميدانيد كه رئيس جمهور فقط سرپوش است و رآي ميدهيد ولي من باز هم از ديد شما به مسئله نگاه ميكنم : با توجه به اينكه رئيس جمهور در ايران خصوصآ اصلاح طلبش مقامي صرفآ تشريفاتي است پس رآي شما جنبه سنبليك دارد و از نظر سياسي بي ارزش است(چون مسلمآ يك سالوادور آلنده نميتواند از فيلتر ها عبور كند)

بابا عرفان عزیز نیز حرفهای من را شایسته نقد دانست و جوابیه ای بلند و بالا نوشت:
اليگارشي هار است ، خودمان را واکسينه کنيم
http://www.baba.eparizi.com/archives/002023.html

اینهم پاسخ من:
اين مريض رو به موت است واکسيناسيون راه چاره نيست

اينکه رئيس جمهور در ايران، در روي کاغذهاي شما مقامي تشريفاتي نيست دليل نمي شود در پراتيک پديده جمهوري اسلامي نيز مقامي تشريفاتي نباشد. در روي کاغذ اتحاد شوروي هم ميبايست به آرمانشهري قابل قبول شباهت داشته باشد.من نميدانم مغز شما جوانتر ها را با چه صابوني شستشو داده اند(گلنار و يا لوکس) ولي از منظري سياسي، سناريوي که براي بني صدر اجرا شد هيچ تفاوتي با سناريوي که براي خاتمي اجرا شد ، ندارد- تفاوت فقط در شرايط جامعه و در منش و روش افراد بود که يکي شد خاتمي و يکي بني صدر.

من همواره خاتمي را از منظر استيفاء حقوقش بعنوان رئيس جمهور تبرئه کرده ام ،چون خاتمي بنا به شخصيت اش انساني آرام است که در حيطه شرايط موجود حقوق سياسي اش را استيفاء کرده و انتقاد اصلاح طلبان از او را به هيچ وجه موجه نميدانم. از نظر من خاتمي اگر ميخواست که حقوق سياسي اش را داشته باشد ،مقطع 18 تير تبديل به 30 خرداد ميشد و در مقاطع بعدي با توجه به جوء جامعه - بخش محافظه کار حکومت، خاتمي را سربه نيست مي نمود (ممکن بود که اين سر به نيست کردن فيزيکي نباشد- امکانش هست) و خاتمي نه آدم 30 خرداد هاست و نه آدمي که از جانش (ويا شايد از مقامش) مايه بگذارد و اين در چهارچوب حريم هاي انساني چندان قابل انتقاد نيست.من نميتوانم بگويم :اي خاتمي تو چرا انقلابي نيستي؟ تو چرا در مغز خودت چرتکه انداختي و انقلابي عمل ننمودي چون اين انتخاب وابسته به شرايط جامعه و خصوصآ ناخود آگاه طبقاتي هر فرد است.

مسلمآ عبور خاتمي از فيلتر هاي انتخاباتي بهمين دليل بوده است-چون در شرايطي مانند 18 تير مشابه بني صدر عمل نمي نمود و اين جاي گله گذاري از خاتمي ندارد -جاي بزير سئوال بردن پديده جمهوري اسلامي و مکانيزم هاي قدرت سياسي در اوليگارشي حاکم را دارد. اينکه جوانهاي اين نکته بديهي را نمي فهمند برميگردد به ازدواج هاي فاميلي و پائين آمدن آي-کيو متوسط در بين اقشار مذهبي جامعه ايراني و از آن مهمتر نشانگر ضرورت هاي راديکالي است که جامعه ما به آن نياز دارد .

از نظر من بي عرضه دانستن خاتمي سرپوش کاملي بر ناتواني اين سيستمي است که شما ميخواهيد بعنوان يک دموکراسي به خورد مردم دهيد (و از آن مهمتر در ذهن جهانيان ذهنيت دموکراتيک بودن ايران را بوجود آوريد) . غير دموکراتيک بودن سيستم حاکم يعني عبور اين سيستم از مرزهاي مشخصي که "رآي مردم" براي آن مشخص کرده است بارها در تاريخ جمهوري اسلامي تجربه شده است و اکنون شما به قول حجاريان مشروطه خواه شده ايد و به قول سروش شعار دموکراسي مي نيمال ميدهيد،چون جسارت گفتن اينکه سيستم حاکم تناسبي با تعاريف مشخص دموکراسي برقرار نمي کند را نداريد.(هرچند ضرورت اوليه دموکراتيک دانستن يک جامعه آزادي هاي سياسي است که شما زيرکانه با حذف آزادي هاي سياسي از بستر جامعه فقط ميخواهيد با اتکا به راي که در شرايط غير آزاد کسب نموده ايد آنرا دموکراتيک بناميد -دموکراسي در شرايطي که آزادي وجود ندارد فقط تعويض باندهاي مختلف اوليگارشي است)

نوشته اي که لگد خورده اوليگارشي حاکم هستي و پرسيده اي که آيا من هم لگدي نوش جان کرده ام؟
اين مشکل تمام کساني است که سعي ميکنند در پوزوسيون(در کنار قدرت) قرار بگيرند. در نزديکي اوليگارشي و قدرت که قرار بگيري مسلمآ لگدي هم نوش جان ميکني- من اگر لگدي نوش جان کرده ام بواسطه اپوزوسيون بودن ام است و اگر هم نکرده ام بواسطه دوري ام از صاحبان قدرت است- اين جمله آخري را ميخواهم به بابا عرفان بعنوان يک طيف سياسي بگويم و نه به بابا عرفان عزيز بعنوان دوستي که نگاهداشتن حريمش وظيفه است و جمله اينست:"اگر مافيا را نوعي اوليگارشي بدانيم- گاهي خانواده هاي مختلف با هم درگير ميشوند و اين درگيري به مفهوم اولويت يک خانواده بر خانواده ديگر نيست"

از متمدن بودن خودت داد سخن دادي و براي من داروي تمدن تجويز نمودي و گفته اي به زندگي انسان معتقدي ولي برايم جالب است که چرا آنقدر پراگماتيست شده اي که در مانيفست خودت براي خائن حکم اعدام صادر ميکني؟
دوست عزيز من مانند تو آنقدر ها متمدن نيستم که کت و شلوار گاواردين انگليسي بپوشم و کراوات فرانسوي بزنم ولي ميدانم که خيانت جزايش اعدام نيست.خيانت انتزاعي اجتماعي است که بواسطه انتزاعي بودنش من در مورد افرادي که به جاي گوش دادن به وجدان فردي خود به دنبال سياست بازي مي روند منصوب ميکنم. مسلم است که يک خائن ابتدا به وجدان فردي خود خيانت ميکند.در مانيفست من اعدام ، خلخالي و خشونت دولتي وجود ندارد و نه تنها اعدام به مفهوم فيزيکي آن حذف ميشود بلکه اعدام به مفهوم سياسي آن يعني حذف ساير گرايشات از بستر جامعه نيز منتفي است- روشي که اصلاح طلب ها همواره آنرا بکار گرفته اند.

در قسمت اول مقاله خاتمي را بعنوان يک فرد تبرئه کردم ولي نظراتم را در مورد ماهيت جمهوري اسلامي گفتم در اينجا ميخواهم رفرميست ها را هم تبرئه کنم چون اگر تاريخ انقلابات را بخواني ميبيني که همواره جنبشي رفرميستي بوجود آمده تا در مقابل هزينه هاي انقلاب بياستد و معمولآ هم موفق نشده است. من حرفم را با يک از ناب ترين انديشه هاي ولاديمير ايليچ لنين پايان ميدهم:

کارگراني که تئوري مارکس را جذب کرده اند - يعني اجتناب ناپذيري بردگي مزدي را تاهنگامي که سرمايه داري مسلط است، دريافته اند - با هيچ گونه اصلاحات بورژوازي تحميق نميشوند. کارگران با درک اين که هرجا سرمايه داري وجود دارد، اصلاحات نه مي تواند ديرپا باشد و نه دور برد ، براي شرايط بهتر مي رزمند و ازاصلاحات براي تشديد مبارزه با بردگي مزدي استفاده ميکنند.

مارکسيسم و رفرميسم- ولاديمير ايليچ لنين- 12 سپتامبر1913

يكشنبه، 26 مهر، 1383
يادداشت سياسی!
دوستي ميگويد:
من به شدت نگران طرح اروپا براي توقف چرخه سوخت رساني هستم , چراكه به نظر من ملاهاي حكومتي ممكن است از اين فرصت جهت امتيازگيري از اروپا و آمريكا استفاده كنند و بقاي حكومت خود را تضمين كنند!فكر ميكنم آنها حاضر باشند در ازاي توقف غني سازي, تضميني از آنها دريافت كنند براي عدم تلاش قدرتهاي غربي جهت سرنگوني نظام اسلامي خود و نيز مهر سكوت در برابر جنايات آنان در داخل كشور عليه آزاديخواهان و نقض حقوق بشر...
اما نظر من:
البته نگراني دوستان منطقي است اين تفكر كه هر كشوري ميبايست مانند يك كمپاني اداره شود در اروپا و در هر دو مطرح ايالات متحده -حزب دموكرات و جمهوريخواه- بسرعت دارد رشد ميكند-نئو ليبرالها ميگويند "فقط برخي از كشورها كه اقتصاد ساخت يافته سرمايه داري دارند بايد مثل كمپاني اداره شود " ولي يك جريان ديگر ليبرالي ميگويد "تمام كشورها ميبايست مثل كمپاني اداره شود" - توضيحشان هم اينست كه "با تاريخ نميتوان و نبايد مقابله نمود". اين نظر بسيار مورد توجه قرار گرفته است(بد بخت جهان سوم)بهرصورت نظريه ايست كه از مديريت به سياست منتقل شده واساس تفكر نئو كلونياليستی درانگلستان قرن 18 بوده است .امآ نگراني اصلي من از بمب اتم نيست كه جناح محافظه كار جمهوري اسلامي بدنبال آنست و ميخواهد با استفاده از جان ايرانيان سپري تدافعي بسازد - استراتژي مبتني بر معذوريت اخلاقي طرف مقابل در سياست امري شكست خورده است و جمهوري اسلامي اين را بخوبي ميداند - نگراني اصلي من استراتژي اصلاح طلبان است - استراتژي " گفتگوي تمدنها" . در واقع تمايل اصلاح طلبان به انرژي اتمي را بايد در چهارچوب و در راستاي استراتژي "گفتگوي تمدن ها" جستجو كرد. شما بايد موضوعي براي مطرح شدن ايران و ايجاد باب مذاكزه مستقيم و برابر با غرب داشته باشيد تا گفتگويي ايجاد شود- انرژي اتمي براي اصلاح طلبان ايران هياهويي براي ايجاد اين گفتگو است . گفتگويي كه موجب ميشود اقتصاد ايران بيش از پيش در اقتصاد سرمايه داري حل شود و ايران در مناسبات پذيرفته شده و "قابل مشاهده" (تآكيد مي كنم قابل مشاهده از طرف ايرانيان و ساير جهان) سرمايه داري
جهانی تثبيت شود.

براساس اين استراتژي انرژي هسته اي و حتي غني سازی اورانيوم ايجاد موضوعي براي مذاكره است.

اما نگراني اصلی تر من خيلي ساده است : كشوري كه نميتواند يك سد و يا يك نيروگاه ساده را بخوبي راهبري كند چگونه ميتواند يك نيروگاه هسته اي را راهبري كند؟ - در نيروگاه هسته اي اولين اشتباه آخرين اشتباه است - كوچكترين اشتباهي در لوله ها موجب فاجعه اي مانند چرنويل خواهد شد و يا از آن مهمتر موجب سندروم چيني ميشود كه بخش وسيعي از آبهاي كره زمين را آلوده ميكند.
پيشنهاد ميكنم دوستان فيلم چينيز سندروم با بازي جين فوندا را ببينند . در اين فيلم يك پيمانكار در تهيه عكس از مقاطع جوش سند سازي ميكند و نيروگاه تا مرز سندروم چيني در هنگام راه اندازي پيش ميرود چون يكي از گيج ها كار نمي كرده است.
اين نگراني است كه از اين به بعد به نگراني هاي ما ايرانيان افزوده شده و ارتباطي به نوع حكومت ندارد ( مگر اينكه حكومت بعدي درب انرژي اتمي را تخته كند) بهرصورت جداي از مسايل تكنيكي و از منظري سياسي من به حرف چامسكي استناد ميكنم كه ميگويد : بكار گيري انرژي اتمي در جهان سوم ابزار بسيار خوبي براي تحت فشار قرار دادن كشورهاي جهان سوم و باج گيري از طرف قدرتهاي جهاني از كشورهاي جهان سوم است . از نظر من انرژي اتمي يكي از بزرگترين خيانتهايي رژيم جمهوري اسلامي است كه در امتداد خيانتهاي رژيم شاه قرار دارد. ( اكثر قرار داد ها از طرف شاه با زيمنس بسته شده بود كه اكنون نيز بخش قابل توجهي از تكنولژي از زيمنس تآمين ميشود - هرچند كه قراردادهاي اصلي با طرفهاي روسي و چيني باشد ولي قسمت هاي پرسود آن شامل اينسترومنت ها از زيمنس تآمين ميشود.)

چهارشنبه، 22 مهر، 1383

گشت و گذاري در اينترنت در مورد مبارزه براي لغو اعدام- قسمت اول
21 نوامبر 1786 ميلادي
براي اولين بار در جهان ، مراسم اعدام در يك سرزمين ملغي شد و به اين ترتيب نهضت لغو مجازات " اعدام "آغاز شد.كشوري كه در اين روز مجازات اعدام را از قاموس دادگستري خود حذف كرد ،حكومت خودمختار" توسكانا "در ايتاليا بود كه امروزه جزو ايالات ايتاليا محسوب ميشود . بعضي ممالک پس از مدتي لغواعدام،دوباره مثل انگليس اعدام رادرباره جنايتكاران اصلاح ناپذيرتكراركرده اند.

13 ژوئن 2004 ميلادي
لغو اعدام در شيكاگو
طى ۲۲ سال معلوم شد سيزده نفر از محكومان به اعدام بى گناه بوده اند.تصميم حيرت انگيز فرماندار ايالت «ايلينوآ» (آمريكا) همه آمريكا را حيرتزده كرد. «جرج رايان» اعلام كرد طى ۲۲ سال اخير سيزده نفر محكوم به اعدام بى گناه بودند. (دوم فوريه ۲۰۰۰) آنها سالها در «راهروى» مرگ در انتظار اعدام بودند ولى بعداً معلوم گرديد كه بى گناه اند.در سال ۱۹۷۶ ديوانعالى كشور آمريكا مجازات اعدام را در آن كشور برقرار كرد ولى بسيارى از ايالات آمريكا آن را اجرا نكردند.ايالت «ايلينوآ» (شيكاگو مركز آن) از جمله ايالاتى بود كه مجازات اعدام را برقرار كرد ولى تعداد جنايات نسبت به قبل كاهش نيافت . "جرج رايان" اعلام كرد كه من نمى توانم كسى را اعدام كنم كه بعداً معلوم شود بى گناه است. او افزود طى ۲۲ سال اخير سيزده نفر كه در همه دادگاه ها محكوم به اعدام شده بودند پس از تحقيقات بيشتر معلوم گرديد بى گناه بوده اند.متهمانى كه ثروتمند هستند و مى توانند وكلاى زبر دست بگيرند تبرئه و فقرا هميشه محكوم شده اند.

6 اکتبر2004 ميلادي
لغو مجازات اعدام در ارمنستان و همزمان با گسترش اين امر درکشورهاي جهان، از ديد يک فعال حقوق بشر
علي سجادي (راديوفردا): دولت ارمنستان روز دوشنبه رسماً مجازات اعدام را لغو کرد. وارتان اوسکانيان، وزير امور خارجه ارمنستان، در نامه اي به شوراي اروپا تاييد کرد که با پذيرش کنوانسيون هاي حقوق بشر اروپا مجازات اعدام در زمان صلح در اين کشور لغو شده است. تاکنون 42 کشور عضو اين شورا مجازات اعدام را لغو کرده اند. نيکلاي دودائو وزير امور خارجه مولداوي و رئيس کميته وزراي شوراي اروپا گفت با لغو مجازات اعدام در ارمنستان گامي ديگر به هدف اساسي محو مجازات اعدام براي هميشه از اروپا نزديک شديم. ارمنستان از زمان پيوستن به شوراي اروپا در ژانويه سال 2001 لغو مجازات اعدام را مد نظر قرار داده بود.
دکتر حسين باقرزاده، فعال حقوق بشر در بريتانيا، در گفتگويي با ليلي صدر از راديوفردا، در مورد کشورهايي که تا کنون مجازات اعدام را لغو کرده اند، مي گويد:
حسين باقرزاده (فعال حقوق بشر در بريتانيا) در سطح جهاني، از حدود 190 کشور ، 112 کشور به طور مشخص اعدام را لغو کردند يا اينکه به طور رسمي در قوانين شان لغو کردند يا ملا اعدام را لغو کردند. کشورهاي اروپايي غالبا اين را لغو کردند.
کشورهايي مانند همين ارمنستان و اينها بود که اينها هم دارند لغومي کنند. بلغارستان لغو کرده و کشور روسيه البته لغو کرده، ولي به طور رسمي اين مساله هنوز تاييد نشده. در آفريقا مثلا، کشورهايي مانند آنگولا، ساحل عاج، موريس، موزامبيک و آفريقاي جنوبي لغو کردند. در اروپا هم که اشاره کردم، کشورهاي حاشيه اروپا مثل بلغارستان و قبرس و گرجستان و لهستان، اخيرا لغو کردند.
در صربيا و مونته نگرو هم که لغو شده و در اوکراين هم لغو شده. در کشورهاي آسيايي هم مثلا هنگ کنگ و نپال و امثالهم لغو کردند. بنابراين ما در تمام قاره هاي مختلف اروپا و آمريکا و آسيا و آفريقا، مي بينيم که به طور مشخص، اکثر کشورهاي پيشرفته جهان، اعدام را لغو کردند و از کشورهاي جهان سوم هم تقريبا بخش عظيمي به لغو اعدام پيوستند، حتي کشورهايي که به لحاظ سياسي يا اقتصادي، جزو کشورهاي خيلي ضعيف و فقير به حساب مي آيند، اعدام را لغو کردند و دارند به اين جريان مي پيوندند.
ليلي صدر (راديوفردا): در منطقه خاورميانه رسما تا حالا چه کشورهايي اعدام را لغو کردند؟
حسين باقرزاده: در منطقه خاورميانه، تا به حال کشورهايي که رسما مجازات اعدام را لغو کردند عبارتند از آذربايجان، ترکمنستان، گرجستان و اخيرا هم مي دانيد پس از سقوط صدام حسين، مقامات حاکم اعلام کردند که در عراق هم اين کار را لغو خواهند کرد. اين کشورها هستند که رسما اعلام کردند. ترکيه به طرف لغو اعدام دارد مي رود. بنابراين از مجموع کشورهاي خاورميانه اطراف ايران، حداقل چهار يا پنج کشور هستند که اعدام را لغو کردند.
ل.ص.: لغو مجازات اعدام در ارمنستان، چه تاثيري در منطقه مي تواند داشته باشد و آيا اين امر ممکن است باعث شود کشورهايي مثل ايران هم اين کار را انجام دهند؟
حسين باقرزاده: بله، گرايش به طرف لغو اعدام در سطح جهان، همه جا ادامه دارد. در خاورميانه، کشورهاي منطقه هم شروع شده و دارد دنبال مي شود و مسلم هر کشوري که به اين جريان بپيوندد، کشورهايي را که هنوز اعدام را اعمال مي کنند در انزوا قرار مي دهد و اين خود از نظر افکار عمومي تاثير خواهد گذاشت که کم کم آن کشورها هم به دلايل لغو اعدام پي ببرند و کم کم به اين نهضت بپيوندند. بنابراين من فکر مي کنم که اقدام ارمنستان، قدم مثبتي است و مي تواند در حرکت کشورهاي ديگر منطقه خاورميانه به طرف لغو اعدام، اثر مثبتي داشته باشد.
ليلي صدر، مصاحبه با حسين باقرزاده

چهارشنبه، 22 مهر، 1383
گشت و گذاري در اينترنت در مورد مبارزه براي لغو اعدام- قسمت دوم

اکتبر2004 ميلادي6

دومين كنگره جهاني مخالفت با اعدام مونتريال ــ 2004
خسرو شميراني ــ مونتريال 6 اكتبر: سالن Theatre Maisonneuve از امروز به مدت چهار روز محل نمايشي دگرگونه است: وجدان بيدار بشري بر روي صحنه رفته است. روز چهارشنبه دقايقي پس از ساعت 9 صبح آقاي Michael Taube رئيس ECPM وAhmad Othmani رئيس سازمان بين المللي اصلاحات جزايي PRI) طي خوش آمدگويي به نمايندگاني كه از سرتاسر جهان به مونتريال آمده اند، دومين كنگره جهاني خالفت با اعدام، "مونتريال 2004" را گشودند. سخنگويان و اعضاي كميته ي افتخاري كنگره Bianca Jagger بيست و سه سال در صف مقدم اين امر به عنوان "سفير حسن نيت" در مبارزه با اعدام و فيليپ موريس محقق و آخرين شهروند فرانسوي محكوم به اعدام در جملاتي كوتاه به اهميت و نقش مبارزه براي لغو اعدام در ارتقاء حقوق بشر اشاره كردند. «مونتريال 2004» با حمايت اتحاديه اروپا، كميسارياي عالي حقوق بشر سازمان ملل، پاپ ژان پل دوم، كشورهاي بلژيك، آلمان، ايتاليا، اتريش، سوئيس ، فرانسه ، كانادا و ايالت كبك برپا شده است . نمايندگان سازمانها و كشورهاي نامبرده پيامهايي خطاب به كنگره ايراد كردند. از جمله فرستادگان پاپ ژان پل دوم و ژاك شيراك رئيس جمهوري فرانسه پيامهاي اين دو شخصيت را خطاب به كنگر ه قرائت كردند. Irene Khan دبيرکل سازمان عفو بين الملل يكي از اولين سخنرانان كنگره بود. او گزارش كوتاهي از چگونگي برخورد با موضوع اعدام در مناطق و كشورهاي مختلف جهان ارائه داد . او از جمله گفت : از 2756 مورد اعدام كه در سال گذشته در جهان انجام شده است 84 درصد آن در چين، ايران، آمريكا و ويتنام بوده است. وي همچنين به پيشرفت در جهت كاهش استفاده از اين مجازات و يا لغو كامل آن در اروپا و آمريكاي جنوبي اشاره كرد. Roberto Melendes - Colon كه در دهه هشتاد در امريكا محكوم به مرگ شده بود اما در سال 2000 مدت كوتاهي قبل از اجراي حكم ، بيگناهي او اثبات شده بود يكي ديگر از سخنگويان روز اول كنگره بود.او گفت كه چگونه به ناروا در فلوريداي امريكا متهم به قتل و محكوم به مرگ شد در حالي كه كلمه اي انگليسي نميدانست. حكم اعدام او د سه مرحله پياپي تاييد شده بود و تنها در فاصله كوتاهي قبل از جاري شدن حكم با اعترافات قاتل واقعي از مرگ «قانوني» رهايي يافت .وي حكايت كرد كه چگونه در سلول مرگ به يادگيري زبان انگليسي نشست و اكنون داستان خود را در هر جا كه بتواند نقل خواهد كرد چرا كه قانون اعدام را شايسته جامعه انساني نميداند.
در چهار روز كنگره به خطا محكوم شدگان ديگري نيز در جايگاه شاهد قرار خواهند گرفت. آنها بر صحنه كنگره مونتريال به غيرانساني بودن اين حكم شهادت خواهند داد . در عين حال محققان و حقوق دانان عادلانه بودن اين حكم را به زير پرسش ميكشند، جامعه شناسان و سياستمداران بي اثر بودن آن را در مبارزه با جنايت مورد بحث قرار خواهند داد. و حقوق بشري ها بر جنبه ضد انساني اين «قانون» پاي خواهند فشرد.

10اکتبر 2004
کانون زندانيان سياسي ايران (در تبعيد) در بيانيه خود به مناسبت روز جهاني مبارزه براي لغو اعدام صراحتآ ميگويد: کانون زندانيان سياسي ايران (در تبعيد) مجازات اعدام را عمل جنايتکارانه، شنيع، ضدبشري و قتل عمد مي داند که حق حيات و زيست بشر را نقض مي کند. به همين منظور نيز با مجازات اعدام به هر بهانه اي و تحت هر عنواني مخالف است و براي لغو آن مبارزه مي کند.

منصور حکمت در مصاحبه با خاوران ميگويد:
خاوران: با لغو مجازات اعدام، جنايتکاران قاتل چگونه بايد کيفر ببينند؟ منصور حکمت: سوال جالبى است. با لغو مجازات اعدام همان اول جلوى يک قاتل عمده، يعنى دولت، که هيچوقت هم بخاطر قتل نفس کيفر نديده است گرفته ميشود. سوال شما اين تصور را بوجود مياورد که گويا مجازات اعدام را براى کيفر دادن قاتلين ابداع کرده اند. يا گويا اين مجازاتى است که قانونگذاران پس از غور و تفحص با جرم قتل متناسب يافته اند. اما مجازات اعدام ربطى به مساله قتل در جامعه ندارد. تاريخ خودش را دارد . حقوق و قدرت دولتهاى امروز در برابر اهالى، امتداد حقوق و قدرت دولتهاى ديروز است. وقتى آغا محمد خان قاجار تمام اهالى يک شهر را کور ميکند و ميکشد، مشغول کيفر دادن کسى بخاطر جرمى نيست. وقتى اسب دزد را در آمريکا دار ميکشند و يا سرباز فرارى را اعدام ميکنند، مشغول کيفر دادن کسى به معنى قضايى کلمه نيستند. بلکه صاف و ساده دارند مردم را سرجايشان مينشانند، دارند مردم را به تمکين به مقررات و دستورات وادار ميکنند. دارند ارعاب ميکنند. دارند حکومت ميکنند.در همين جهان امروز اعدام فقط کيفر قتل نيست، کيفر سکس غير مجاز، کيفر احتکار، کيفر اعتقاد به مرام اشتراکى، کيفر تشکيل احزاب مخالف، کيفر طنز کردن خدا و پيغمبر و امام، کيفر همجنس گرايى و غيره هم هست. کشتن اهالى، از ابتداى جامعه داراى حاکميت، يک رکن به تسليم کشيدن مردم بوده و هنوز هم هست. تاريخچه مجازات اعدام نه در مباحثات حقوق قضايى درباره جنايت و مکافات، بلکه در تاريخ حاکميت طبقاتى و دولت است. امروز هم دولت ها شهروندانشان را ميکشند. بايد جلوى اين را گرفت. ميپرسيد اگر مجازات اعدام نباشد بايد با قاتلين چه کرد. کشتن قاتل تکرار قتل است. ما ميگوئيم اين يک کار را بهيچوجه نميشود کرد. اينکه چه کار ديگرى ميشود کرد بستگى به فلسفه قضايى جامعه دارد. در همين سيستم موجود ميتوان قاتل را حبس کرد. در يک جامعه ايده آل شايد بشود مردم را از تکرار جرم توسط او مصون کرد، تلاش کرد قبح کارش را به او فهماند، بدون آنکه حتى لازم باشد آزادى اش را هم از او سلب کنند. در يک جامعه ايده آل شايد بشود کارى کرد که قتل عمد رخ ندهد.
خاوران: آيا با لغو مجازات اعدام، درجه ى جنايت در جامعه بالا نخواهد رفت؟ منصور حکمت: خير. برعکس. همانطور که گفتم همان اول کار جلوى يک ليست بالابلند قتل هاى دولتى گرفته ميشود. دادگسترى و دولت آمريکا پرکارترين قاتل حرفه اى آن کشور است. لغو مجازات اعدام مانند اينست که ١٥٠ قاتل سريال يکجا دستگير شده باشند! ثانيا، جامعه اى که کشتن انسانها را مطابق قانون مجاز کرده باشد هرگز نميتواند جلوى تکرار همين عمل در ميان اهالى را بگيرد. لغو حکم اعدام و اعلام ارزش جان آدمى، اولين گام در مبارزه با فرهنگ آدمکشى در جامعه است. آمارهاى رسمى هم به روشنى نشان ميدهد که در هلند و اسکانديناوى و انگلستان که مجازات اعدام ممنوع است، آمار قتل(به نسبت جمعيت) به مراتب کمتر از آمريکاست.
شهريار شادان از حزب ميهن مينويسد :
با درود به روح " فرانسوا ميتران " رئيس جمهور فقيد فرانسه که براي لغو اعدام در فرانسه گام هاي اساسي و بزرگ برداشت ... سپس در جائي ميگويد: در کشوري چون هند با جمعيتي بالاي يک ميليارد شايد در هر چند سال يکنفر اعدام شود. پس از ترور خانم اينديرا گاندي نخست وزير هند قاتل وي دستگير شد و پس ازچند سال محاکمه و دادگاه ويژه فقط بخاطر اينکه يک شخصيت ميهني کشته شده بود و بخاطر اينکه ديگر بار چنين فاجعه اي تکرارنشود شخص تروريست اعدام شد. اما چندي بعد راجيو گاندي پسر اينديرا گاندي که به جاي مادرش به مقام نخست وزيري رسيده بود ترور شد. اين حرکت نشان داد که اعدام تروريست ها و قاتلين راه حل ماجرا نيست.

مريم حسين خواه از گروه گزارش تريبون فمينيستي ايران ميگويد:
وقتي كه حكم اعدام افسانه نوروزي به جرم كشتن مردي كه مي خواست به او تجاوز كند صادر شد. بسياري با اعدام او مخالفت كردند چون مي دانستند كه افسانه بي گناه است و بخاطر دفاع از خود بوده كه مرتكب قتل شده است . اما چنين اجماعي براي لغو حكم اعدام مجرمان ديگر به ندرت ديده مي شود و وقتي كه گناهكاربودن مجرم محرز باشد بحث و جدل بسياري در بين موافقين و مخالفان اعدام وجود دارد و حتي در مواردي همچون ماجراي سعيد حنايي يا قاتلان كودكان پاكدشت بسياري از مردم خواستار اجراي اشد مجازات هستند و اشد مجازات نيز چيزي نيست جز اعدام.تا هم ميزان جرم و جنايت كاهش يابد و هركسي به خود جرئت ارتكاب جرم ندهد و هم اينكه موجب التيام و تشفي خاطر بازماندگان مقتول و كل جامعه شود.

چهارشنبه، 15 مهر، 1383
تكه اي از يك شعر به مناسبت 6 اکتبر 1967 و به یاد چه گوارا
پرنده خيس اثری از خسرو گلسرخی
تو رفتي

شهر در تو سوخت

باغ در تو سوخت

اما دو دست جوانت

بشارت فردا،

هر سال سبز مي شود

و با شاخه هاي زمزمه گر در تمام خاك

گل مي دهد

گلي به سرخي خون ...

چهارشنبه، 8 مهر، 1383
در حاشيه هخاييسم
تست هوش از ايرانيان
بدون اينکه بخواهم تحليل هاي قلمبه سلنبه از پديده هخاييسم در ايران ارائه کنم کامنت هايم را در بحث هاي در فروم براي يادگاري ثبت ميکنم:
HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
..... جان اگر من را قابل بداني نظراتي را كه شنيده ام مينويسم:اول نظرات خودم:1- -حرفش كاملآ بي ربط است- اگر شلوغي هاي 18 تير و يا خرداد 30 را از نزديك ديده باشي اين حرف را مي پذيري- در ايندو دوره آنقدر جو عمومي جامعه راديكال بود كه تصورش براي كساني كه از نزديك نديده اند غير قابل باور است . در نتيجه با چند هواپيماي كرايه اي و چند سلطنت طلب كراواتي ادكولن زده ( البته بيشتر سلطنت طلبان هم ميگويند اين يارو ديوانه است -شايد هم راست بگويند) نميتوان حكومت عوض كرد2- -از جايي تغذيه مالي ميشود كه من هنوز نميدانم دقيقآ كجا ولي مسلمآ از طرف آمريكايي ها نيست.حالا نظراتي كه شنيده ام:1- -عده اي ميگويند از رفسنجاني پول ميگيرد چون حرفي ميزند كه شدني نيست و چون شدني نيست پس ميخواهد تخم ياس در دلها بكارد و رفسنجاني در انتخابات مطرح شود. اگر يادت باشد خيلي از اين اصلاح طلب ها يك زماني زير علم رفسنجاني سينه ميزدند. 2--عده اي ميگويند اين پيش زمينه حمله هوايي اسرائيل به تآسيسات اتمي است. اسرائيل در اين مورد خاص از آمريكا حرف شنوي ندارد همانطور كه در جريان حمله به تاسيسات اتمي عراق در جنگ ايران و عراق مشكلاتي با بخشي از سياست مداران آمريكا براي اسرائيل ايجاد شد. بهر صورت اگر از طرف اسرائيل حمله اي به تاسيسات انمي انجام گيرد چون اين تآسيسات فعال است يك آلودگي وسيع اتمي ايجاد ميشود كه قسمت هاي زيادي از مردم را آلوده به تشعشعات ميكند و اين موضوع نوعي نفرت در سطح جهان و خصوصآ در ايران ايجاد ميكند - ميگويند اين هزينه از طرف اسرائيلي ها به هخا پرداخت ميشود تا موجب كاهش نفرت عمومي در بين مردم ايران ÷س از ايجاد آلودگي اتمي شود.
3- -سلطنت طلب ها ميگويند اين يارو ميخواهد از ما يك ابله بسازد . 4- -يك عده هم ميگويند يارو مخش عيب دارد. يعني فقط يك ديوانه است.البته پيدا كردن آن ديوانه اي كه دارد ساپورتش ميكند بايد جالب باشد.
HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
من جو عمومي را در ايران تا آنجايي كه اطلاع دارم توضيح ميدهم:اصولآبين جوانهاي تهراني تحصيل كرده اين موضوع به جوك روز تبديل شده و تقريبآ اقشار تحصيل كرده به هيچ وجهي نپذيرفته اند از آن طرف در ميان دهات فكر ميكنم دهات علي الهي بعضي ادعاي آمدن مهدي موعود كرده اند .جالب است كه بخشي از بازار تهران هم براي آمدنش روزشماري ميكند. حكومتي ها هم ترسشان گرفته.خلاصه كلام اينكه هر كسي كه با تفكر سرو كار دارد ميگويد جوك است و هر كسي مخش را آكبند نگه داشته ميگويد هخا مي آيد اينها هم ميروند.بقول .... اين تقابل بين آگاهي و نا آگاهي است هر چند صورتي از تقابل مردم با حکومت نيز هست -بدون هيچ شک و شبهه اي- بهر صورت داستان جالبي است من را بياد راسپوتين مياندازد.
HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
دوستان علاوه بر نظرات قبلي كه شنيده بودم يك نظريه جديد هم اعلام شده است كه شايد در مقاله هايي كه دوستان هم ارائه كردند هم باشد - يادم نيست.اين نظريه مهمترين نظريه علوم اجتماعي معاصر است -فكر ميكنم (مطمئن نيستم)از روي افكار پوپر صورتبندي شده است.حركتي ايجاد ميشود تا بازخوردهايش بررسي شود - هدف بوجود آورنده حركت تاييد و يا تكذيب آن - موفقيت و يا شكست آن نيست - هدف فقط بررسي بازخوردهاي اجتماعي است. تا اينجا منطقي ترين نظري بوده است كه شنيده ام- ولي بازهم كو پرتقال فروش؟پرتقال فروش در واقع ميزان گول خوري و حماقت را بررسي مي كند و البته خيلي پارامترهاي اجتماعي ديگر را- آزمايشگر در واقع شرايط را با انقلاب 57 و انتخاب شدن خميني مقايسه ميكند و ميزان اثر اينكه "هميشه نجات دهنده اي مي آيد" را كه ريشه در فرهنگ ايران دارد مبنا قرار داده است. بهرصورت حالا من يك سئوالي دارم - در واقع تست هوش است.اگر هخا به ايران بيايد كه ديوانه اي است كه خيلي دمش گرم است . ولي با توجه به اينكه اين حركت انجام نميشود شما ميگوييد هخا چه بهانه اي براي شكست آن مي آورد ؟ اگر به ايران نيامد چه بهانه اي براي نيامدنش ميآورد؟
HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH